Burgemeester Algemene Gelegenheid 2019 ‘lintjesregen’

Toespraken burgemeester Jan van Zanen

Utrecht, Stadsschouwburg, 26 april 2019

De heer Sibo Arbeek

Meneer Arbeek, ga graag even terug naar 1988. Dat was namelijk het jaar dat het magazine Schooldomein voor het eerst verscheen. Veel had het blad nog niet om het lijf. Vier tot vijf pagina’s met artikelen aangevuld met voorschriften vanuit de overheid en met een zeer kleine oplage. Eigenlijk had het blad in deze vorm geen toekomst. Dat is nu niet meer voor te stellen.

Schooldomein is nu hét magazine voor de duurzame leef-, leer- en werkomgeving. En het blad wordt zes keer per jaar gratis verstrekt aan alle onderwijsinstellingen en gemeenten in Nederland. Een onmisbare bron van informatie. Een magazine dat bovendien kostendekkend is. Dat is voor een groot deel te danken aan uw tomeloze en vrijwillige inzet. Overdag, ’s avonds en met de deadlines in zicht ook ‘s nachts. In 1992 werd u hoofdredacteur en kreeg u de kans om het magazine een andere vorm te geven en breder te gaan verspreiden. Het is een understatement om te zeggen dat u die kans met beide handen aangreep.

‘Sibo Arbeek is Schooldomein’, zo hebben uw collega’s laten weten. De oplage verveelvuldigde het magazine werd een kleurenuitgave en inspirerende onderwijsinnovaties kregen een vaste plaats in het magazine. Een magazine dat de lezers waarderen en dat iedere keer weer de nodige inspiratie en ideeën geeft. Centraal staat steeds weer de vraag: hoe kunnen we voor kinderen, jongeren, leerlingen en studenten omgevingen creëren waardoor zij beter leren? Dan kan het gaan om de verduurzaming van een gebouw tot en met, jawel, de akoestische functie van een plafondplaat in een open leeromgeving… De impact hiervan is niet te onderschatten.

De voorbeelden in Schooldomein maken het voor andere schoolbesturen mogelijk om concreet inzicht te krijgen wat er mogelijk is op het gebied van duurzame leeromgevingen. Daardoor hebben tal van school- en gemeentebestuurders het besluit genomen om toch te kiezen voor een nog betere huisvesting voor hun leerlingen. Mooi dat u ook speciaal oog heeft voor zwakke en kwetsbare groepen in de samenleving waar u in Schooldomein voor opkomt.

Meneer Arbeek, u initieert en inspireert en dat alles met een onstuitbaar enthousiasme al meer dan 25 jaar lang. Daarom heeft het Zijne Majesteit behaagd u te benoemen tot Ridder in de Orde van Oranje-Nassau.

Mevrouw Sabiet Balwant Gir

Mevrouw Balwant Gir, er zijn mensen die vinden dat het in Vinexwijken vaak een dooie boel is. Die mensen zou ik willen adviseren een dagje met u mee te lopen. Sinds jaar en dag bent u spin in het web van VoedselbankPLUS Leidsche Rijn.

In 2002 richtte u een voedselbank op. Uw huis was opslagloods en distributiecentrum in één. De keuken, de gangen, de kamers…tot het plafond gevuld met voedsel. En al die etenswaren ritselde u, samen met vrijwilligers, bij supermarkten, groentezaken, bakkers en kwekers. Zo helpt u wijkbewoners die een steuntje in de rug kunnen gebruiken. Mensen voor wie de dagelijkse boodschappen niet mogelijk zijn. Die helpt u met eten, met drinken. Soms een extraatje… Want als een gezin behoefte heeft aan specifiek eten of artikelen die niet gratis te verkrijgen zijn, dan betaalt u dat uit eigen zak. Een regelnicht wordt u genoemd. U vraagt kerken, instanties en particulieren om aan de voedselbank te schenken. Nieuwe voedselbankcontacten, een auto vol eten, maar ook pedicures, kappers en schoonheidsspecialisten die een gratis behandeling geven…u regelt het.

Vanuit de BuurtWerkKamer Hart voor Leidsche Rijn staat u buurtbewoners ook op andere vlakken bij. Bijvoorbeeld als iemand een huurachterstand heeft, als een deurwaarder op de stoep staat, of als iemand een brief niet begrijpt, biedt u de helpende hand. U heeft een aantal keren een huis-uitzetting voorkomen. Dankzij u gingen mensen weer rustig slapen. Al dat regelen, lospeuteren, ritselen doet u niet van maandag tot vrijdag, van 9 tot 5, maar altijd en overal. Hoezo is er niks te doen in Leidsche Rijn? U staat altijd klaar voor de kwetsbaren in de wijk. Op één voorwaarde: u helpt mensen alleen als zij hun best doen hun eigen situatie te verbeteren. Handen uit de mouwen dus. En dat doet u op een positieve manier. U motiveert mensen mee te doen. Met zichzelf de slag te gaan. Voor hun gezin. Voor hun wijk. Dankzij uw inzet zorgt u ervoor dat iedereen in Leidsche Rijn ook echt meedoet. U draagt bij aan een actieve wijk. Dat zien we in Utrecht graag. Niet voor niets was u genomineerd Voor ‘Utrechter van het Jaar’.

Mevrouw Balwant Gir, ga nu subiet naar de reden waarom u vandaag naar de Stadsschouwburg bent gelokt. Vanwege uw grote verdiensten heeft Zijne Majesteit de Koning besloten u te benoemen tot Lid in de Orde van Oranje-Nassau.

Mevrouw Els Bassie-van Voornveld

Mevrouw Bassie, sinds 1976 bent u actief als vrijwilliger. Onafgebroken al meer dan 40 jaar… ‘Als Els ziet dat er hulp nodig is, dan geeft ze die’. Dat hebben verschillende mensen mij laten weten. En dat is misschien wel de beste samenvatting van uw grote en onbaatzuchtige inzet.

