Victor Everhardt, D66

Een gezonde stad Mijn eerste kennismaking met de stad Utrecht was in 1987. Al liftend werd ik afgezet in Lombok. Een wijk waarover ik in mijn eindexamenjaar nog een scriptie heb geschreven. Dit naar aanleiding van een kritisch stuk in een krant wat beschreef dat het niet zo goed ging met deze wijk. En kijk eens hoe door hard werken en betrokkenheid van inwoners een wijk zoveel jaar later een totaal ander aanzicht heeft gekregen. Via een veel te dure studentenkamer, was ik na een half jaar aan de beurt voor een kamer op het IBB complex (een studentencomplex aan de Ina Boudier-Bakkerlaan in Utrecht Oost). De laatste twee jaar van mijn studie mocht ik wonen in het bijzondere Stadspand, het 'Rosa Klooster', dat ligt tussen de Vecht en Lauwerecht. Nu is Utrecht de stad waar ik met grote tevredenheid samenwoon in de prachtige wijk Oog in Al en waar ik mijn drie kinderen met veel vertrouwen laat opgroeien. Al meer dan tien jaar houd ik mij bezig met het brede terrein van de gezondheidszorg. Eerst bij het ministerie van Volksgezondheid Welzijn en Sport en vervolgens bij het Trimbos- instituut, het kennis instituut voor de geestelijke gezondheidszorg en verslavingszorg.

De portefeuille, waarin Volksgezondheid, waarvoor ik verantwoordelijk ben, is een prachtig pakket met voor de stad en haar inwoners belangrijke onderwerpen. Het aardige is dat ik tijdens mijn werkzaamheden de geboorte van de Wet Maatschappelijk Ondersteuning (WMO) heb mogen meemaken. Op mijn 'gang' op het ministerie werden de eerste contouren geschetst van een wet naar mijn hart. De WMO die ervoor zorgt dat iedereen kan meedoen aan de maatschappij en zelfstandig kan blijven wonen. Om die nu, in de wellicht woelige financiële tijden die op ons afkomen, samen met de cliënten en haar organisaties goed te laten functioneren is een uitdaging die ik graag oppak. En wat past er dan mooier bij zo'n portefeuille als het onderwerp diversiteit waarbij het hoofddoel is dat iedereen op zijn eigen manier volwaardig deel kan nemen aan het maatschappelijke leven in de stad.

De liftende jongen van achttien jaar kwam al lopend via de Leidseweg aan de Westkant van Utrecht, bij het Jaarbeursplein. Het zou te mooi voor woorden zijn als ik mij herinnerde dat ik rond zou hebben gekeken en gedacht had 'hier zit veel potentie in'. Dat doe ik niet, maar dat heeft de Westkant en de rest van het Stationsgebied wel. En het mooie is dat ik mij ook voor de vernieuwing van het Stationsgebied mag inzetten. Samen gaan we het gebied veiliger en leefbaarder maken door onder andere te bouwen aan het Muziekpaleis, de Bibliotheek, de OV-terminal, het stadskantoor en het herstel van de singelstructuur. Met een combinatie van veel inzet, optimisme en realisme zet ik me graag hard in voor alle inwoners en bezoekers van Utrecht.