Burgemeester Sharon Dijksma Algemene Gelegenheid 2021

Toespraak burgemeester Sharon Dijksma

Stadshuisplein, Stadhuis, 26 april 2021

André Bakker
Meneer Bakker,

“We maken steeds een klein stapje.” Dat was uw strijdkreet toen u het noodlijdende bedrijf INFO CARE hielp. U kwam niet binnen als dik betaalde consultant, maar als…vrijwilliger. Meer dan een jaar lang en vele uren per week. Omdat de eigenaar heel ernstig ziek was geworden, was het bedrijf in verval geraakt. Het stond aan de rand van faillissement en daardoor was de toekomst voor het personeel heel onzeker geworden.

De eigenaar deed een beroep op u, want hij was de wanhoop nabij. En natuurlijk hielp u hem. U ging aan de slag met het IT-gedeelte van dit bedrijf en met uw kennis zorgde u ervoor dat dit gedeelte van INFO CARE weer op de rit kwam. En om kosten te besparen, zette u zelf de servers in elkaar. Inmiddels draait het bedrijf weer op en top. En hoefde er niets voor te hebben. Zonder uw hulp was dat zeker niet gelukt.

Diezelfde instelling zie ik ook terug bij uw inzet voor Businessclub Leidsche Rijn. In 1995 nam u het initiatief om deze club op te richten en om zo voetbalclub V.V. De Meern een financieel ruggensteuntje te geven. Inmiddels is ruim €400.000 euro aan de voetbalclub gedoneerd. U werd daarnaast mentor voor jonge leden van V.V. De Meern.

U leerde hen de fijne kneepjes van goed sales- en marketingbeleid, het organiseren van evenementen en hoe je met klanten en collega’s omgaat. Zij profiteren nog iedere dag van uw waardevolle tips en trucs.

In 2016 trad u toe tot het bestuur van V.V. De Meern. De vraag wat u in die tijd niét heeft gedaan binnen de club is makkelijker te beantwoorden… Mede dankzij uw enorme inzet groeide het aantal leden en staat de club er financieel goed voor. Zo goed zelfs, dat V.V. De Meern in tijden van corona de contributie kan verlagen – en dat lukt echt niet overal. Als er één vrijwilliger het verdient om in de bloemetjes te worden gezet, dan bent u het wel. Zeer terecht heeft het Zijne Majesteit behaagd om u te benoemen tot Lid in de Orde van Oranje-Nassau.

Sukumarie) Binda
Mevrouw Binda,

“Vrijwilligers zijn vaak onzichtbare personen achter de schermen van maatschappelijke organisaties die een vitale rol spelen bij de beleving van kunst en cultuur in de samenleving”.

Dit is niet mijn quote, maar ik vind hem wel heel mooi en ik ben het – in uw geval althans – er bijna mee eens. Want u bent verre van onzichtbaar.

U bent één van de ‘De Vertel-Oma’s en -Opa’s’ van stichting De Emigratie Generatie. Als één van de eerste ouderen met een migratieachtergrond stond u voor de klas om úw levensverhaal te vertellen. Hoe u ooit vanuit Suriname in Utrecht terechtkwam en hier uw weg vond. De kinderen hangen aan uw lippen en vragen u het hemd van het lijf. Dit mooie initiatief won twee jaar geleden de Utrechtse Tolerantieprijs. U bent één van die vrijwilligers die De Emigratie Generatie een gezicht en een stem geeft. “Hoezo onzichtbaar?”, denk ik dan…

U bent ook actief voor – ik hoop dat ik het goed uitspreek – de Stichting Arya Samaj Utrecht, die al 35 jaar lezingen, cursussen, yoga en meditatie, voorlichting, zang, dans, muziek en toneel, excursies, vieringen van Hindoeïstische feestdagen organiseert. U zingt een mooi lied, terwijl u koffie, thee of limonade schenkt – met iets lekkers erbij. Ik ben benieuwd hoeveel liter koffie u in die 35 jaar al heeft geschonken. Je kan de Singel er mee vullen, denk ik.

En ik kan zo nog even doorgaan. U was actief bij Jivan Jyoti, de stichting die opkomt voor de positie van Hindoestaanse vrouwen. Bij de stichting Asha organiseert u allerlei activiteiten voor ouderen, zoals voorlichting geven over orgaandonatie, suikerziekte en het belang van gezonde voeding en regelmatig bewegen.

Bij u moeten haast wel 48 uur in een dag zitten, want ook bij de stichting Koshish bent u al jaren een trouwe en hardwerkende vrijwilliger. Al sinds de oprichting in 2004 kunnen ze op u rekenen. U bent niet meer de jongste van het stel en het lichaam sputtert soms tegen, maar u gaat onvermoeibaar door. Wat een spirit!

Dat u anderen altijd op de eerste plaat zet en zij úw gasten zijn, is heel mooi, mevrouw Binda. Maar vandaag gaan we rollen eens lekker omdraaien. Koffie of thee heeft u al gehad, maar u krijgt nóg iets. Zijne Majesteit de Koning heeft namelijk besloten om u te benoemen tot Lid in de Orde van Oranje-Nassau. Van harte gefeliciteerd!  

Claudia de Breij
Mevrouw De Breij,

Misschien vroeg je je vanmorgen af wat je “in hemelsnaam” op maandagochtend in het Stadhuis moet… Dat vertel ik je zo, eerst wil ik een paar dingen tegen je zeggen.

Ik zou kunnen vertellen wat je ons hebt gegeven. Jouw theatershows, radio- en televisieprogramma’s, boeken, de prachtige liedjes… Een waslijst en als ik niet oppas, ben ik vanmiddag nog bezig. En nu komt het mooie: je hebt een gigantisch oeuvre, wint prijs na prijs en je agenda zit normaal gesproken overvol. En tóch heb je nog tijd genoeg voor vrijwilligerswerk. Véél vrijwilligerswerk... 

Ooit zei jij de gevleugelde woorden – volgens mij was dat toen je ambassadeur werd van Unicef – “dat je altijd tijd kunt vrijmaken door dit soort activiteiten”. Als jong meisje dacht je, als je ieder jaar maar een plaat van Kinderen voor Kinderen kocht, dat alle honger, dorst en ellende vanzelf zouden verdwijnen. En geloof mij: jij was niet de enige die dat dacht… We weten nu beter, maar het weerhield jou er niet van om je met volle overgave op allerlei prachtige initiatieven te storten.

Unicef noemde ik al. Als ambassadeur van de Holland-Ghana Foundation zet je je in voor onderwijs in Ghana. Je bent het boegbeeld veel mooie initiatieven: FC4YOU van FC Utrecht, het Ronald McDonaldhuis in Utrecht, stichting Eet Met je Hart en het Nationaal Comité 4 & 5 Mei.

Voor de Vereniging Ouders Kinderen en Kanker en het Prinses Maxima Centrum gaf je twee benefietconcerten. Met de opbrengst kon de door jouw vader opgerichte stichting ‘Mag ik dan bij jou’ een steunfonds inrichten om ouders van kinderen met kanker financieel wat meer lucht te geven. Verder ben je ambassadeur van Het Dorp en de KNVB Oranje Vrouwen, dialoogleider bij The Missing Chapter Foundation en je bent een boegbeeld voor de LHBTI-gemeenschap.

Hierachter mij hangt Sint-Maarten, de patroonheilige van jouw Utrecht. Hij leerde ons voor elkaar klaar te staan. Omzien naar mensen die het niet op eigen kracht kunnen. Behoefte hebben aan luisterend oor, een sterke schouder of een dikke knuffel. Voor jou is zoiets net zo vanzelfsprekend als een lied of conference schrijven. Het is dat een dag maar 24 uur heeft, want anders had je vast nóg meer willen doen. Honger, dorst en andere ellende: helaas verdwijnen ze niet vanzelf. Maar…of je nu zeeën van tijd hebt of juist een uitpuilende agenda, er is altijd tijd om iets goeds voor een ander te doen. En anders máák je gewoon tijd. Niemand is heilig, maar we kunnen allemaal een Sint-Maarten zijn. Of op zijn minst een Claudia…

Claudia, wat ben ik blij dat jij vandaag tijd wil vrijmaken voor deze ‘maandagochtendactiviteit’. Want hoe had ik anders jou persoonlijk kunnen vertellen dat het Zijne Majesteit de Koning heeft behaagd om jou te benoemen tot Ridder in de Orde van de Nederlandse Leeuw. Helaas ‘mag ik dat dan niet bij jou’, maar gelukkig is […] met je meegekomen om jou dit zeer verdiende lintje op te spelden. Van harte gefeliciteerd.

Arie Broer
Meneer Broer,

Jarenlang was u administrateur bij zowel de Stichting Nederlands Volksbuurtmuseum als bij Stichting Straatnieuws Utrecht. U begon als vrijwilliger toen het Volksbuurtmuseum een moeilijke periode doormaakte. Het eerste bestuur was net opgestapt en de financiële situatie was op zijn zachtst gezegd “onduidelijk”. Dus u ging meteen aan het werk en leverde diezelfde dag nog een overzicht en een eerste schatting van de financiële stand van zaken in. Toen was wel duidelijk dat ze met u niet zomaar iemand hadden binnengehaald, maar iemand met kennis van zaken.