Van uw diverse vrijwilligersfuncties bent u het langste actief bij de Opstandingskerk. Tot op de dag van vandaag. Het geloof geeft u op een heel praktische manier handen en voeten. Door te poetsen op te passen en om te zien naar de ander. Bijvoorbeeld naar de asielzoekers die uw gemeente bezoeken. Daar bent u dan als een moeder voor. U geeft ze warmte praktische adviezen en zelfs opvoedkundige tips. Dit alles doet u het liefste onzichtbaar. Op de achtergrond. Een klein voorbeeldje: U houdt al tientallen jaren het avondmaal-stel en de witte tafellakens brandschoon. Een klus waarvan bijna niemand weet dat dit moet gebeuren en al helemaal niemand weet dat u dit al jaren doet…

Daarnaast bent u al 15 jaar een bekend gezicht in d’Amandelboom in de Bilt. Een woonzorgcentrum met 60 bewoners die intensieve zorg krijgen. Ook hier helpt u op een heel praktische manier. En geeft de bewoners aandacht op een vrolijke en opgewekte manier. Daarmee zorgt u iedere keer weer voor een gezellige sfeer. En niet onbelangrijk: u zorgt daar ook voor de zogenaamde ‘toko’. Zonder uw inzet hiervoor konden ze dit winkeltje wel opdoeken zo vertelden de medewerkers van d’Amandelboom. U sjouwt en doet, zorgt voor de voorraad en een gevarieerd aanbod en niet onbelangrijk voor ons Nederlanders: u zorgt voor aantrekkelijk geprijsde producten…

Dit alles tekent uw instelling. U ziet wat er nodig is en steekt dan ook de handen uit de mouwen. Vrijwilligers als u moeten we koesteren. En u staat niet graag in de belangstelling maar vandaag zetten we u graag in het zonnetje. Verdrietig dat uw man John hier geen getuige van kan zijn. In 2015 werd hij opgenomen in Woonzorgcentrum Voorhoeve. En begin deze maand is hij overleden. Een groot gemis.

Mevrouw Bassie, toch is het mij een groot genoegen u mee te delen dat het Zijne Majesteit heeft behaagd u te onderscheiden als Lid in de Orde van Oranje-Nassau.

Mevrouw Femmie van den Berg-Koudenburg

Mevrouw Van den Berg, velen hebben geprofiteerd van uw vrijwilligerswerk. ‘Zij pakt alles aan waar zij anderen mee vooruit kan helpen’, zo lieten verschillende mensen uit uw omgeving weten. Waaronder uw eigen man. 25 jaar lang heeft u onbezoldigd, dus als vrijwilligster, in de praktijk van uw man geassisteerd en was voor iedere patiënt het eerste aanspreekpunt Als geen ander wist u de patiënten op hun gemak te stellen. Sterker nog: na een gesprekje met u voelden veel van de patiënten zich al half genezen…

Daarnaast bent u jarenlang actief geweest binnen de Protestantse Gemeente Leidsche Rijn. Een jonge geloofsgemeenschap. U heeft vele uren gestoken in de opbouw van deze gemeente. Als lid van de kerkenraad. Als initiator en organisator van diverse activiteiten. En als pastoraal werker. U had én heeft oog voor de mensen waarmee u te maken heeft. U bouwt niet alleen bruggen tussen mensen maar onderhoudt die en zorgt dat die bruggen in stand blijven. Een voorbeeldje: U organiseerde ruim 10 jaar lang een maandelijkse bijeenkomst voor ouderen. ‘Thee met een thema’, zo werden deze bijeenkomsten genoemd. Door deze activiteit is er een ouderengroep ontstaan die tot op de dag van vandaag voor elkaar zorgt. Kan niet genoeg onderstrepen hoe belangrijk ik deze zorg en betrokkenheid voor elkaar vind. En u zorgt dan met hetzelfde gemak voor alle organisatorische details zoals de servetten en tafelkleden als voor de inhoud van de gesprekken.

Ook buiten de kerk heeft u een wezenlijke bijdrage geleverd aan de sociale cohesie in Leidsche Rijn. Door een eetgroep op te richten. Door de financiering van de voedselbank te regelen. En door een kledingbeurs op te zetten. U doet dit alles met een no nonsens mentaliteit, zo begreep ik. Geen gezeur. Dit moet gebeuren, dus doen we dat. U bent een dijk van een vrouw. Daar is iedereen het wel over eens. En op een dijk vertrouw je toch? Waar u de schouders onder zet is succes bijna verzekerd.

Ook bij atletiekvereniging Hellas. Heel lang heeft u de Zevenloop georganiseerd en diverse hand en span diensten geleverd. Iedere deelnemer werd door u ontvangen met een appel en ook bij sneeuw en regen stond u er tot de laatste deelnemer gearriveerd was.

Mevrouw Van den Berg, Dit alles tekent uw betrokkenheid en doorzettingsvermogen. U zet zich telkens weer in om de situatie ten goede te veranderen. Zijne Majesteit stelt dit zeer op prijs en het heeft hem behaagd u te benoemen als Lid in de Orde van Oranje-Nassau.

De heer Abderahman Boulaksil

Meneer Boulaksil, kunt u zich nog herinneren wat u afgelopen nacht gedroomd heeft? De meesten zijn dromen al snel vergeten, dus zou het niet erg zijn als u het ook niet meer weet. Heb begrepen dat u al heel lang een droom heeft. U verhuisde in de jaren 60 van Marokko naar Nederland. U ging in Utrecht wonen. Uitstekende keuze…

U werkte bijna 50 jaar(!). Uw droom was dat uw zes kinderen goed terecht zouden komen. Heb begrepen dat dit helemaal is goed gekomen. Maar u keek verder dan uw gezin. Uw grote droom was dat ieder kind uit de grote Utrechtse Marokkaanse gemeenschap kansen krijgt om zijn of haar talenten te ontwikkelen. Iedere loopbaan begint met een mooie droom…en vervolgens een goede opleiding om die droom op een dag te verwezenlijken. U weigert bijvoorbeeld te accepteren dat kinderen met een migratie-achtergrond minder kans hebben op goed onderwijs.

Sinds 1991 bent u voorzitter van de stichting Islamitisch Onderwijs in Nederland. U zette uw schouders onder de komst van de eerste Utrechtse islamitische school. Een school die – vanzelfsprekend – de kwaliteit van onderwijs voorop zet, met behoud van de eigen identiteit. U richtte in 1993 de Aboe Daoed-school op in Zuilen. De eerste Utrechtse Islamitische school. U bent al meer dan 25 jaar voorzitter van die school. En als voorzitter zorgde u ervoor dat precies een kwart eeuw later in Leidsche Rijn de tweede locatie van de Aboe Daoed-school werd geopend.

En al bijna 40 jaar bent u Vrijwilliger bij Stichting Al Dawa Al Islamia. Bij dit Islamitisch cultureel centrum zet u zich in voor activiteiten die het meedoen van Marokkaanse ouderen in onze samenleving bevordert. En jongeren krijgen hier huiswerkbegeleiding om hun cijfers op te krikken. Ook bent u actief in het schoolbestuur van de moskee Omar Al-Farouk in Overvecht. Ook hier slaat u voortdurend de spreekwoordelijke brug met de buurt, de gemeente en de moslimgemeenschap.

