Burgemeester Sharon Dijksma Uitreiking Domtoren in Goud aan het echtpaar Van Dijk-Wagter

Toespraak burgemeester Sharon Dijksma

Stadsplateau, Stadskantoor, 23 maart 2021

Meneer en mevrouw Van Dijk,

Welkom! Mevrouw Van Dijk, wat goed om u te zien! Ik wilde u heel graag eens ontmoeten, omdat ik een heel mooi en aangrijpend verhaal over u heb gehoord. U bent al heel lang getrouwd met Johan, maar er is nóg iemand in uw leven met wie u onafscheidelijk bent en ik denk dat u weet wie ik bedoel… Inderdaad: Manuela! U ontmoette haar toen ze zeven jaar oud was. U was juf op de Bosschool, Manuela zat op Bartiméus in Zeist. Manuela is blind en psychotisch, kan weinig prikkels verdragen en daarom woont ze alleen. Niet kunnen zien, die chaos en verwarring in je hoofd, nauwelijks sociale contacten, in je eentje wonen…zoiets wens je niemand toe.

Gelukkig bestaan er nog lieve mensen zoals u, want u ontfermde zich over Manuela – en gelukkig klikte het. Wat heet: één keer in de maand – en tegenwoordig eens in de anderhalve maand – komt Manuela bij u logeren.

Eerst bij u alleen in huis, maar sinds u samen met Johan bent in huize Van Dijk. Een logeerpartij gaat altijd volgens hetzelfde recept: u zit samen op de bank, hand in hand en zorgt een glaasje prik en de borrelhapjes. En daarna aan tafel om te fonduen!

Bij u krijgt Manuela alle liefde, alle warmte, alle aandacht en alle ruimte om te vertellen wat ze heeft meegemaakt. En ook van haar verjaardag maakt u een feestje – zoals je een verjaardag viert, met alle toeters en bellen. Gewoon gezellig! En u heeft al heel wat verjaardagen gevierd, want Manuela komt al 40 jaar bij u logeren. Al die 40 jaar houdt u op de bank haar hand vast, luistert geduldig naar haar avonturen en u zingt liedjes voor haar. U zorgt dat zij niets tekortkomt…Ik ben benieuwd hoeveel liter frisdrank u in die 40 jaar heeft geschonken… Maar ik weet zeker dat u het allemaal met veel plezier en liefde doet.

40 jaar lang jezelf helemaal wegcijferen om iemand die het zeker niet cadeau heeft gekregen in haar leven, toch mooie momenten te bezorgen...ik vind dat ontroerend en bewonderenswaardig. U bent een voorbeeld voor velen.
En dat verdient iets bijzonders… U weet al waarom u hier bent, maar ik ga u het goede nieuws gewoon nog een keer vertellen: het gemeentebestuur van Utrecht heeft besloten om u de Domtoren in Goud toe te kennen. Dit bijzondere eerbetoon – voor mij ook, want ik reik hem vandaag voor het eerst uit! – heeft u absoluut verdiend. Van harte!

Zo, meneer Van Dijk, en nu had u als groot architectuur-fan nog een rondleiding door het Stadskantoor tegoed… Die krijgt u, beloofd is beloofd, Maar u blijft nog even op deze kamer, want ik wil graag ook wat tegen u zeggen.

U viert dit jaar een jubileum, wist u dat? Sinds 2001 bent u vrijwilliger bij het Stadshospice. Al 20 jaar ondersteunt u terminaal zieke stadsgenoten die in de laatste fase van hun leven zitten. U staat bij het hospice bekend als een betrokken kracht, die rust en vertrouwen uitstraalt naar de gasten en familie. U staat altijd klaar voor een goed gesprek, u luistert en u wordt niet nerveus van lange stiltes. Bij u voelt iedereen zich op hun gemak en dat is belangrijk als je niet lang meer hebt en je nog een paar mooie dagen wilt doorbrengen. Dan wil je Johan van Dijk naast je…

Ook uw collega’s zijn vol lof over u. Zij hebben bewondering voor de rust die u altijd uitstraalt en u bent super attent. Zij krijgen altijd een verjaardagskaart van u. Of u stuurt een boek, omdat u tijdens het lezen aan die collega van het hospice moest denken… Vanwege uw gezondheid werkt u alleen nog op oproepbasis, maar weet u: ieder uur dat u op het Stadshospice bent, telt voor twee als ik hoor hoe blij gasten en collega’s met u zijn. Die kunt u in uw zak steken!

Dat is nog niet alles: u heeft vroeger ook lesgegeven, hè? U gaf biologie en informatiekunde op College de Heemlanden in Houten. U ging met pensioen, maar toch ging het weer kriebelen. U werd begeleider van geschiedenis-schoolreisjes. Bijvoorbeeld naar Ieper. Met twee voeten in de loopgraven vertelt u – met grote armgebaren en alle papieren en kaarten bij de hand – de verschrikkelijke verhalen uit het front.  Levensecht, alsof de Eerste Wereldoorlog nog in volle gang is. Zelfs als het ijskoud is of de regen met bakken uit de hemel valt: als u eenmaal op stoom bent, bent u niet meer te stoppen. Schoolreizen die je de rest van leven herinnert… Zo’n uitstapje is als altijd een crime om te organiseren, maar bij u is het goede handen.

U houdt ook een oogje in het zeil tijdens de toetsen en examens. Vrijwilligers als u hebben we keihard nodig, zijn goud waard en dragen we op handen.

En ze verdienen zo nu en dan iets bijzonders… Het gemeentebestuur van Utrecht heeft namelijk besloten ook u de Domtoren in Goud toe te kennen. Dát hadden wij niet met elkaar afgesproken, maar u krijgt hem lekker toch, want u heeft hem ook dubbel en dwars verdiend. Van harte gefeliciteerd!