Niet lang daarna kon u een tweede – jarenlange – wens vervullen. U zorgde voor een teruggave van de BTW. Juist in de opbouwfase van het museum was dit goed nieuws voor het huishoudboekje, want daardoor kon het museum meer investeren in het opknappen en inrichten. Uw gezondheid liet u soms in de steek, maar desondanks mistte u geen dag van uw vrijwilligerswerk. De voormalige directeur van het museum [Albert van Wersch] omschreef u als één van die bijzondere pijlers waarop het museum is gebouwd. Ik durf zelfs te stellen: u bent één van die bijzondere pijlers waar onze Utrechtse samenleving op is gebouwd.

U zette zich ook met hart en ziel in voor het Straatnieuws. Uw financiële expertise leverde ook hier applaus op. De hoofdredacteur noemde u steevast ‘Der Arie’, want net als ‘Der Alte’ - in de gelijknamige Duitse tv-serie - bent u scherpzinnig, doortastend en punctueel. U ziet alles, spoort alle kleine en grote fouten op en corrigeert deze in één moeite door. Zelfs qua kleding schijnt u op ‘Der Alte’ te lijken.

Maar het allermooiste was uw verschijning op de werkvloer. De lach en de rust waarmee u alle verhalen van de verkopers aanhoorde, zijn bijzonder. Waar nodig stak u hen een hart onder de riem. Voor u stonden de verkopers altijd voorop, want zonder hen overleeft een straatkrant niet. U wist dat en lééfde dat. Het nauwkeurig bijhouden van de verkoopaantallen per verkoper is een goed voorbeeld van hoe serieus het Straatkrant-werk voor u is. Dat is een tijdrovend karwei, maar dit betaalde zich uit toen door de coronacrisis de verkoop abrupt moest worden gestaakt. De verkopers misten toen hun inkomsten. Dankzij u was precies duidelijk om welke bedragen het ging. Met steun van de gemeente kon er een noodloket geopend worden om de verkopers te compenseren voor hun gemis aan inkomsten.

Al er iemand is die een lintje verdient, dan bent u het wel en daarom vind ik het geweldig om u mee te delen dat het Zijne Majesteit heeft behaagd u te benoemen tot Lid in de Orde van Oranje-Nassau.

Robert en Christine de Bruijne-Houpts
Meneer De Bruijne,

Als een scout de belofte aflegt, zegt hij zich aan de wet te houden en anderen te helpen. Ik vertel u hiermee niets nieuws, want u was jarenlang zowat getrouwd met de scouting. Dat u zich netjes aan de wet houdt, dat zie ik meteen aan uw blauwe ogen. En dat u altijd klaarstaat voor een ander, is een understatement.

U was 16 jaar vrijwilliger bij de vereniging Scouting Nederland. U had de leiding bij verschillende speltakken voor de welpen, scouts en explorers, was lid van het managementteam van de Nationale Jamboree en u zat in het landelijk Spel- en Trainingsteam. Dan ben ik nu vast een heleboel vergeten, maar op lokaal, nationaal en internationaal niveau heeft u veel betekend voor de scouting.

Daarnaast bent u voorzitter van en vrijwilliger bij het Harmonieorkest Vleuten. Naast het leiden van het muziekgezelschap en het doen van allerlei hand- en spandiensten – ook voorzitters moeten hun handen uit de mouwen steken! – lanceerde u het ene na het andere proefballonnetje. Met succes trouwens, want dankzij het project ‘Muziek is de Basis’ maken basisschoolleerlingen in Vleuten en Leidsche Rijn kennis met muziek. Dat was úw idee. Ook vond u dat het ledenbestand van het harmonieorkest wel wat diverser kon, dus u kwam met het lumineuze idee van een orkest voor muzikanten met een handicap, een senioren- en een overdagorkest. Daarmee is het Harmonieorkest Vleuten een voorbeeld voor andere muziekverenigingen. U bent dé ambassadeur van de vereniging die de contacten met andere muziekgezelschappen en culturele instellingen in Utrecht warm houdt en altijd de samenwerking zoekt – ook met de gemeente, trouwens.

Verder was u lid van de medezeggenschapsraad van de Torenpleinschool, secretaris van de Vrienden van Berk en bent u lid van de centrale cliëntenraad van Stichting Reinaerde.

En dan is er nog iets. Of beter gezegd: iemand. Dan roep ik ook uw vrouw Christine erbij, want ook tegen u wil ik graag wat zeggen. Samen zorgt u al een leven lang voor uw dochter Christelle. Zij werd geboren met een lichamelijke en verstandelijke beperking. Ze is volwassen, maar heeft heel veel zorg, aandacht en liefde nodig. En die krijgt ze allemaal van u. U helpt Christelle met opstaan en naar bed gaan, aankleden, in bad doen, naar het toilet gaan, haar medicijnen en eten, kortom alle dagelijkse dingen. U gaat met haar zwemmen en maakt met haar een rondje door het dorp, zodat ze ook contact met anderen heeft. Ik som het nu allemaal even op, maar achter dit alles zit een wereld van ouderliefde, zelfopoffering en toewijding die hartverscheurend, hartverwarmend en hartveroverend is.

Want mijn hart heeft u gestolen... Ik kan maar niet vaak genoeg zeggen hoe belangrijk het is dat we omzien naar een ander, zeker in deze tijden, maar eigenlijk altijd. En natuurlijk heb je als ouder alles voor je kind over, maar wat u allemaal opzijzet en laat schieten om er 24/7 voor Christelle te zijn, dat is indrukwekkend en daar krijg ik een brok van in mijn keel. Meneer De Bruijne, ik gaf u net al complimenten over uw werk voor de scouting en het harmonieorkest en u heeft ook nog eens een baan. En als Robert weg is, staat Christine klaar voor Christelle. Wat een teamwerk…

En ondanks alles redt u het samen, al weet ik dat u voor Christelle en andere kinderen passende woonruimte probeert te vinden. Dat zou het leven voor u drieën iets draaglijker en plezieriger maken. Ik gun het u van harte en ik denk dat heel veel mensen er net zo over denken.

Wat u allemaal doet voor de samenleving en voor Christelle verdient méér dan alleen een dik compliment. Zijne Majesteit de Koning is het daar helemaal mee eens en hij heeft besloten u allebei te benoemen tot Lid in de Orde van Oranje-Nassau. En reken maar dat ik het een eer vind die aan u vandaag te overhandigen. U mag hem bij elkaar opspelden, dus u helpt niet alleen anderen, maar nu ook elkaar: hoe mooi is dat?

Renger de Bruin
Professor De Bruin,

Onze geschiedenis is nooit voltooid verleden tijd. Om de juiste keuzes voor de toekomst van Utrecht te maken, kan het nooit kwaad om geregeld te kijken waar we vandaan komen. U weet dit als geen ander. Sterker nog: wie zich een beetje in de Utrechtse historie verdiept, stuit al gauw op uw werkzaamheden.

Al decennialang zet u zich in om de geschiedenis van Utrecht op allerlei manieren aan een breed publiek te presenteren. Bijna dertig jaar lang als conservator Stadsgeschiedenis in het Centraal Museum, maar u was ook als vrijwilliger betrokken bij veel andere initiatieven, zoals de Historische Vereniging Oud-Utrecht.

U schreef belangrijke publicaties, zoals ‘Burgers op het kussen’, ‘Van aalmoes tot AOW’, ‘Bedreigd door Napoleon’ en ‘Een paradijs vol weelde’ – een aansprekende titel. Ik ben gek op geschiedenis en als ik iets meer tijd had, zou ik ze allemaal lezen. Dan zou ik beginnen met ‘Twintig eeuwen Utrecht. Korte geschiedenis van de stad’. In korte tijd schreef u dit boek en ik begreep dat deze publicatie nog altijd zeer lezenswaardig is en recent helemaal is bijgewerkt.

We kunnen wel stellen dat door de vele samenwerkingen die u in de stad en daarbuiten aanging, in Utrecht veel gezamenlijke projecten tot stand zijn gekomen.

U werkte veel samen met Erfgoed van de gemeente Utrecht, Het Utrechts Archief en het Catharijneconvent. Uw werk als hoogleraar Utrecht Studies wil ik ook noemen, want deze leerstoel gaf u de kans om studenten enthousiast te maken voor het onderzoek naar de geschiedenis van onze stad. U begeleidde meerdere onderzoekers bij hun promotieonderzoek op dit terrein.

Na tien jaar kwam een eind aan deze leerstoel en stortte u zich enthousiast op het onderzoek naar de historische van de Utrechtse Balije van de Ridderlijke Duitsche Orde. Resultaat hiervan was een kloeke studie, waarmee u ook de basis legde voor uw huidige functie als conservator bij de RDO en uw veelbelovende onderzoek naar de Stichtse adel. Dit jaar nog verschijnt van uw hand een boek over de adelgeschiedenis van Utrecht en ik vermoed dat u daarna nog vrolijk doorgaat met onderzoeken en schrijven. Ik zeg: goed nieuws! Want ik zei al dat onze Utrechtse geschiedenis nooit voltooid verleden tijd is.