Meneer Boulaksil, Uw droom is dat iedereen zijn of haar dromen kan waarmaken. Al meer dan 40 jaar zet u zich in voor iedereen die wil meedoen, iets wil bereiken, een droom wil waarmaken. Met groot succes. Zijne Majesteit de Koning heeft veel bewondering en waardering voor uw vermogen om dromen om te zetten in daden. En heeft besloten u te benoemen tot Lid in de Orde van Oranje-Nassau.

Mevrouw Riet van der Breggen-van Eenennaam

Mevrouw Van der Breggen, over een week (op 3 mei) wordt u 80 jaar… Alvast van harte gefeliciteerd… Vind het bijzonder dat u nog altijd klaar staat voor heel veel mensen. Voor uw familie en vrienden Voor de mensen in uw kerkgenootschap Voor uw buurtgenoten. En zelfs voor onbekenden die hulp of ondersteuning nodig hebben.

U bent een lieve en leuke vrouw die positief in het leven staat zo hebben diverse mensen mij laten weten. Geloof dat direct. Al jong trouwde u met een drogist uit Utrecht. Naast het werk in de drogisterij van uw man Bert zette u zich ook op maatschappelijk gebied al snel in. Sinds 1975 bent u bijvoorbeeld actief voor de Christelijk Gereformeerde Kerk. Al meer dan een halve eeuw. Samen met uw man ging u de jeugdvereniging leiden en organiseerde jongerenkampen. Ondanks een druk gezinsleven nam u ieder weekend één of twee jongeren uit het jeugdhuis ‘De Stuw’ op om hen te laten proeven van een veilig gezinsleven. In 1984 overleed uw man. Een groot gemis voor u en uw kinderen. Het weerhield u er niet van u met nog meer passie en gedrevenheid in te zetten voor anderen.

Bijvoorbeeld voor uw buurtgenoten. U bent zeer betrokken bij de bewoners in uw woonhof in de Clara Egginkstraat te Vleuten. U staat voor hen klaar bent een steun en toeverlaat een verbindende factor in de buurt. U staat bekend om uw luisterend oor en om uw zelfgebakken appeltaarten. Daarmee steekt u buurtgenoten die dat even nodig hebben een hart onder de riem. Kleine gebaren, met een grote betekenis. Een opbeurend kaartje iemand naar het ziekenhuis rijden en als er iets mis gaat staat u vooraan om te helpen.

Vijf jaar lang was u ook mantelzorger voor een zieke buurvrouw en buurman. Heb dan nog niet eens uw vrijwilligerswerk bij het Johannes Hospitium genoemd, uw inzet voor gehandicapten in het F.D. Roosevelthuis en het feit dat u al jarenlang postzegels verzamelt voor Stichting Dorcas.

Mevrouw Van der Breggen, Dit alles maakt dat ik u nogmaals mag feliciteren want het heeft Zijne Majesteit behaagd u te benoemen tot Lid in de Orde van Oranje-Nassau.

Mevrouw Truus van Bueren

Nu een minder vrolijk onderwerp: de dood. Of beter: de manier waarop we de doden herdenken. De dood hoort bij het leven. En de doden herdenken, is al zo oud als de mensheid zelf. En, mevrouw Van Bueren, in Utrecht hebben we iemand die een autoriteit is op dit gebied. Dat bent u…

Als kunsthistorica heeft u zich zeer verdienstelijk gemaakt voor internationaal onderzoek naar dodengedachtenis in de Middeleeuwen en de vroege Nieuwe Tijd. In woord en beeld, ook wel “memoria” genoemd. In 1997 nam u het initiatief voor MeMO: Medieval Memoria Online. MeMO is een gratis database voor onderzoekers, scholieren en studenten. In de database vind je beschrijvingen van objecten en teksten die een functie hadden in de dodengedachtenis in het gebied van het huidige Nederland, tot het jaar 1580. Je kan hierin bijvoorbeeld grafstenen en grafmonumenten terugvinden. Een onmisbaar hulpmiddel voor onderzoekers, maar ook voor stadsgidsen en kerkelijke rondleiders.

Uw project heeft het internationale onderzoek naar de manier waarop in de Middeleeuwen de doden werden herdacht, naar een hoger plan getild. Uw onderzoek naar nagedachtenis in de middeleeuwen is zeer bekend in de academische wereld. Vanuit het MeMO-project heeft u verschillende werkgroepen opgericht. U werkte daarbij nauw samen met collega’s in binnen- en buitenland. Hiermee heeft u de Universiteit Utrecht een internationaal leidende positie bezorgd. Utrecht stond in het middelpunt, toen Museum Het Catharijneconvent, op uw initiatief, in 1999 de succesvolle tentoonstelling “Leven na de dood, gedenken in de Middeleeuwen” organiseerde. Daarmee maakte ook het grote publiek kennis met Middeleeuwse memoria.

Daarnaast begeleidde u een groot aantal promovendi, heeft u tientallen wetenschappelijke artikelen op uw naam staan en nam u zitting in een groot aantal besturen – in Nederland en daarbuiten. U heeft ervoor gezorgd dat er internationaal grote belangstelling kwam voor dit onderwerp.

Ook na uw pensionering bent u zich met hart en ziel blijven inzetten voor dit onderzoeksterrein. U richtte in 2015 de Stichting tot Gedachtenis op, dat als doel heeft het onderzoek naar de manier waarop in vroeger tijden de doden werden herdacht ook voor de toekomst te behouden.

Mevrouw Van Bueren, Begreep dat u ooit begon als leraar didactiek en op latere leeftijd universitair hoofddocent kunstgeschiedenis werd. Waar een latere roeping, een flinke portie doorzettingsvermogen en… …gewoon ontzettend goed in je vak zijn niet toe kunnen leiden… Bijvoorbeeld met een kulverhaaltje naar de Stadsschouwburg te worden gelokt… En van de burgemeester te horen dat het Zijne Majesteit de Koning heeft behaagd om u, te benoemen tot Officier in de Orde van Oranje-Nassau.

De heer Jan Dullemeijer

Er zijn maar een paar zekerheden in het leven: De aarde is rond, zwarte gaten bestaan echt en als je op zaterdag bij hockeyclub Kampong bent, kom je geheid Jan Dullemeijer tegen…

Want meneer Dullemeijer, iedere zaterdagochtend bent u al om 08:00 uur op de club, en pas om zes uur ’s avonds sluit u alles weer af. Jaren zat u in de jeugdcommissie. U was verantwoordelijk voor de scheidsrechters, de materialen, de infobalie. U verzorgde de scheidsrechtercursus voor jeugdleden. Voor de hockeybond nam u de examens af. En u zat de cursisten natuurlijk flink achter de vodden. Hard studeren moesten ze van u, want dat scheidsrechterdiploma komt natuurlijk niet aanwaaien… U scoutte scheidsrechters-talenten. U begeleidde hen. Want goede scheidsen zijn goud waard.

