Toch even schrikken, in de auto op weg naar de Stadsschouwburg: een stilstaande (?) auto vóór ons was half opgetild door een paal die uit het wegdek omhoog was gekomen. Kon niet meer voor- of achteruit!
Lichte zenuwachtigheid over de toespraak. Spreken voor een zaal met 1000 Utrechters… dat is niet niks. Wel belangrijk om aan het begin van het nieuwe jaar persoonlijk te vertellen over de staat van de stad. En daarbij in alle eerlijkheid soms ook dingen te zeggen die niet iedereen even graag hoort. Goed ook om te komen tot enige kritische zelfreflectie en in te gaan op enkele wat grotere, maar minder bekende thema's: omgangsvormen, de rol van de overheid, laaggeletterdheid (maar liefst 26.000 Utrechters zijn laaggeletterd!), de waarde van sponsors.
|
In gesprek met inwoners van de stad. Foto: Claudia Prins |
|
Vanaf het het podium zag ik verheugend veel mensen zitten in zo'n typische luisterhouding: aandachtig, het hoofd iets schuin. En gelukkig niemand die zat te sms'en of twitteren, zoals je vaak ziet tijdens presentaties en vergaderingen. Ikzelf kreeg er gaandeweg het verhaal steeds meer plezier in. Minstens zo nuttig èn aangenaam nagepraat in de foyer. Vele prettige ontmoetingen. Het hele afgelopen jaar trok aan me voorbij. Of beter: ik trok aan het jaar voorbij! Ondernemers, vrijwilligers, kunstenaars, wijkbewoners - een keur aan mensen, die vaak veel voor de stad betekenen. Dat is ook de waarde van het stadfeest: je biedt mensen die zich inzetten voor de stad als gemeentebestuur een mooie avond aan. Uit waardering voor hun bijdrage.
En mooi wás de avond. Utrechtse dichters, musici, studenten van de HKU en niet te vergeten acrobaat Alexander van Tournhout trokken alle creatieve registers open. Mijn tevredenheid nam nog toe toen ik om een uur of 12 de Stadsschouwburg verliet. Van de vastzittende auto geen spoor meer.
mr. A. Wolfsen
10-01-2011
Terug naar overzicht blogs.
|
English