Als blijk van waardering voor uw ongelofelijke inzet heeft het Zijne Majesteit behaagd om u te benoemen tot Ridder in de Orde van Oranje-Nassau.

Ad Buijing
Meneer Buijing,

Als ik moet opsommen wat we het afgelopen jaar allemaal hebben moeten missen, dan ben ik over een jaar nog bezig. Dát doen we dus niet, maar het 75-jarig bestaan van scouting De Vliegende Pijl [geweldige naam trouwens!] in 2020 wil ik zeker noemen. Helaas moest ook dat jubileum op een laag pitje worden gevierd. Dat zal ook u, als één van de dinosauriërs van De Vliegende Pijl, pijn hebben gedaan. U loopt al een leven lang mee bij de scouting. Op uw achtste werd u lid. Uw carrière binnen de club ging trouwens ook als een vliegende pijl, want u was net 18 toen u al tot begeleider werd bevorderd.

Want u had talent. De taak van spelleider was u op het lijf geschreven. U zorgde dat de kinderen lekker konden spelen, in een veilige omgeving. Logistiek, financiën…je kon het allemaal aan Ad Buijing overlaten.  

Wat u ook voor elkaar kreeg, was de verbouwing van uw clubhuis in de wijk Oog in Al. De scouts kunnen daar naar hartenlust het scoutingsspel spelen. De scouts delen het gebouw met de buitenschoolse opvang, dus ook financieel gaat de Vliegende Pijl als een speer.

In 2010 kreeg u een nieuw hart. Een zware operatie, u moest herstellen en u uw werk voor de scouting tijdelijk neerleggen. Maar u keerde terug. En hoe!

Ook werd u vrijwilliger bij de Patiëntenvereniging Hart & Longtransplantatie. U zit in de activiteitencommissie, de sportcommissie, u houdt de contacten met artsen en verpleegkundigen, de transplantatieziekenhuizen en de Nederlandse Transplantatiestichting warm. Sinds twee jaar bent u ook bestuurslid van de patiëntenvereniging.

Ook bent u vrijwilliger bij OBS De Koekoek. Koffie- en theezetten, toiletrollen verwisselen, planten water geven, de kinderen tijdens de overblijfuren vermaken, gastheer zijn, tuinieren; u draait uw hand er niet voor om. U hielp zelfs een collega met het vinden van een passende woning. Ook zet u zich al jaren in voor de Klapstoelconcerten, wereldberoemd in de Vogelenbuurt en omstreken. Er is geen technisch probleem of Ad Buijing fikst het. Je zit bijna 60 jaar bij de scouting of niet…

Hopelijk kunnen we nog jaren genieten van uw helpende handen. Lijkt mij een mooi moment voor een ‘aanmoedigingsprijs’. En wat voor één! Zijne Majesteit de Koning heeft namelijk besloten u te benoemen tot Lid in de Orde van Oranje-Nassau. Gefeliciteerd!

Geurt Diepeveen

Wat fijn dat u er bent, meneer Diepeveen. En goedemorgen mevrouw Winkel (Coby). U bent samen meer dan een halve eeuw onafscheidelijk, dus ook u mag hier niet ontbreken.

Ik heb gehoord dat u iedere samen een wandeling maakt. Belangrijk, want de hele dag thuis zijn, is voor niemand goed. Het afgelopen jaar hebben we allemaal het ommetje maken ontdekt, maar u en uw vrouw waren uw tijd ver vooruit…

Voor uw vrouw is dat dagelijkse ommetje extra belangrijk. U zorgt al jarenlang voor Coby. Dingen die wij op de automatische piloot doen, zijn voor haar niet vanzelfsprekend. U helpt Coby met opstaan, naar het toilet gaan, wassen, aankleden, de medicijnen, het eten – alles. Daardoor kan ze wél thuis blijven wonen. Samen naar buiten, een gezellig praatje maken met anderen.

Meneer Diepeveen, u heeft echt een dagtaak aan de zorg voor uw vrouw. Komt u nog wel toe aan andere dingen, is dan de logische vervolgvraag. En uw antwoord is dan: ‘jazeker!’. Uw grote liefde is natuurlijk Coby, uw passie voetbal. U bent al meer 60 jaar lid van Voetbal Vereniging De Meern. Eerst als voetballer, toen als elftalleider, vervolgens werd u bestuurslid en u fluit al 35 jaar jeugdwedstrijden. Namens VV De Meern zat u in het bestuur van de toenmalige Sportstichting Vleuten-De Meern en was medeorganisator van de jaarlijkse vriendschappelijke wedstrijd tussen FC Utrecht en een combinatie van de voetbalclubs De Meern, SCH en PVCV. Ook was u jarenlang penningmeester van de Protestante Gemeente Vleuten-De Meern.

Bleef uw vrouw dan alleen thuis? Natuurlijk niet, u zorgde dat als u even weg was, iemand goed voor uw vrouw zorgt. Maar zodra u weer thuiskomt, gaat u samen weer naar buiten voor een ommetje.

Meneer Diepeveen, vandaag is het ommetje wat langer en wat verder weg dan u gewend bent. En dat is niet zonder reden. Want Zijne Majesteit de Koning is zeer onder indruk van al die uren die u steekt in de voetbalclub, de kerk en alle liefde en aandacht die u aan uw vrouw geeft. ‘In goede en slechte tijden’, heet dat en u bent het levende bewijs dat het bestaat. En hoe! Ik heb goed nieuws voor u, want Zijne Majesteit de Koning heeft besloten u te benoemen tot Lid in de Orde van Oranje-Nassau. Van harte gefeliciteerd!   

Rinetta Emons-Verhoef
Mevrouw Emons-Verhoef,

Mensen uit uw omgeving noemen u een ‘vrijwilligster uit duizenden’. Wat een prachtig compliment is dat – en wat mij betreft helemaal terecht. Want u zet zich al meer dan 20 jaar onbaatzuchtig in voor mensen met een fysieke beperking én voor hen die in de laatste fase van hun leven zitten. Dit laatste doet u bij Stadshospice Utrecht waar u al veel mensen een laatste eer heeft bewezen. Hiervoor heb je kennis nodig, en ook veel geduld.

Die twee eigenschappen bezit u in ruime mate. U zet vaak nét dat ene stapje meer dan wat van u verwacht wordt. U maakt bijvoorbeeld net even wat meer tijd voor een cliënt. U verwent de gasten regelmatig met een heerlijke massage van de handen en/of voeten. Daarnaast bent u zeer zorgvuldig in uw werk en werkt met regelmaat nieuwe collega’s in. Juist dit alles maakt u zo uniek en een door iedereen zeer gewaardeerde vrijwilligster.

Niet alleen bij het Stadshospice, maar ook bij de Zonnebloem bent u al twee decennia méér dan actief. Bij De Zonnebloem bezoekt u mensen met een fysieke beperking en helpt u bij het organiseren en begeleiden van activiteiten voor de deelnemers.  En alsof dit nog niet genoeg was, heeft u zeven jaar lang de demente moeder van een vriendin bezocht en geholpen. Ik vind het geweldig dat u nu voor al deze activiteiten een passende waardering krijgt. Want het heeft Zijne Majesteit behaagd u te benoemen tot Lid in de Orde van Oranje-Nassau.

Noortje Flantua-Rozema
Mevrouw Flantua-Rozema,

Voor eenzame ouderen zijn dit extra verdrietige tijden. Op televisie werd laatst iemand over haar eenzaamheid geïnterviewd en ik citeer: “Ik realiseer me ’s avonds wel eens dat ik de hele dag nog niks heb gezegd. Omdat ik niemand heb om mee te praten.”

Daar word je stil van. Eenzame mensen zitten eigenlijk altijd in een lockdown… U wilde hier iets aan doen en 6 jaar geleden richtte u ‘Oog voor Utrecht’ op. Uw missie: het bestrijden van eenzaamheid onder ouderen. U bent vooral actief in Ondiep en Zuilen. U geeft mensen het gevoel dat ze erbij horen en mee mogen doen – zonder hen het stempel ‘zielig’ te geven. U vindt dat ouderen veel zelf kunnen doen, vaak beresterk zijn – maar soms een extra steuntje in de rug nodig hebben.

U bedacht het maatjesproject, waarbij ouderen die houden van wandelen of puzzelen aan elkaar worden gekoppeld. Zo werden zijn elkaars ‘oogcontactmaatjes’. Toen fysieke ontmoetingen vanwege de coronacrisis niet meer mogelijk waren, trommelde u een bataljon vrijwilligers op die regelmatig de telefoon pakken en eenzame ouderen bellen. Het ‘bel-maatjesproject’ was geboren. U traint de vrijwilligers van Oog voor Utrecht en verzorgt workshops op maat.