U plant de scheidsen ook in. En daarbij vergeet u uzelf niet… Als er een scheidsrechter had afgezegd, pakte u de fluit en zorgde ervoor dat de wedstrijd gewoon kon doorgaan. U deed dat fluitend… Op zaterdag floot 3 of 4 wedstrijden en op zondag deed er nog 2 potjes erbij. Allemaal zonder VAR…. Daarnaast keurt u in de wintermaanden de hockeyvelden. U was lid van de zaalhockeycommissie. In 2011 coördineerde u het jeugd-EK. U was voorzitter van het Klappertoernooi, het toptoernooi voor de B-jeugd. En u was jarenlang de voorzitter van het Fampong-toernooi, het familiehockey-evenement aan het einde van het seizoen.

Voor al uw verdiensten werd u in 2015 benoemd tot erelid. U was daar toen verbaasd over, want u zet zich in voor Kampong omdat het uw club is. Meneer Dullemeijer: dat heet clubliefde. U houdt van uw sport. U houdt van Kampong. Uw houdt van de mensen van Kampong. Mensen zoals u verdienen alle waardering.

Meneer Dullemeijer, en dan vergeven we zelfs uw recente verhuizing naar Zeist…. Mijn collega Koos Janssen mag zijn handen wel dichtknijpen met een oer-vrijwilliger als u in zijn gemeente… U bent een voorbeeld voor velen. Hopelijk inspireert u ook vrijwilligers in uw nieuwe woonplaats. Gelukkig blijft u verbonden aan Kampong. Dat blijft toch uw familie. En zo blijft u, ook al woont u nu in het verre Zeist, toch nog een beetje van Utrecht. Onze koning, ook een beetje Utrechter, heeft alle waardering voor alles wat u voor het Utrechtse hockey heeft betekend. En heeft daarom besloten u te benoemen tot Lid in de Orde van Oranje-Nassau.

De heer Zefanja Engberts

Meneer Engberts: waarschijnlijk voelde u al dat u vandaag niet alleen als toeschouwer hier bent… Maar wat goed dat je er bent...

Vandaag eren we mensen die iets bijzonders doen. Zich vrijwillig, en met veel lol, inzetten voor hun club, buurt en medemens. U bent hier omdat u, op 21 juni vorig jaar, eenvoudigweg uw plicht deed. In de Marshalllaan was een uitslaande brand in een appartementencomplex. Er waren misschien nog mensen binnen. U aarzelde niet: u ging naar binnen om eventuele slachtoffers uit de brand te bevrijden. Op een gegeven moment kon u geen kant meer uit. Overal dikke, zwarte rook. De knetterende vlammen. De ondraaglijke hitte. U zat als een rat in de val, in een hel op aarde. Terwijl u de dood in de ogen keek, zocht u het venster naar de vrijheid, sloeg het glas in, kroop door het raam naar buiten, en sprong naar beneden. De beelden van u, hangend aan het raamkozijn, waren overal te zien. En ze laten mij ook nu nog steeds niet onberoerd.

De eerste zomerdag van 2018 werd voor u een pikzwarte start van een lange lijdensweg. Botten verbrijzeld. Aan bed gebonden. Rolstoel. Krukken. En de vraag of u er ooit weer helemaal bovenop zou komen. De twijfel… Uw leven, en dat van uw gezin, stond letterlijk op zijn kop. Heb als burgemeester al veel politieagenten ontmoet. En neem van mij aan: deze mannen en vrouwen kozen ooit voor dit vak omdat zij willen bijdragen aan een veilige stad. En bereid zijn daar een hoge prijs voor te betalen. U, meneer Engberts, zette op die eerste zomerdag uw eigen leven op het spel om anderen te redden. Omdat het uw plicht als politieman is.

Meneer Engberts, Zefanja, Ik heb de betekenis van uw voornaam opgezocht: ‘de heer beschermt’. What’s in a name: dat beschermende heeft u zeker in u. U verrichtte een heldendaad. En raakte daarbij zwaargewond. Zou willen dat ik al de pijn, al het ongemak, alle twijfels bij u kon wegnemen. Spreek namens de zaal, weet dat zeker. Het enige wat wij u kunnen bieden, is onze grote bewondering, ons diepe ontzag, onze langdurige dankbaarheid. Zoveel moed, beleid en zelfopoffering, dat verdient iets heel bijzonders.

Geachte aanwezigen, Nederland kent een onderscheiding voor mensen die een menslievende daad hebben verricht. Een erepenning voor mensen die moed toonden, het hoofd koel hielden en zichzelf opofferden voor een ander. De Erepenning voor Menschlievend Hulpbetoon wordt maar aan weinigen uitgereikt. Na de Militaire Willems-Orde is dit de oudste Nederlandse dapperheidsonderscheiding. Ben bijzonder vereerd dat ik vandaag aan u mag mededelen dat Zijne Majesteit de Koning heeft besloten u de Erepenning voor Menschlievend Hulpbetoon in Brons toe te kennen.

Mevrouw Gea Engelbart-Hiddingh

De heer Werner van Geelen (Hercules) Met de blote handen een leeuw doden… Een veelkoppige slang de nek omdraaien… Een driekoppige hond ontvoeren…. Ik heb het natuurlijk niet over u, meneer Van Geelen en mevrouw Engelbart, maar over de naamgever van uw voetbalclub. Vele sportclubs zijn naar deze Griekse held genoemd, maar er is maar één Utrechtse Sportvereniging Hercules… Voetbal is een teamsport en datzelfde geldt voor een voetbalclub runnen.

Het lijkt zo vanzelfsprekend hè, mevrouw Engelbart, een elftal in een vers gewassen tenue. En…bij Hercules is dat ook vanzelfsprekend. Want u draait flink wat wasjes om heel veel elftallen in brandschoon blauw-wit op het veld te laten verschijnen. En dat is nog niet alles: u bent al jaren lid van de Commissie van Ontvangst. Doet u iedere zaterdag en zondag. Daarnaast verzorgt u op zaterdag het wedstrijdsecretariaat. U bent steun en toeverlaat van de kledingcommissie. Daarnaast begeleidt u op zondag de 1e jaars F-spelers. U bent lid van de activiteitencommissie van alle sporters van Hercules. Wat doet u niet? En allemaal zonder morren, want Hercules is uw club. Het is uw familie.

