Van Stadsdichter naar Utrechts Dichtersgilde

 

Ingmar Heytze is op 5 februari 2009 unaniem door de gemeenteraad benoemd tot eerste (en tevens laatste) officiële stadsdichter van Utrecht. Heytze, geboren en getogen in Utrecht en wonend in de binnenstad, werd gekozen omdat hij in staat is een breed publiek te bereiken. Hij is niet elitair, maar tegelijkertijd ook niet populistisch. Dit stadsdichterschap geeft Heytze de kans Utrecht op een poëtische manier te vertegenwoordigen en belangrijke gebeurtenissen in de stad te voorzien van gedichten.

 

In zijn eerste jaar als Stadsdichter heeft Heytze samen met vier collega's het Utrechts Dichtersgilde opgericht. Dit gilde bestaat behalve uit Ingmar uit Ellen Deckwitz, Alexis de Roode, Chrétien Breukers en Ruben van Gogh. Het Utrechts Dichtersgilde wil een verzamelplaats zijn voor alle dichters die leven en werken in de stad of de directe omgeving van Utrecht. De gildeleden zijn zowel bezig met het bedenken, organiseren en uitvoeren van nieuwe initiatieven, als met groepsgewijs naar buiten treden.

 

Op voorstel van de door de gemeenteraad ingestelde Klankbordgroep, die het Stadsdichterschap in het begin moest begeleiden, heeft de Gemeenteraad op 6 januari 2011 besloten de taak van het "Stadsdichten" in handen te leggen van het Utrechts Dichtersgilde. De overwegingen waren:

• Een Dichtersgilde geeft veel meer Utrechtse dichters de kans om zich te presenteren.
• Een Dichtersgilde maakt een zeer divers aanbod aan Stadsgedichten mogelijk.
• Samenwerking maakt dichtkunst zichtbaarder in de stad.
• Een Gilde kan dichters coachen bij het maken en presenteren van opdrachtgedichten.
• Een lokaal Dichtersgilde is uniek in Nederland.
• Het doet recht aan het Stadsdichterschap van Ingmar Heytze.
  

 

 

Heytze over het stadsdichtersschap

"Als eerste officiële stadsdichter van Utrecht zou ik graag het pad willen effenen voor de stadsdichters die na mij komen. Ik wil onderzoeken wat een stadsdichter kan betekenen voor de stad, wat er op de stadsdichter af komt en wat hij zelf aan kan halen. Ik kijk er naar uit om nieuw werk te schrijven bij nieuwe mijlpalen in de geschiedenis van deze stad."

"Ik vind echter dat een stadsdichter niet alleen zelf naar buiten moet treden, maar ook een schakel moet vormen tussen het volledige potentieel aan dichters en de stad. Lang niet iedereen weet hoeveel buitengewoon actieve dichters Utrecht herbergt. Er zitten literaire zwaargewichten bij, jonge honden en aanstormende talenten. Sommigen zijn hier blijven hangen na hun studietijd, anderen hebben nog niet zo lang geleden de stad opgezocht, weer anderen zijn na een aantal jaren in Utrecht elders gaan wonen maar hebben nog altijd een warm contact met de stad."

"Een stadsdichter is anno 2009 allang niets bijzonders meer voor een stad. Ik vind dat Utrecht een eerste stadsdichter verdient die ver boven de middelmaat uitsteekt door op alle mogelijke manieren buiten zijn boekje te gaan: de hele stad moet zijn speelterrein zijn, alle dichters van de stad zijn speelkameraden en alle Utrechters zijn publiek. Ten slotte moet de stadsdichter zijn taak zo goed vervullen, dat er bij zijn afscheid veel geïnspireerde collega's klaar staan om hem op te volgen. Misschien vallen veel van de genoemde ambities op dit moment buiten de huidige taakomschrijving en het daarbij behorende budget, maar er valt de komende twee jaar op zijn minst een degelijk begin te maken."

Het stadsdichterschap zie ik als een uitgelezen mogelijkheid om de krachten van alle dichters in deze stad te bundelen, want ik hoop en verwacht dat het aantal verzoeken tot optredens, workshops, gedichten in opdracht en projecten op den duur zo groot zal zijn dat ik het alleen wellicht niet eens zou kunnen bolwerken."