En u doet nog meer:

  • U bent al jaren vrijwilliger en bestuurslid bij ‘Utrecht aan de Nijl’. En wat een prachtig initiatief is dit! Een project dat de sociale cohesie in wijken verbetert door ontmoetingen tussen bewoners en ondernemers te organiseren en door leuke evenementen op te tuigen zoals exposities, debatavonden en workshops.
  • In Kanaleneiland organiseert u, samen met de politie, ROC en basisscholen, allerlei activiteiten voor kinderen.
  • Daarnaast bent u al jarenlang vrijwilliger bij de Sint-Nicolaas en Monica-kerk. U was actief betrokken bij de kindernevendienst, de kinderopvang en het project Taal Doet Meer en nu runt u de ouderenopvang in het kerkcentrum. 

Wat u allemaal heeft gedaan en doét, is veel en indrukwekkend. U trekt mensen uit hun isolement, zorgt voor een verzetje, bent hun luisterend oor en u stuurt eenzame ouderen één keer per maand een verrassingspakket. U heeft heel veel mensen die het tijdens de coronacrisis extra zwaar hadden, door deze tijd gesleept. En doet dat nog steeds.

Dit verdient meer dan een dankjewel en een diepe buiging. De koning is daar trouwens volledig mee eens. Hij heeft besloten u te benoemen tot Lid in de Orde van Oranje-Nassau. Van harte gefeliciteerd!

Denise Goossens
Mevrouw Goossens,

In het oude Babylon hadden ze de hangende tuinen en hier in Utrecht hebben we de…drijvende tuinen. U hoorde dat ze bij Rijkswaterstaat nog wat houten balken overhadden en u kreeg een idee. U ritselde de balken, regelde een hijskraan en kreeg iemand zo gek om al dat houtwerk in het water vlakbij De Munt te leggen. Let wel: balken van 40 cm dik en 20 meter lang! Op die eilanden heeft u samen met uw buren tuinen gemaakt. Daarmee heeft u in Utrecht een duurzaam mini-wereldwonder gecreëerd.

U bent een van de vele woonbooteigenaren in Utrecht. Als geen ander weet u wat er allemaal bij komt kijken als je in een drijvend huis woont. Het onderhoud bijvoorbeeld, maar ook het stigma. Als voorzitter van het Stedelijk Utrechts Woonschepen Overleg komt u op voor de belangen van de woonschipbewoners. Als het moet tot het stadhuis en de Tweede Kamer aan toe, de barricaden op met reddingsvesten aan en spandoeken in de lucht. U organiseerde open woonbootdagen om iedereen kennis te laten maken met wonen op een schip.

Lijkt me heerlijk, door klotsend water in slaap worden gewiegd, maar u bent ook actief op het vasteland. En hoe: al tien jaar bent u voorzitter van de stichting Beheergroep Muntplein. U en alle vrijwilligers zorgen ervoor dat dit plein altijd picobello is. U houdt contact met de wijkagent, de reinigingsdienst, het wijkbureau en de gebiedsmanager.

Als voorzitter van de stichting Lombok bent u spin in het web tijdens de straatfeesten op Bevrijdingsdag. Uw woonboot is het hoofdkwartier en na afloop is iedereen welkom voor een drankje.

U zette de inzamelingsactie ‘Lombok voor Lombok’ op, toen het eiland in 2018 werd getroffen door een aardbeving. Daarnaast bent u vrijwilliger bij VluchtelingenWerk Midden-Nederland. U begeleidt vluchtelingen bij hun inburgering, u coacht hen en begeleidt hen naar werk. Ook was u jarenlang vrijwilliger op de Jenaplanschool De Brug en mantelzorger van uw schoonmoeder, helemaal in Noordwijkerhout. Met het OV pendelde u heen en weer om haar te ondersteunen.

Ik begon over een wereldwonder en ik sta oog in oog met een wereldvrouw. Wat u allemaal doet voor uw buren, uw buurt, uw buurtgenoten…indrukwekkend. Dat vindt Zijne Majesteit de Koning trouwens ook en hij heeft besloten u te benoemen tot Lid in de Orde van Oranje-Nassau. Van harte gefeliciteerd.

Jan Jimkes
Meneer Jimkes,

Wij zijn ondertussen wat ouder geworden, maar de verhitte discussies die lang geleden in de Tweede Kamer werden gevoerd over de invoering van de Tweede Fase, herinner ik me als de dag van gisteren. U vast ook, want u was een fel tegenstander en werd ‘de Klokkenluider van de Tweede fase’ genoemd. Geen idee of u dat een eretitel vond, maar als iemand altijd met passie vocht voor het onderwijs en zijn kritiek nooit onder stoelen of banken stak, dan was u het wel.

U bent iemand bij wie de onderwijsspecialisten uit de Tweede Kamer altijd terecht kunnen. Ik noemde net de Tweede Fase. Uw inbreng bij het parlementaire onderzoek van de Commissie Dijsselbloem was groot en nog altijd bent u betrokken bij de hete hangijzers in onderwijsland, zoals de rekentoets, de urennorm het nieuwe curriculum voor het basis- en voortgezet onderwijs. Misschien waren wij het niet altijd eens, uw verdiensten voor het onderwijs zijn groot – en hopelijk blijft dat nog lang zo. Mensen als u zijn belangrijk voor het goed functioneren van onze democratie.

De muziek hield en houdt u overeind, vertelde u in een interview met NRC. U was oprichter, zakelijk leider en fanatiek hoboïst bij het Reicha Quintet en toerde in binnen- en buitenland. Daarnaast was u jarenlang bestuurslid van het Amersfoorts Jeugd Orkest en bestuurslid van de Stichting Vrienden van AJO. U was hier ook een troubleshooter, want tijdens een heftige bestuurscrisis trok u aan de handrem, leidde een interne reorganisatie en redde daarmee het orkest.  

U was jarenlang bestuurslid van de Kathedrale Koorschool Utrecht. Een instituut, helaas soms met interne problemen. En gelukkig mét een klankbord bij wie je altijd voor advies terecht kon. U was altijd bereikbaar en beschikbaar als er ingewikkelde knopen moesten worden doorgehakt of crisismanagement nodig was. Je zou dan bijna vergeten dat het om de muziek draait, maar dankzij mensen als u kunnen organisaties blijven voortbestaan.

Tot vorig jaar was u mantelzorger voor een lector Kunstgeschiedenis aan de Universiteit, bent voorzitter van de Feldbruggestichting en penningmeester van de Borgstichting in Losser.

Integer, intelligent, erudiet en geïnteresseerd zijn slechts een paar eigenschappen die op u van toepassing zijn. ‘Uniek’ voeg ik daar graag aan toe, want er is maar één Jan Jimkes. De Jan Jimkes met een indrukwekkende staat van dienst. Reden voor Zijne Majesteit de Koning u te benoemen tot Ridder in de Orde van Oranje-Nassau. Van harte gefeliciteerd!

Piet de Jong
Meneer De Jong,

Wat bóffen we toch met al die vrouwen en mannen die Utrecht elke dag een beetje mooier en de Utrechters een beetje blijer maken. Mensen die alles oppakken wat voor hun voeten komt.

U bent ook van het type ‘u vraagt, wij draaien’. En u draait werkelijk alle slagen in de rondte om te zorgen dat het voor elkaar komt. Neem het Bechterew-volleybaltoernooi: u leidt wedstrijden, begeleidt teams, u zorgt dat er genoeg ballen zijn... En bij voetbalvereniging VSC zochten ze nog een begeleider voor een superfanatiek team van spelers met een beperking. Of hij ook nog wedstrijden wilde fluiten en een toernooi kon organiseren… Bij u zijn ze hiervoor aan het juiste adres.

U geeft zwemles aan reumapatiënten en u zorgde dat een badmintongroep in een zaal terechtkon – en regelde ook nog de netten en shuttles erbij.

Ook bij zorgorganisatie Vecht en IJssel kunnen ze u altijd bellen. Tijdens activiteiten regelt u het vervoer, vrijwilligers en de catering. En komt soms met briljante ideeën. Een APK-keuring en wasstraat voor rollators, je moet er maar opkomen…

Bij Rosendael brengt u mensen uit de wijk naar het zorgcentrum, u gaat mee op uitstapjes, bezorgt pakketjes bij eenzame ouderen en u stimuleert mensen met een beperking om vrijwilliger te worden bij Rosendael. Het is slechts een kleine greep in wat u allemaal doet.

U bent ook vrijwilliger bij het Vakantiebureau van de Protestante Stichting Diaconaal Vakantiewerk. Twee keer per jaar gaat u mee op vakanties en geeft alle zorg en aandacht aan de mensen die dat vanwege hun leeftijd, gezondheid of beperking nodig hebben.

U werkt hard, bent altijd vrolijk en…u krijgt werkelijk álles voor elkaar. Een taart die bij de bakker is blijven liggen, gaat naar mensen die het niet breed hebben. Cadeautjes voor het sinterklaasfeest, rolletjes snoep, regenjacks, bekende badmintonners die gratis een clinic komen geven of een fikse korting in het restaurant: Piet de Jong regelt het allemaal!