Over familie gesproken… Meneer Van Geelen, u komt uit een bijzondere familie. Want als er een nieuwe Van Geelen wordt geboren, gaat de trotse vader, voor dat hij naar de burgerlijke stand gaat, eerst naar de ledenadministratie van Hercules. Bij de Van Geelens ben je eerst Herculaan, en dan pas Utrechter. Tsja: u bent letterlijk al een leven lang lid. Meer dan 17 jaar was u bestuurslid. Eerst als secretaris, daarna was u 16 jaar voorzitter. En ook nu bent u nog steeds actief voor de club. U ondersteunt het 1e elftal, het vlaggenschip van de club. Bent actief in de afdeling Topvoetbal. Nieuwe spelers aantrekken, spelers klaarstomen voor de top, de organisatie rond de thuiswedstrijden van het eerste, de contacten met clubs, KNVB, gemeente: je kan het allemaal aan Werner, de vraagbaak, de alleskunner, de alles-weter, het geheugen van Hercules overlaten… U bent de ambassadeur van de vereniging. Een hechte voetbalfamilie.

Die Hercules-familie heeft met u, mevrouw Engelbart en meneer Van Geelen, twee ras-vrijwilligers in huis. Deze mooie club is vernoemd naar een held uit de klassieke heldensaga’s. Deze Utrechtse voetbalclub heeft twee helden van vlees en bloed. Twee Hercules-helden die je kan aanraken. En iets moois kan opspelden. Want mevrouw Engelbart en meneer Van Geelen, met veel genoegen deel ik u mee dat Zijne Majesteit de Koning heeft besloten u beiden te benoemen tot Lid in de Orde van Oranje-Nassau.

De heer Jaap Goetze

Je huwelijksdag vergeet je nooit. En de avond voor de mooiste dag van je leven ook niet. Die stress…. Hebben we de ringen? Past mijn trouwkostuum nog steeds? Gaat het morgen echt niet regenen? Meneer Goetze, u had geen last van zenuwen. Want op de avond voor uw huwelijk ging u gewoon naar de introductiecursus gregoriaans.

Prioriteiten stellen, heet dat… En, geachte aanwezigen, Jaap en zijn vrouw Jannigje zijn nog steeds bij elkaar… Sterker nog: Jannigje en uw kinderen zingen ook. Twee van uw kinderen zelfs professioneel. Eigenlijk bent u twee keer getrouwd…

Want wat u voor het Gregoriaans Koor Utrecht deed, en nog steeds doet, kun je een tweede huwelijk noemen. U was in 1968 een van de oprichters van het Utrechtse Studenten Gregoriaans koor, een universiteitskoor. Later het Gregoriaans Koor Utrecht. Zolang dit koor bestaat, zet u zich in voor het gezelschap. Natuurlijk als zingend lid. Als penningmeester zorgde u ervoor dat het huishoudboekje tot twee cijfers achter de komma klopte. Later werd u secretaris. U houdt het koor draaiende. Niet alleen met alle taken van een secretaris, zoals de ledenadministratie. U bent ook liturgist en programmamaker. U organiseert concerten en optredens in binnen- en buitenland.

U was daarnaast actief voor: - Capella Traiectina, - het Koördinerend Orgaan Studenten Muziekgezelschappen Utrecht, - en van de landelijke Federatie van Jongerenkoren. U bent een pro-actieve duizendpoot. De steunpilaar, het gezicht en het visitekaartje van het koor. U bent al een halve eeuw een constante factor. Altijd en overal aanwezig. Onvermoeibaar... U zet zich in voor het Gregoriaans in het algemeen. U draagt actief bij aan het behoud van het gregoriaans als liturgische muziek en als cultureel erfgoed. Ook in Utrecht. Dat doet u allemaal met tomeloze liefde en een grenzeloze toewijding... Zoals je die alleen maar in een huwelijk ziet. In uw geval zijn het twee droomhuwelijken...

Meneer Goetze, Ik hoef u niet te vragen: waar haalt u het allemaal vandaan? U staat van dienst spreekt voor zich. Uw toewijding spreekt boekdelen. Uw liefde voor het Gregoriaans Koor Utrecht: ik zie de twinkeling in uw ogen. Als ik er het talent voor had, zou ik het wel willen zingen…. Ik zal het u allen besparen… …en zeg ik met veel genoegen dat het Zijne Majesteit heeft behaagd u, meneer Goetze, te benoemen tot Lid in de Orde van Oranje-Nassau.

De heer Jan Hallebeek

Professor Hallebeek, dit moet in meerdere opzichten een bijzondere dag voor u zijn, want vanmiddag geeft u uw afscheidscollege. De afronding van een rijke en diverse loopbaan die hier in Utrecht begonnen is.

Hier studeerde u Nederlands recht en hier promoveerde u ook tot doctor in de rechtsgeleerdheid. En naast uw aanstellingen aan de Katholieke Universiteit Nijmegen en de Vrije Universiteit Amsterdam was u hier ook bijzonder hoogleraar aan de Universiteit Utrecht en docent kerkelijk recht aan het Oud-Katholiek Seminarie. In al die jaren heeft u zich buitengewoon verdienstelijk gemaakt met nationaal én internationaal onderzoek onder meer op het gebied van het Romeinse recht, het Oud-Nederlandse recht en het Canonieke recht.

U heeft een omvangrijk wetenschappelijk oeuvre opgebouwd vele wetenschappelijke artikelen in gerenommeerde tijdschriften gepubliceerd en diverse leerboeken geschreven. Collega’s geven zelfs aan dat u de grenzen van de rechtsgeleerdheid heeft verruimd en verlegd. Bijvoorbeeld doordat u het middeleeuwse recht niet vanuit hedendaags perspectief heeft bestudeerd maar in zijn contextualiteit met name in de verbinding met de theologie. Bijzonder is ook dat u handschriften heeft ontdekt die onze kennis over Antonius Matthaeus verdiept hebben. Matthaeus kennen we uiteraard allemaal als de beroemde stafrechtsgeleerde, die hier in Utrecht als hoogleraar actief is geweest…

U wist uw kennis op een nuchtere en tegelijk betrokken manier over te brengen op uw studenten en spoorde hen zo aan, zich in het vak te verdiepen. Heb nog niet uw onderzoek genoemd naar de kerkjuridische discussies in de 17e en 18e eeuw tussen de Katholieke Kerk der Nederlanden en de Paus in Rome. Deze schat aan juridische en historische kennis bracht u ook in toen het Statuut van de Oud-Katholieke Kerk van Nederland gewijzigd moest worden. Dankzij uw deskundigheid op het gebied van de rechtsgeschiedenis én uw levendige betrokkenheid bij het leven van de kerk heeft u op deze manier een zeer belangrijke bijdrage geleverd aan de modernisering van het Statuut.

Alsof dit alles nog niet genoeg was, heeft u zich breder ontplooid dan dit bij veel van uw vakgenoten het geval is. Dit blijkt bijvoorbeeld uit uw vele nevenactiviteiten zoals de organisatie van congressen, het vervullen van gastdocentschappen, onder andere in Bern en Zuid-Afrika en diverse bestuurlijke functies.

