Frustrerend. Dat moet het voor onze oud-stadgenoten Ton Daalhuizen en Hans van Gemmert zijn geweest dat zij zich niet veilig konden voelen in hun eigen huis, hun eigen wijk. Frustrerend was het ook, voor hen maar ook voor mij, dat ik het vertrouwen van beide mannen niet heb kunnen winnen en dat ze uit de stad zijn vertrokken. Frustrerend dat we hebben moeten constateren dat de overheid bij haar brede inzet om hen bij te staan, op een aantal punten scherper had moeten zijn.
Ik ervoer de debatten in de raadsinformatieavond en de raadscommissievergadering als debatten zonder winnaars. Al was het goed dat we er - nu alle feiten op een rijtje waren gezet - in alle openheid over konden spreken. Zoals we dat ook nog zullen doen in de plenaire raad.

Van de problemen van (homo-)discriminatie en wegpesten zijn we daarmee echter niet af. Volgens een onderzoek dat minister Opstelten in juli dit jaar naar de Tweede Kamer stuurde, neemt het aantal discriminatiegetinte incidenten in Nederland langzaam maar zeker toe tot ruim 2500 in 2010. In veel grote steden liep het aantal incidenten in 2010 snel op. Uit alle grote steden worden ook om andere redenen met regelmaat mensen weggepest.
Ik heb niet een, twee, drie een oplossing voor dit venijnige maatschappelijke probleem. Wel neem ik als burgemeester van Utrecht publiekelijk stelling  - vóór  de slachtoffers, tégen de terreur  - en zet ik de mensen en middelen van de rechtsstaat in om slachtoffers te beschermen en daders tegen te houden. Wat ik heb geleerd is dat ik daarin zichtbaarder moet zijn. Burgers en hun burgemeester moeten naast elkaar staan. Werken aan het vertrouwen van de burger is mijn belangrijkste opdracht.
Daarbij helpt het natuurlijk niet als er fouten worden gemaakt. Daarover gaan de debatten van deze week. Voor mij ligt er nu de opdracht de schade die hierdoor in het publieke vertrouwen is ontstaan, te herstellen en dat vertrouwen te herwinnen.

mr. A. Wolfsen
01-09-2011

Terug naar overzicht blogs.