Hoog tijd dat er iets voor u wordt geregeld… Iets héél moois, want het heeft Zijne Majesteit de Koning behaagd u te benoemen tot Lid in de Orde van Oranje-Nassau. Van harte gefeliciteerd.

Richard  Kraan
Meneer Kraan,

Ik ben blij u te ontmoeten, want hoewel u inwoner bent van de gemeente Utrechtse Heuvelrug, zet u zich vanuit diverse invalshoeken en functies in voor de stad Utrecht. Dan denk ik meteen aan de start van de Tour de France in 2015. Nog altijd kijken we daar met veel plezier op terug. Het was een onvergetelijk en prachtig evenement, met een internationale uitstraling voor de stad én de regio. Nog altijd plukken we hier de (economische) vruchten van.

Vaak vergeten we dan hoeveel moeite het heeft gekost om dit tot stand te brengen. Dat de eerste poging om de Tour in 2010 naar Utrecht te halen, niet slaagde. Dat de beoogde hoofdsponsor afviel. Dat we toen middenin een economische crisis zaten. En dat de komst van de Tour niet altijd op applaus kon rekenen. Juist dán heb je mensen nodig die toekomstvisie hebben en er heilig in geloven dat het goed komt.

Dan heb ik het over u. Toen voor het eerst over de komst van de Tour werd gesproken, heeft u zich zeer actief ingezet om dit voor elkaar te krijgen. Bijvoorbeeld door de oprichting van het Business Peloton Utrecht. Met deze lobbyclub heeft u zich niet alleen ingezet voor de Grand Départ van de Tour de France, maar bent u ook betrokken geweest om in 2010 de Giro-etappe van Amsterdam naar Utrecht mogelijk te maken en heeft u zich met een stevige lobby ingespannen om de Vuelta in 2020 naar Utrecht te halen.

Daarnaast heeft u een belangrijke rol gespeeld bij de totstandkoming van het Ondernemersfonds Utrecht, de oprichting van het Utrecht Development Board en de Economic Board Utrecht. Bovendien bent u penningmeester bij de Vrienden van het UMC.

Uw manier van werken spreekt mij aan. U werkt constructief, oplossings- en samenwerkingsgericht en weet mensen, organisaties en bedrijven met elkaar te verbinden. Als geen ander ziet u het grotere belang en de noodzaak om zaken samen aan te pakken. Niet concurreren en voor eigen belang opkomen, maar samen sterker worden als stad en regio, dát is uw motto. Het sluit perfect aan bij het motto van de Economic Board Utrecht: ‘verbinden, versnellen en verzilveren’.

Dat verzilveren nemen we nu heel letterlijk, want ik vind het een enorme eer om u te mogen meedelen dat het Zijne Majesteit heeft behaagd om u te benoemen tot Ridder in de Orde van Oranje-Nassau.

Dink Legemate
Meneer Legemate,

Beroepschauffeurs moeten zich houden aan rij- en rusttijden en zo blijven ze altijd fris achter het stuur. Ik was daarom verrast dat chirurgen tot 15 jaar geleden nog diensten van 24 of zelfs 48 uur mochten draaien. Aan één stuk! Hoe blijf je dan nog scherp? Dankzij het mede door u ontwikkelde ‘Fit to Perform-systeem’ horen die lange diensten tot het verleden en is er meer aandacht voor regelmatige rustmomenten en de fysieke en geestelijke gezondheid van artsen.

U ging onlangs na een lange loopbaan met emeritaat. U begon in 1993 als chirurg aan Academisch Medisch Centrum Amsterdam en u werd in 2000 hoofd van de onderafdeling vaatchirurgie. Twee jaar later werd u hoogleraar vaatchirurgie en tot vorig jaar was u hoofd van de afdeling Chirurgie van het AMC. U maakte er een toonaangevende afdeling van.

Daarnaast speelde u een belangrijke rol bij het volledig informeren van patiënten bij medische handelingen. Wat zijn de verwachtingen en – dat is altijd een moeilijk moment – wanneer is het beter om de behandeling te stoppen? Deze manier van besluitvorming – ‘Shared Decision Making – maakt nu deel uit van de Wet Geneeskundige Behandelovereenkomst. Mede dankzij u is er een leerstoel Shared Decision Making aan de Universiteit van Amsterdam.

U zette zich met vele anderen in om via de landelijke antirookcampagne tot een ‘Rookvrije Generatie’ te komen. In uw rol als lid en voorzitter van de Centrale Commissie Kwaliteit en Veiligheid van het AMC speelde u een belangrijke rol in het verkrijgen van de her-accreditatie van de Joint Commission International, een Amerikaans accreditatiesysteem voor ziekenhuizen.

Dit is een piepkleine greep van wat u allemaal heeft gedaan. Want u bent verder voorzitter van het Nederlands Tijdschrift voor Geneeskunde en ik kan zo nog een aantal bestuurstaken noemen die u heeft gedaan of nog steeds doet. U zat en zit in vele commissies. U heeft 200 publicaties in gerenommeerde internationale tijdschriften op uw naam staan, u trad op als spreker in binnen- en buitenland en u begeleidde 23 promovendi. Mensen zien u als een empathische topdokter, een inspirerende docent, een rolmodel, een goede mentor en een fijne bestuurder. Iemand die vooral aan anderen denkt.

Het zal u maar gezegd worden! En zal ik u eens wat zeggen? Het heeft Zijne Majesteit de Koning behaagd u te benoemen tot Officier in de Orde van Oranje-Nassau. Van harte gefeliciteerd! 

Maurice van Lieshout
Meneer Van Lieshout,

In augustus 2001 verscheen een bijzonder nummer van Oud-Utrecht. Er stond een artikel in over bioscoopfilms waar in Utrecht gedoe over was. Aanleiding waren boze FC Utrecht-supporters, die hadden gedreigd een bioscoop te slopen omdat daar een film over Ajax vertoond zou worden. Zover kwam het gelukkig niet, maar het leverde wél een interessant artikel op. En het was de eerste keer dat u in het colofon van de Oud-Utrecht stond, als kersverse eindredacteur. Het waren echt andere tijden toen, want 30 jaar geleden betaalde je het abonnementsgeld nog in guldens en moest je kopij aanleveren op een 3-en-een-half inch floppydisk.

30 jaar lang gingen honderden, misschien wel meer, historische artikelen langs uw kritische ogen. U was altijd streng voor uw redacteuren, maar de sfeer op de redactievloer bleef altijd opperbest. U maakte zich sterk voor de overstap van zwart-wit naar vierenkleurendruk, nam het initiatief voor mooie themanummers en u had een neus voor interessante en verrassende onderwerpen – zoals jeugdzorg, studenten, de homobeweging, theater en muziek. Mede dankzij u is Oud-Utrecht al bijna 100 jaar een blad dat wordt stukgelezen door iedereen die is geïnteresseerd in de Utrechtse geschiedenis.

Ook organiseerde en verzorgde u lezingen en was u de man achter de Grote DaDa-avond. Ook heeft u een aantal publicaties op uw naam staan, bijvoorbeeld over het beeld van Paus Adrianus VI, landgoed Vosseveld in Soest en Maatschappij Zandbergen in Amersfoort.

Bij de Stichting Altrecht maakten ze dankbaar gebruik van uw taalgevoel. U was jarenlang docent Nederlands voor chronisch psychiatrische patiënten. Bij het Steunpunt Vluchtelingen De Bilt bent u nog steeds coach Nederlandse taal.

Heeft u het redactiewerk dan helemaal vaarwelgezegd? Nee hoor, want u bent al jaren een trouwe medewerker van de wijkkrant die in Veemarkt-Voordorp verschijnt. Daarnaast denkt u actief mee hoe je de wijk kan groener kan maken en daarnaast organiseert u lezingen, excursies en informatieavonden.

Met zo’n indrukwekkende staat van dienst verdien je bijna een artikel in uw wijkkrant of – wie weet – de Oud-Utrecht. Afwachten of dat gaat gebeuren. Waar u niet op hoeft te wachten, is het antwoord op de vraag waarom wij u hebben gevraagd naar het Stadhuis te komen. Ik mag u vertellen dat het Zijne Majesteit de Koning heeft gehaagd u te benoemen tot Lid in de Orde van Oranje-Nassau. Van harte gefeliciteerd!         

Mia de Lorenzo

Goedemorgen. Ik dacht: laat ik eens kijken of mevrouw De Lorenzo thuis is. Ik bof en…wat woont u hier mooi! Ik krijg spontaan weer herinneringen aan vroeger. Ik moest toen als jonge meid uit de provincie regelmatig vergaderen aan de Oudegracht. En na de vergadering als een speer naar het station om de laatste trein te halen. Rende ik door die donkere, stinkende Utrechtse steegjes, maar het liefst liep ik er met een grote boog om heen…

Maar dat was toen, hè? Want wat zijn de steegjes bij de Oudegracht veranderd! Mede dankzij u. Want die vieze, rommelige achterafstraatjes, daar ergerde u zich groen en geel aan. Maar in plaats van te gaan klagen, ging u aanpakken.