Professor Hallebeek, Als hoogleraar bent u ver uitgestegen boven wat verwacht mag worden. Daarnaast leverde u een belangrijke maatschappelijke bijdrage aan de Oud-Katholieke Kerk en was daarnaast bovendien actief als raadsheer bij drie gerechtshoven in Nederland. Begreep dat u in alle opzichten bescheidenheid praktiseert. En complimenten meestal direct wegwuift. Hoop dat u dit nu niet zult doen, want het heeft Zijne Majesteit behaagd u te benoemen tot Ridder in de Orde van de Nederlandse Leeuw.

De heer Willem Hoogendijk

Meneer Hoogendijk, weet nog goed dat de ‘Club van Rome’ in 1971 haar alarmerende rapport uitbracht met als titel ‘de grenzen van de groei’. Hierin werd een verband gelegd tussen economische groei en de gevolgen voor het milieu. Maar daarvoor al organiseerde u demonstraties voor een beter milieu. U kunt zich met recht één van eerste de milieuactivisten van Nederland noemen.

Nu zijn er meer mensen die zich milieuactivist noemen maar heel bijzonder dat u tot op de dag van vandaag actief bent in denken, doen en publiceren voor de ‘goede zaak’: een betere wereld. Vier woorden vormen sinds die beginjaren ’70 de leidraad in uw activiteiten. Dat zijn de volgende vier woorden: Ecologie politiseren, Politiek ecologiseren. U was ervan overtuigd dat als je van de natuur houdt je ook enig benul moet hebben van politieke en economische processen. En als je met politiek bezig bent, dat je bewust moet zijn van de impact van beslissingen op het milieu.

In die beginjaren was u onder meer actief voor Actie Strohalm. Dat hield in: Vele avonden vergaderen, pakkende teksten bedenken en pamfletten stencillen. Met die acties kwam er een stuk bewustwording tot stand.

Daarna kwam de volgende fase: de educatie. U was één van de oprichters van Stichting Milieu Educatie. Deze stichting produceerde lespakketten, tentoonstellingen en diapresentaties. U was een bron van inspiratie voor zowel de vorm als de inhoud. Vele dagen, avonden en weekenden bent u hier mee bezig geweest. Wat velen tevens is bijgebleven is het protest tegen de komst van de snelweg A27 door landgoed Amelisweerd. U droeg bij aan de organisatie en maakte indruk met uw toespraak op het Domplein. Met diverse publicaties was u vaak uw tijd ver vooruit. Uw pleidooi voor ‘een economie van het genoeg’ begint steeds meer weerklank te vinden. Wat uw inzet zo waardevol maakt is dat u niet alleen de vinger op de zere plek legt maar ook altijd een lonkend perspectief weet te schetsen.

Meneer Hoogendijk, Al bijna 50 jaar zet u zich in voor een beter milieu, een betere wereld. Dat doet u met veel volharding, kennis van zaken en passie voor de zaak. Zijne Majesteit waardeert deze inzet door u te benoemen tot Ridder in de Orde van Oranje-Nassau.

Mevrouw Tineke Jacobs-van Vliet

Iemand die nooit je verjaardag vergeet… Weet hoe het bij jou thuis reilt en zeilt… Iemand die je iedere dag bedankt… Dat klinkt als je favoriete tante. Die lieve buurvouw. Je allerbeste vriendin… Maar, beste aanwezigen, ik beschreef zojuist een manager…

U, mevrouw Jacobs. U was tot afgelopen september afdelingshoofd Intensive Care en Medium Care in het Sint Antoniusziekenhuis. Iemand die weet hoe je een team managet en hoe je mensen motiveert. Bij de middagoverdracht zorgde u voor de lunch. U gaf complimentjes aan de schoonmakers. Opgestoken duimen aan de gastvrouwen. Schouderklopjes aan het medisch personeel. Het lijken allemaal triviale dingen…

U weet wat nodig is om een fijne werkplek te creëren. U heeft bij het Sint Antoniusziekenhuis, maar ook bij de voorgangers, diverse afdelingen van onder af opgebouwd. U bent niet alleen een kei in opbouwen, maar ook in uitbouwen. Bij de nieuwbouw van het St. Antonius Nieuwegein en Utrecht was u de projectleider en de trekkende kracht. Met uw glasheldere visie op zorg. U introduceerde de Excellente Zorg. Dat is de allerbeste zorg aan patiënten. De patiënt centraal: tegenwoordig een gevleugelde term. Maar u was ooit pionier. Door in uw ziekenhuis een werkklimaat te creëren waarin artsen en verpleegkundigen goed met elkaar samenwerken. U introduceerde vaste werkdagen voor IC-personeel. U investeerde in de ontwikkeling van uw personeel. Zij leren een leven lang. U investeert in kennis en oogst werkplezier. Met uw Excellente Zorg-formule zijn uw afdelingen hét voorbeeld voor andere ziekenhuizen in binnen- en buitenland.

U deed meer… De donkere, sombere IC’s waren u een doorn in het oog. U gaf de muren zachte, vrolijke kleuren. U zorgde voor wandschilderingen, een mooie binnentuin. Dat had een positief effect op patiënten, hun familie en het personeel.

Dat u een afdeling kan bouwen, weten we. Maar u bent ook een bruggenbouwer. U onderhield intensieve contacten met de Nederlandse Zorgautoriteit, het College Zorg Opleidingen en de ziekenhuizen die net als het Antonius zijn aangesloten bij Santeon. Een krachtige vrouw met een enorme drive en passie en iemand met een groot hart voor personeel, patiënten en hun naasten.

Mevrouw Jacobs, U wist precies wanneer iemand jarig was. Een wandelende verjaardagskalender… Dan weet u wie er morgen jarig is… Inderdaad, de koning. En hij heeft grote waardering voor uw indrukwekkende staat van dienst. Het is mij daarom een eer en genoegen u te mogen meedelen dat het Zijne Majesteit heeft behaagd u te benoemen tot Ridder in de Orde van Oranje-Nassau.

De heer Hans Kock

Meneer Kock, nog niet zo lang geleden hebben wij elkaar ontmoet tijdens een evenement waar ik mij toch altijd even mentaal op moet instellen. Want tijdens dat evenement geef ik voor enkele dagen de regie over de stad uit handen. Heb het natuurlijk over het Carnaval in Utrecht, vanaf dat moment voor enkele dagen Leemput genoemd.