U zit al meer dan 20 jaar in de Vereniging Grachtstegen, die opkomt voor de belangen van de winkeliers, pandeigenaren en bewoners van de zeven grachtsteegjes. Ik ben nog aan het inburgeren, ken ze nog niet uit het hoofd, maar dat komt goed! Uw vereniging heeft er mede voor gezorgd dat de steegjes tussen de Lange Viestraat en de Choorstraat veranderden van ongure kruipdoor-sluipdoor gangetjes in gezellige winkelpassages waar je graag komt. Compleet met bloemenbakken, feestverlichting en informatieborden over de geschiedenis van de steegjes en de winkels.

Ik pik één steegje eruit en niet zomaar één... De Zakkendragerssteeg, hier, úw steegje. Met u als drijvende kracht achter de Vereniging Ondernemerspassage Zakkendragerssteeg onderging ook dit straatje een complete make-over. Graffiti en rommel? U trekt aan de bel bij stadsreiniging. U vroeg om gezellige verlichting en het kwam er.
U bent een groot fan van méér kunst in de binnenstad, dus u regelde dat schilder John Noy drie prachtige muurschilderingen kwam maken. Er kwam zelfs een reproductie van het historische Zakkendragersgilde-beeldje. Kijk, dáár knapt de buurt van op! De Zakkendragerssteeg is nu een gezellig, Mediterraan ogend steegje, waar toeristen zelfs een omweg voor maken!

Mede dankzij u kreeg Utrecht er een toeristische attractie bij! Stel je toch eens voor dat in iedere stad een Mia de Lorenzo woont. Daar wordt de wereld toch een stuk mooier van? 

Het zal u maar gezegd worden, hè? En dat is niet alles… Ik ben hier ook om u te vertellen dat het Zijne Majesteit de Koning heeft behaagd u te benoemen tot Lid in de Orde van Oranje-Nassau. Gefeliciteerd!

Rob van Maarseveen
Meneer Van Maarseveen,

Klussen is niet echt mijn ding. En ik ga deze week verhuizen… Dit is geen stiekeme hint, al weet ik dat u twee gouden handjes heeft. En een hart van goud, want als ergens in Transwijk een kraan lekt, een lamp stuk is of een schilderij scheef hangt – u staat dag en nacht klaar om ouderen en alleenstaanden een handje te helpen.

Jaren geleden kreeg u een ongeluk en raakte u arbeidsongeschikt. Maar er was genoeg wat u nog wel kon en dat hebben we geweten. Naast uw klusjes voor ouderen in Transwijk, bent u al 35 jaar vaste gast op de camping in Woudenberg. Waar de meeste gasten lekker ontspannen, loopt u met de gereedschapskist rond om een lekkage te verhelpen of een schutting te fiksen.

Naast een fervent klusser bent u ook een fanatiek visser. Bij de Utrechtse Algemene Hengelsport Vereniging was u jarenlang actief lid van de Roofvisgroep. U zit niet alleen langs de waterkant, u zit ook met uw handen ín het water. Op een aantal plekken in Transwijk, Hoograven en Lunetten controleert u regelmatig de waterkwaliteit. Daarnaast geeft u schoolkinderen uitleg over vissen en geeft u demonstraties tijdens de Hengelsportbeurs.

Ook in de Verkeerstuin Utrecht – daar moet ik écht een keer heen! – profiteren ze van uw technische kennis. De autootjes en fietsen in de Verkeerstuin gaan niet de weg op zonder dat Rob van Maarseveen ze grondig heeft geïnspecteerd. Is er iets stuk? Rob repareert het.

Een tafel maken van sloophout, een gescheurde vlag repareren, van een verlept bloemenperkje een mooi speelveld maken; u draait uw hand er niet voor om. Ook tijdens kinderfeestjes bakt u gezellig een pannenkoek mee als ze in de keuken een paar handen tekortkomen.

Naast een nette wijk wilt u ook een veilige wijk. Helemaal mee eens! U loopt, als vrijwilliger bij het buurtpreventieproject De Buitenplaats, rondes door de wijk, u meldt verdachte situaties bij de politie en geeft u veiligheidstips aan buurtbewoners. Als ergens een steviger slot geplaatst moet worden, staat u klaar met uw onafscheidelijke gereedschapskist.  

Dat is nogal wat, meneer Van Maarseveen. U bent de duizendpoot die aan één welgemeend ‘dankjewel’ genoeg heeft… Die bescheidenheid siert u, maar vandaag krijgt u toch echt iets meer dan alleen een dankwoordje. Zijne Majesteit de Koning heeft namelijk besloten u te benoemen tot Lid in de Orde van Oranje-Nassau. Gefeliciteerd!

Miecke Monden-Duin
Mevrouw Monden-Duin,

Een quizvraag voor deze zaal en iedereen die thuis meekijkt: wie herinnert zich de “Meernse rollator-rellen” nog? Nee, ik maak geen grap, want in 2013 was het even heel onrustig in De Meern. Dienstencentrum De Roef dreigde gesloten te worden en honderd senioren gingen boos mét spandoeken en mét toeters de straat op. De leider van deze opstand – want zo mogen we het wel noemen – was u, mevrouw Monden. En uw protestactie had succes, want na – ik vertel nu de beknopte versie van het verhaal – vele gesprekken met de gemeente én een sponsoractie was De Roef gered.

Dankzij de stichting Vrienden van De Roef, úw initiatief, hielden de senioren hun honk. Voor veel Vleutenaren is De Roef hun tweede thuis; hier ontmoet je elkaar, hier is het altijd gezellig. En je leert er ook nog eens wat… Want mevrouw Monden, met uw onderwijsachtergrond en enorme kennis van computers, tablets en smartphones maakt u senioren wegwijs in de digitale wereld. En bij acute digitale nood, bijvoorbeeld als mensen thuis ruzie hebben met hun pc, komt u als een soort computer-wegenwacht langs. Ook ’s avonds… Wat een service!

Daarnaast zorgde u ervoor dat ook mensen met een rollator de dierenweide konden bezoeken. U zet zich in voor eenzame mensen, vooral nu tijdens de coronacrisis. En zat dagenlang aan het sterfbed van een vrouw zonder familie en vrienden. Haar wens kwam dankzij u in vervulling: thuis sterven.

Daarnaast organiseert u netwerkbijeenkomsten voor Stichting Dwarsverband, de overkoepelende organisatie voor de Utrechtse buurtcentra. U ondersteunde, als vrijwilliger bij Stichting L’Accolade, in een vakantiepark kinderen met een beperking.

Naast iemand met een gouden hart bent u ook iemand die bruist van de ideeën. Zo kwam u met het idee van de Wij-Kar, een haal- en brengservice voor ouderen. U bent spreker tijdens brainstormsessies die de gemeente organiseert en ik heb gehoord dat die bijeenkomsten een stuk vreedzamer verlopen dan de rollator-rellen van 2013…

Mevrouw Monden, als er in De Roef even geen schoonmaker beschikbaar is, gaat u zelf met de emmer en dweil aan de slag. We kunnen wel zeggen dat u een groot hart heeft voor De Meern, voor De Roef en alle bezoekers. Ook Zijne Majesteit de Koning is dat niet ontgaan en het heeft hem behaagd u te benoemen tot
Lid in de Orde van Oranje-Nassau. Van harte gefeliciteerd! 

Bas en Tiny van Oostrum-Kommerkamp
Meneer en mevrouw Van Oostrum,

Wat leuk om u te ontmoeten. En misschien dat u over deze ontmoeting een stukje kunt schrijven voor koorkrant JET. Ik begreep namelijk dat u beiden deze krant heeft opgericht en dat de afkorting JET staat voor ‘Jubel EN Treurteam’. Ik kan u alvast verklappen dat mijn bezoek onder het ‘jubelgedeelte’ valt.

Want ik wil u beiden graag in het zonnetje zetten. Want uw inzet voor het kerkkoor van de Aloysiuskerk van de St. Martinusparochie is in één woord ongelooflijk. Meneer Van Oostrum, u begon in 1966. In dat jaar gaven The Beatles hun laatste concert, maar – niet getreurd, top-muziekgezelschappen gaan en komen – u was toen betrokken bij de oprichting van het Gemengd Koor. Nu, 55 jaar later, bent u als tenor dé steunpilaar van dit koor. En u kunt zeggen dat het heel wat langer heeft volgehouden dan The Beatles…

Mevrouw Van Oostrum, u bent sinds de jaren ’70 – ook al een hele tijd – betrokken bij het koor. U stond aan de wieg van het Klein Gemengd Koor, dat zingt bij rouwvieringen. U bent een onmisbare stem in het altenkoor.

Maar de belangrijkste reden van mijn bezoek is niet zozeer uw bijdrage óp het podium, maar veel meer wat u áchter de coulissen allemaal heeft gedaan.

Een voormalig kerkmusicus van de Aloysiuskerk omschreef het als volgt – en ik citeer een stukje omdat het heel goed uw inzet samenvat: “Nooit deed ik op Bas en Tiny een tevergeefs beroep. Sterker nog, de meeste dingen waren al gebeurd voor ik er om kon vragen.
Zij bezaten beiden de gave van het inlevingsvermogen en deden op onopvallende wijze alles wat gedaan moest worden.”
Einde citaat.

Zo beheert u bijvoorbeeld al decennialang de koorbibliotheek. Elk blaadje muziek wordt door u gearchiveerd en elke zondag dat het koor zingt, zorgt u voor een liturgieboekje. Daarnaast verzorgt u de koffie tijdens de koorrepetities, helpt u mee bij de inrichting van het koorpodium én bent betrokken bij het wel en wee van de leden. Ik noemde de koorkrant al, maar bij jubilea van koorleden zorgt u ook voor een passende muzikale act in de vorm van een lied op rijm voor de jubilaris.

Vergeef mij dat ik nu zelf geen lied op rijm voor u heb, maar ik heb wel iets anders. Een passende vorm van waardering voor uw inzet voor het kerkkoor, de Aloysiuskerk en laat ik uw jarenlange voor Stichting Scouting Utrecht-Oost niet vergeten. Ik vind het heel bijzonder dat u zich beide inzet voor dezelfde zaak en dit – op uw leeftijd – nog altijd met veel passie en plezier doet. Altijd bescheiden. Nooit mopperen. En altijd met een glimlach.

Ik hoop dat ik u op dit moment ook een glimlach bezorg, want het heeft Zijne Majesteit behaagd, u beiden te benoemen tot Lid in de Orde van Oranje-Nassau.

Shriwatidebi Randiem-Gangaram-Panday
Mevrouw Randiem-Gangaram-Panday,

Verstand komt met de jaren, zeggen ze wel eens. Sterker nog: hoe meer je je brein uitdaagt, hoe beter dat brein wordt. Neurowetenschappers hebben dat uitgezocht en u bent het bewijs dat zij gelijk hebben. U wordt volgend jaar 90, maar u vindt u uzelf nog veel te jong om achter de geraniums te gaan zitten.

In 1975 verhuisde u van Suriname naar Nederland. Al snel werd u vrijwilliger om andere nieuwkomers in Utrecht te ontvangen en wegwijs te maken in onze stad.

En dat smaakte naar meer. U sloot zich aan bij de Stichting – ik hoop dat ik het goed uitspreek – Shri Sanatan Dharma, die activiteiten organiseert voor de Hindoestaanse gemeenschap in onze stad. U bent muzikaal en tijdens lezingen en diensten verzorgde u de muziek en zang van godsdienstige liederen. U helpt ouderen die met prangende vragen, helpt eenzame mensen en komt op voor alleenstaande moeders en hun kinderen. 

In 1989 richtte u Jivan Jyoti op. Deze organisatie zet zich in voor de emancipatie van Surinaams-Hindoestaanse vrouwen. Jovan Jyoti ging later op in de stichting Asha en u verhuisde gewoon mee. Nog steeds leert u de ouderen liedjes en danspasjes. Ook levert u bijdrages aan groepsdiscussies over homoseksualiteit, emancipatie en orgaandonatie.  

Al meer dan 30 jaar kan de Stichting Arya Samaj Utrecht een beroep op u doen. Lezingen, yoga en meditatie, voorlichting geven, zang-, muziek-, dans- en toneellessen, excursies begeleiden: u regelt het! Ook voor een cursus Ayurvedisch koken, Hindoefilosofie of geheugentraining draait u uw hand niet om.

Wat kunt u eigenlijk niet? U doet me denken aan een Zwitsers zakmes, maar dan wel de luxe uitvoering met wel dertig functies. Ú bent het Zwitserse zakmes van de Utrechtse Hindoestaanse gemeenschap. Beschikbaar voor iedere klus, cursus of praatsessie. Een sterke rots in de branding voor kwetsbare vrouwen. 

Mensen zoals u gun je het eeuwige leven, want wij hebben mensen zoals u gewoon keihard nodig – iedere dag. En anders hoop ik dat u anderen inspireert om hetzelfde te doen als u. Maar zullen we afspreken dat u nog even bij ons blijft? Ik heb trouwens goed nieuws voor u. Want Zijne Majesteit de Koning heeft besloten u te benoemen tot Lid in de Orde van Oranje-Nassau. Die heeft u dubbel en dwars verdiend. Zie het als een aanmoedigingsprijs om uw prachtige en belangrijke werk voort te zetten. Hopelijk nog heel lang. Van harte gefeliciteerd!

Tom van Ree
Meneer Van Ree,

U bent een bijzonder mens. Ik hoop dat u hier nu niet verlegen van wordt, maar dit is toch echt wat veel mensen uit uw omgeving van harte beamen. U bent namelijk iemand die altijd voor iedereen klaar staat. Dan denk ik in de eerste plaats aan uw inzet als penningmeester voor de Vereniging voor Middenstandshuisvesting ‘Elck wat Wils’. Nog niet zo heel lang geleden bestond deze vereniging 100 jaar en mijn voorganger noemde toen dat u – als relatief kleine vereniging – zich al die tijd prima staande heeft weten te houden. En dat is mede te danken aan de inzet van opeenvolgende ‘uitstekende penningmeesters’.

U bent daar zeker eentje van! U voert uw werkzaamheden altijd secuur uit, met een groot verantwoordelijkheidsgevoel. Binnen het bestuur zet u regelmatig belangrijke onderwerpen op de agenda en u heeft oog voor de lange termijn en de continuïteit van de vereniging. En u vindt het ook heel belangrijk dat de sfeer binnen de groep goed blijft.

De vereniging kan op u bouwen en u stelt in dat opzicht niemand teleur. Een prachtig compliment, toch? Maar houd u vast, want het wordt nog mooier. Want ook de partners waarmee u als penningmeester te maken heeft, roemen uw no-nonsense houding en uw grote betrokkenheid bij de vereniging. Eén van hen omschrijft het als volgt – en ik citeer: “Het is mijn overtuiging dat mede door de grote betrokkenheid van Tom van Ree de wijk zo’n mooi karakter heeft.”

Daar heb ik niets meer aan toe te voegen. Nou, één ding dan… Dat ik mag meedelen dat het Zijne Majesteit behaagd heeft u te benoemen tot Lid in de Orde van Oranje-Nassau.

Ad Sanders
Meneer Sanders,

Het is de grootste nachtmerrie van iedere ouder: jouw kind wordt slachtoffer van een ernstig ongeval, een misdrijf of terreurdaad. Vervolgens duiken de media erbovenop en is jouw kind opeens trending op sociale media. Hoe ga je dan met alle vragen, verzoeken en aandacht om? 

U kent het politiewerk door en door. Helaas horen daar ook afschuwelijke gebeurtenissen bij, zoals de tramaanslag in Utrecht en vermissingszaken die Nederland wekenlang in hun greep hielden. De communicatie tussen nabestaanden, politie en pers verloopt niet altijd vlekkeloos en dat inspireerde u tot de oprichting van de stichting ‘Namens de Familie’. Deze organisatie helpt families die na een vreselijke gebeurtenis opeens, ongewild, prominent in de belangstelling staan. ‘Namens de Ouders’ geeft advies, biedt een luisterend oor en treedt op als woordvoerder – om families te ontlasten. De stichting waarvan u mede-initiatiefnemer bent, heeft zo al veel nabestaanden en families van slachtoffers kunnen helpen. En ze waarderen dat. Eén van de medeoprichters van Namens de Familie zei dat hij "iedere familie tijdens een verschrikkelijke gebeurtenis een Ad Sanders toewenst”…

Als politieman heb je af en toe een verzetje nodig en wat dat betreft zorgt u goed voor uzelf. Als we in Utrecht klokken horen slaan, is er een grote kans dat Ad Sanders ze aan het luiden is. Daarmee houdt een mooie Utrechtse traditie in stand.

Ook bent u bestuurslid van de Stichting gastheerschap en Cultuur, die zorgt voor verbinding tussen de bewoners van het Museumkwartier en de binnenstad. De stichting organiseert iedere maand uitstapjes naar bijzondere locaties en bedrijven. Naast de gebruikelijke pracht en praal van onze Domstad bezoekt u – ik zie hier de hand van de politieman! – ook minder voor de hand liggende locaties als moskeeën, de opvang van kwetsbare groepen en prostitutiezones.

Als bestuurslid was van Lionsclub Eemland gaf u veel presentaties over het politiewerk. Tegen betaling uiteraard en de opbrengsten gingen naar een goed doel. Een paar jaar geleden maakte u de transfer naar Lionsclub Utrecht Host, waar u nu president bent. Ook bij sociëteit ‘De Constructieve’ geeft u mensen geregeld een inkijkje in het politiewerk. Daarnaast was u bestuurslid van de Stichting Protestants-Christelijk Basisonderwijs Baarn-Soest en zat u in het bestuur van de Stichting Christelijk Voortgezet Onderwijs Baarn-Soest.