U bent hierbij als voorzitter van de Carnavals Federatie Utrecht één van de drijvende krachten. Draag die sleutels overigens altijd met een gerust hart over want u slaagt erin om iedere keer weer een prachtig feestje te bouwen. Het carnaval in Utrecht is een feest waar iedereen welkom is, niemand uitgezonderd. Stel het daarom ook op prijs dat u het carnaval ook organiseert voor mensen met een beperking of voor senioren. En dat u afgelopen maart voor het eerst met 5 sloepen vanaf café Weerdzicht naar het stadhuis bent komen varen was natuurlijk onvergetelijk. Met uiteraard de Blaaskinkels in één van de sloepen. De kapel waar u 20 jaar lang lid én hoofdsponsor van bent geweest. Zoals u meerdere projecten en verenigingen heeft gesponsord vanuit uw eigen bedrijf ‘Kock Catering’.

Want u bent iemand die ruimhartig zijn geld en tijd deelt. Een bijzondere eigenschap. Veel mensen beseffen niet dat u het hele jaar druk bent met de organisatie van het carnaval. Wanneer de slingers zijn opgeruimd begint u vrijwel direct met het vastleggen van zalen, afspraken maken met diverse kapellen en uiteraard met de zoektocht naar een nieuwe stadsprins. Als dan het carnavalsseizoen vast start gaat zorgt u er als voorzitter voor dat de festiviteiten gestroomlijnd lopen en het de prins en zijn gevolg aan niets ontbreekt. Eigenlijk zit er muziek in al uw activiteiten want al in 1981 was u de oprichter van de Showband Prins Willem-Alexander en tot 2007 heeft u zich hiervoor ingezet als lid en vrijwilliger. Ook hier heeft u veel tijd en geld ingestoken.

Meneer Kock, Al heel lang zorgt u ervoor dat het een beetje gezellig blijft in de stad. Een feestje bouwen waar iedereen in Utrecht van kan meegenieten is aan u wel toevertrouwd. Vandaag is het feest voor u want het heeft Zijne Majesteit behaagd u te benoemen tot Lid in de Orde van Oranje-Nassau.

Mevrouw Janny Kok-Albers

Mevrouw Kok, vindt u het ook zo mooi aangekleed hier? Ben dol op deze schouwburg. Maar er is een plek waar ik nog liever kom. Liefst dagelijks. Het zwembad.

Ook u heeft iets met zwembaden. Want u was jarenlang de rots in de branding bij Zwem- en Poloclub Watervlo in De Meern. Als secretaris. Als tijdwaarnemer tijdens wedstrijden. Als drijvende kracht achter de festiviteiten vanwege het 25-jarig bestaan van de vereniging. U schreef het clubblad vol. U bracht het clubblad rond. U was de Watervlo-correspondent in de plaatselijke krant. En u was actief betrokken bij de fusie met zwemvereniging IJsselduikers uit Montfoort. En alle vrijwilligers kregen ieder jaar een handgeschreven bedankje van u.

In 1999 stopte u bij de Watervlo. Maar u had de smaak wel te pakken gekregen… U werd bestuurslid en secretaris bij de kerk Onze Lieve Vrouwe ten Hemelopneming in De Meern en de parochie Licht van Christus in Utrecht. U was nauw betrokken bij de fusie tussen de parochie in De Meern en de Willibrordusparochie in Utrecht.

Tijdens uw werk voor de parochie werd u bestuurslid – en later secretaris – bij de KBO afdeling Leidsche Rijn. Ook hier kwamen uw talenten helemaal tot hun recht. U heeft een grote rol gespeeld in het digitaliseren van het ledenarchief. Een enorm karwei, maar u deed het.

 Sinds twee jaar bent u actief als vrijwilliger en bestuurslid bij buurthuis De Schalm in De Meern. U was actief betrokken bij de opzet van het maandelijkse eethuis voor ouderen en het project WIJkar. Daarmee zorgt u samen met studenten voor laagdrempelig vervoer voor oudere wijkbewoners. En we zijn er nog niet… Want u bent ook vrijwilliger bij buurthuis De Schakel in Vleuten. U doet het secretariaat van Eethuis ’t Dorpsplein, begeleidt vrijwilligers, adviseert medewerkers, ontwerpt en maakt drukwerk. Het is bij u in veilige, vaardige en vertrouwde handen. Een staat van dienst om u tegen te zeggen. En dan kan het gebeuren dat u op zomaar een vrijdagochtend in april hier in de Stadsschouwburg staat, met ene Jan uit Utrecht voor uw neus…

 Mevrouw Kok, Dit is een bijzondere week voor u. Morgen is het Koningsdag. En u was afgelopen dinsdag jarig… Alsnog van harte gefeliciteerd. En wat ik zo aardig vind: ik ga u nu nog een keer gelukwensen… Want ik mag u vertellen dat Zijne Majesteit de Koning heeft besloten u te benoemen tot Lid in de Orde van Oranje-Nassau.

De heer Hans Koolen Meneer Koolen, nergens kom je zoveel afkortingen tegen als in namen van sportverenigingen. En sommige zijn hilarisch… We kennen natuurlijk de voetballers van AGOVV, de Algehele Geheel Onthouders Voetbal Vereniging uit Apeldoorn. Die zullen morgen een zware dag hebben op Koningsdag… In Utrecht kunnen we er ook wat van. VV ODIN: OnderDuikers in Nood. En wat dacht u van homovolleybalvereniging Vlerk? “Vlechten Los En Rennen Kreng”… Je moet er maar op komen… Met zo’n klinkende naam heb je de eerste set al gewonnen. Meneer Koolen, Wat zult u een lol hebben gehad, telkens als u namens uw volleybalclub een brief of e-mail verstuurde naar een ontvanger die niet wist dat Vlerk een afkorting is. Het zullen vast vrolijke momenten zijn geweest, want u bent al jaren verbonden aan Vlerk. Een van de oudste homovolleybalverenigingen van Nederland. U verzorgt de website van de club, de Facebookpagina van Vlerk en schrijft en verstuurt de nieuwsbrieven. U promoot Vlerk, houdt de vereniging zichtbaar. U bent het uithangbord van Vlerk, een ambassadeur.

Met uw aanstekelijk enthousiasme zorgt u dat Vlerk continue in de schijnwerpers staat. Dankzij uw inzet groeit de vereniging nog steeds. En is Vlerk de plek waar LHBTI’ers elkaar op een sportieve en gezellige manier kunnen ontmoeten. Een vereniging waar iedereen gewoon zichzelf kan zijn. En, meneer Koolen, uw sportieve hart klopte ook op andere plekken in Utrecht. U was voorzitter van de Sportcommissie van de Roze zaterdag in Utrecht. En u was actief voor de Parkdag het MidZomerGracht Festival. Kan het niet vaak genoeg zeggen: verenigingen bestaan bij de inzet van vrijwilligers. Ze doen het allemaal in hun eigen tijd en vragen er niets voor terug. Ze vinden het allemaal heel vanzelfsprekend.