U bent nu met prepensioen, maar ook toen u een superdrukke baan als politieman had, maakte u veel tijd vrij voor anderen. De koning heeft grote waardering voor wat u als politieman heeft gedaan en zeker ook voor alles wat u naast uw werk deed en doét. Zijne Majesteit de Koning heeft besloten u te benoemen tot Ridder in de Orde van Oranje-Nassau. Van harte gefeliciteerd.

Evert van der Veen (1960) RON
Meneer Van der Veen,

Ik heb het twee keer moeten lezen, maar het is echt waar: pas in 1990 schrapte de Wereldgezondheidsorganisatie homoseksualiteit van de lijst geestelijke aandoeningen. 1990!! Beter laat dan nooit, zullen we maar zeggen… En dát de WHO tot dit wijze besluit kwam, hebben we mede aan u te danken! Want u was één van de mensen die in 1987 een groot internationaal congres organiseerde in Amsterdam. Doel was homoseksualiteit van die beruchte lijst te krijgen. Missie geslaagd, mede dankzij uw inspanningen.

Al decennialang zet u zich in voor de LHBTI-gemeenschap. U strijdt voor meer zichtbaarheid, integratie en acceptatie. Dat deed u onder andere als bestuursvoorzitter van de Nederlandse Vereniging voor Integratie van Homoseksualiteit COC Midden-Nederland. Als voorzitter van de stichting De Overkant was u één van de grondleggers van het Midzomergrachtfestival – het zevendaagse cultureel festival dat we nu zo moeten missen. Hopelijk volgend jaar weer!

En wie herinnert zich Evert van der Veen niet, als de gedreven voorzitter van de stichting Eurogames Utrecht? In 2005 kwamen 3.000 sporters en 17.000 bezoekers naar het Europees multi-sportevenement. Het werd een doorslaand succes.

U deed – met uw echtgenoot Jan Scheepstra [is inmiddels overleden] – onderzoek naar de geschiedenis van de LHBTI-gemeenschap in Utrecht. U zette het naar uw echtgenoot vernoemde Jan Scheepstrafonds op, om de diversiteit in Utrecht te verbeteren. U was betrokken bij vele publicaties, zat in de adviesraad Roze Zaterdag Utrecht en u was tien jaar voorzitter van de Adviescommissie LHBT, die het Utrechtse college van B&W adviezen gaf over het emancipatiebeleid voor lesbische vrouwen, homoseksuele mannen, biseksuelen en transgenders.

Uw strijd voor gelijkheid gaat verder dan alleen de LHBTI-community. Dat blijkt uit uw betrokkenheid bij Artikel1, het landelijk kenniscentrum op het gebied van discriminatie op alle gronden. Ook was u mede-initiatiefnemer van de jongerenseksualiteitswebsite Sense.info, waar u tal van partijen enthousiast voor wist te maken. Een website die in mum van tijd één miljoen unieke bezoekers kreeg – u had het inderdaad goed gezien…

Ook op kleinere schaal bent u sociaal betrokken. Buddyzorg voor een goede kennis met Aids, een zieke buurvrouw helpen of een brede uithuil-schouder voor vrienden…u doet het allemaal en dan ben ik vast nog iets vergeten – hopelijk vergeeft u het me.

Al met al een indrukkende staat van dienst die wel eens beloond mag worden. Vandaag is die dag… Zijne Majesteit de Koning heeft besloten om u te benoemen tot Ridder in de Orde van Oranje-Nassau. Gefeliciteerd!

Debbie Voortman-Peek
Mevrouw Voortman-Peek,

Mijn eerste 100 dagen in Utrecht zitten erop, maar ik leer iedere dag nog bij. Bijvoorbeeld dat ‘wurmpie’ Utrechts is voor ‘klein kind’. En daarmee is het bruggetje naar de Lint-Wurmpie Run gemaakt… Die begon lang geleden als de Kidsrun Vleuten/De Meern en groeide uit tot een hardloopspektakel met 1.300 jonge deelnemers. Tenminste; als een virus geen roet in het eten gooit – duimen dus dat het volgend jaar weer als vanouds wordt!

U bent sinds 1992 betrokken bij een aantal kinder-sportactiviteiten. Bij de Lint-Wurmpie Run regelt u het allemaal: inschrijvingen verwerken, de financiën, publiciteit, t-shirts, medailles en startnummers bestellen en trainingen en voorbereidingsloopjes organiseren. Met een enthousiast team zorgt u ervoor dat hét kinder-hardloopevenement van Vleuten/De Meern, Leidsche Rijn én omstreken ieder jaar weer een succes wordt.

Daarnaast was u oprichtster en coördinator van het 'Sportspektakel'. Samen met Sportcentrum Oudenrijn organiseerde u sportactiviteiten voor kinderen uit Vleuten, De Meern en Leidsche Rijn. Ook het ‘Spetterspektakel’, het zwemsportevenement voor kinderen die in de buurt van zwembad Fletiomare wonen, is een idee van u. 

Naast dat u zorgt dat kinderen fit blijven, maakt u hen ook wereldwijs. Op verzoek van de gemeente Utrecht zette u zich in voor de ontwikkeling van burgerschap onder kinderen en het concept van ‘De Vreedzame School’. Om de communicatie tussen leerlingen te verbeteren, bedacht u de Kinderpersbureaus. Kinderen leren hier te interviewen en media-apparatuur te bedienen.

Verder bent u medeoprichter van de stichting GO4Media, die kinderen wegwijs maakt in de wereld van moderne media. Ook stond u aan de wieg van KinderPersbureaus Nederland.

Daarnaast gaf u verkeerslessen in de regio Utrecht om leerlingen bewust te maken van het belang verkeersveilig gedrag. Heel belangrijk, juist in een grote en drukke stad als Utrecht, waar niet ieder kind gewend is om te fietsen of zelfs helemaal geen fiets heeft. U was zelfs de allereerste verkeersleerkracht. Ik kan me voorstellen dat het dan pionieren is, maar ik weet zeker dat u hen dingen heeft geleerd waar ze de rest van hun leven iets aan hebben. Maar als leerkracht op een basisschool doet u dat sowieso al…

Ik zei net dat veel dingen in Utrecht nieuw voor mij zijn. Neem vandaag, de dag voor de verjaardag van de koning. Dan mag ik Utrechters in het zonnetje zetten en…u bent één van hen! Het heeft Zijne Majesteit de Koning behaagd u te benoemen tot Lid in de Orde van Oranje-Nassau. Van harte!

Pim Walenkamp
Meneer Walenkamp,

U bent een zeer veelzijdige persoonlijkheid, met evenveel talenten. En nu komt het allermooiste: u zet uw talenten graag in voor de samenleving. Dat is u met de paplepel ingegoten, want als ik uw CV bestudeer, dan zie ik dat u al op de middelbare school actief was in de MR, in de leerlingenraad, in het scholierennetwerk en in de redactie van de schoolkrant. U was lid, oprichter, secretaris, voorzitter en redacteur – en dan zou je bijna vergeten dat u ook leerling was.

Het was een mooi (en druk) begin van wat ons nog te wachten stond. Want nog altijd zet u zich in allerlei rollen met hart en ziel in voor onze samenleving. Een mooi voorbeeld vind ik uw betrokkenheid bij de wijk Overvecht. Niet alleen als voorzitter van het Bewonersplatform Overvecht én als lid van de Wijkraad, maar óók als razende reporter voor het televisieprogramma Uindewijk Overvecht. Deze wijk is niet altijd positief in het nieuws, maar dit programma laat ook de positieve kanten zien. Zoiets is van grote waarde en draagt bij aan het gevoel dat Overvecht er wel degelijk toe doet. Ben ik het helemaal mee eens.

Daarnaast heeft u zich onder meer ingezet voor het CDA, het Katholiek Nieuwsblad, als reisleider en als oprichter en hoofdredacteur van het oud-ledenblad van studentenvereniging Unitas S.R. En dan is deze opsomming nog verre van compleet…

Eén bijzonder wapenfeit wil ik zeker noemen. In 2015 nam u het initiatief om een monument op te richten voor de leden van USR die tijdens de Tweede Wereldoorlog omkwamen. U heeft hiervoor diepgravend historisch onderzoek uitgevoerd, intensief contact gehouden met de nabestaanden en – niet onbelangrijk – geld ingezameld om dit monument te bekostigen. U stak hier veel tijd in en…mét resultaat! Drie jaar geleden werd een prachtig gedenkteken onthuld, op een prominente plek in het Unitas-gebouw, met daarop de namen van 98 omgekomen USR-leden. Dit monument eert de leden die het hoogste offer brachten én inspireert huidige generaties om zich uit te blijven spreken voor het vrije woord.

Ik vind dit van grote waarde en uw inzet is ook opgevallen bij Zijne Majesteit de Koning, want het heeft hem behaagd u te benoemen tot Lid in de Orde van Oranje-Nassau.