Meneer Koolen, Ik eindig met nog een mooie afkorting uit de sport: JEKA. [voetbalclub uit Breda] Jeugdig Enthousiasme Kan Alles… Die is helemaal op u van toepassing. U weet dat onze koning een groot sportliefhebber is. En grote waardering heeft voor iedereen die zich vrijwillig inzet voor sport. U bent daarop geen uitzondering. Ik kan u, vind dat hartstikke aardig, mededelen dat Zijne Majesteit de Koning heeft besloten u te benoemen tot Lid in de Orde van Oranje-Nassau.

De heer Jan Meijer

Meneer Meijer, wat aardig en eervol: sta oog in oog met iemand die ooit in het Nederlandse bridgeteam zat. Zich Grootmeester mocht noemen. Op EK’s speelde. Uitkwam op een wereldkampioenschap, in de VS. Zes keer de nationale beker won. En drie jaar geleden als senior landskampioen werd… Ben ongetwijfeld nog wat vergeten… Vergeef me, uw erelijst is lang.

Dat geldt ook voor uw staat van dienst bij Bridgeclub Star. Al meer dan een halve eeuw bent u lid van de technische commissie – de ruggengraat van de bridgeclub. U stelt mede teams samen voor de regionale en landelijke bridgecompetities. Op clubavonden vormt u teams van spelers zonder bridgepartner . Zo heeft iedereen toch een leuke avond. U zorgt er iedere week voor dat de spellen gedupliceerd worden. Vanuit De Meern fietst u om 5 uur ‘s middags naar denksportcentrum Den Hommel om de clubavond voor te bereiden. Die beginnen pas om kwart voor acht… Maar u zorgt ervoor dat iedereen op het afgesproken tijdstip kan beginnen.

De dag na de clubavond controleert u alle scores. U neemt contact op met spelers als scores niet goed zijn ingevoerd. Kortom; bridge is voor u serious business. Daarom woont u alle vergaderingen bij. En bent u de drijvende kracht achter de Star Grand Café Tour, de bridgetour langs verschillende cafés in de Utrechtse binnenstad. U zorgt ervoor dat deze wedstrijd tot in de puntjes is geregeld.

Het is voor u bijna een baan. En kunt er altijd nog wat bij hebben… Twee jaar geleden vierde Star zijn 75e verjaardag. Dat moest gevierd worden. Er werd een feestcommissie samengesteld. Ze vroegen u daar niet voor, want – ik citeer – “Jan doet al zo veel.” U raadt het al: daar was Jan het natuurlijk niet mee eens. En zo kwam u toch in de feestcommissie. Bleek een gouden zet, want u kende nog heel veel oud-leden, inclusief hun contactgegevens. En u vond ook nog een sponsor die voor de speelkaarten zorgde… Heb begrepen dat bridgeclub Star een beker vernoemt naar mensen die onmisbaar zijn voor de club. Er was nog één naamloze beker. U mag raden hoe die beker nu heet…

Meneer Meijer, Natuurlijk verdient u het dat er een beker naar u wordt genoemd. U heeft een enorme ‘drive’ voor de bridgesport. Bij Star bent u de ster. Heb begrepen dat u thuis een telescoop heeft. Dan had u misschien al gezien dat het in de sterren geschreven stond… En anders vertel ik u nu, dat het Zijne Majesteit de Koning heeft behaagd u te benoemen tot Lid in de Orde van Oranje-Nassau.

De heer Peter Mocking, De heer Henny Smorenburg (Máximapark)

Beste mensen, zes jaar geleden opende koningin Máxima het park dat naar haar genoemd is. Een bijzonder park. Zowel levendig als rustgevend en bijna zo groot als de binnenstad van Utrecht… Het is inmiddels uitgegroeid tot een prachtig stadspark. De opening was de kroon op het werk van al die mensen die keihard aan dit park hebben gewerkt. Meneer Peter Mocking en meneer Henny Smorenburg horen daar zeker bij.

Want, meneer Mocking, al vanaf het prille begin bent u betrokken bij de ontwikkeling. Nog voordat de Stichting Vrienden van het Máximapark werd opgericht was u als bewoner al actief in de planfase van het park. Een inbreng die van grote waarde was. Zeker gezien uw kennis over de historie van het gebied. Ook daarna ben u altijd zeer betrokken geweest bij het werk van de stichting Vrienden van het Máximapark. In het bestuur als verantwoordelijke voor het programmeren van het ‘groene vrijwilligerswerk’. En daarnaast door allerlei hand- en spandiensten te verlenen variërend van het beheer van het werkgebouw tot timmer- en elektriciteitswerk. U weet als een soort Willie Wortel voor alles een oplossing…

Het bestuur kan dag en nacht op u rekenen. In de winter als er een schaatsbaan moet worden geveegd of in de zomer als de bomen die het moeilijk hebben water moeten krijgen. Zeker door de droogte van afgelopen jaar was dit een enorme klus. Het lijkt dat u onvermoeibaar bent als het gaat om uw inzet voor het Máximapark. Noem ook graag de zogenaamde ‘donderdagochtendclub’… Het was uw idee om op de donderdag een werkochtend te organiseren en tot op de dag van vandaag geeft u hier invulling aan. In nauwe samenspraak met Stadsbedrijven en altijd minutieus door u voorbereid. Als de vrijwilligers aankomen staat alles klaar voor een efficiënte werkochtend. Want uiteindelijk moeten er wel meters gemaakt worden…

Meneer Smorenburg, Ook uw inzet voor het Máximapark mag er zijn. En ook u bent al heel lang betrokken bij de ontwikkeling van dit park want sinds de oprichting van de stichting Vrienden van het Máximapark bent u actief als bestuurslid. Op dit moment als penningmeester maar ook als ‘het geweten’ van de organisatie. Zo weet u strategische discussies over allerlei onderwerpen kernachtig samen te vatten en als het nodig is bent u degene die een waarschuwende vinger opsteekt als iets niet haalbaar blijkt.

Als penningmeester houdt u zich bezig met subsidieaanvragen verantwoordingsrapportages en betalingen. Hiervoor heb je iemand nodig die betrouwbaar én secuur is. Eigenschappen die u zeker bezit. Uw medebestuursleden betitelen u dan ook als de ‘constante factor’ in het bestuur. Sinds enige jaren heeft u wat meer tijd gekregen waardoor u vaak degene bent die de gesprekken voert met ambtenaren van de gemeente Utrecht.

Het blijft niet alleen bij vergaderen en organiseren nee, u steekt ook graag de handen uit de mouwen tijdens evenementen en activiteiten in het Máximapark. U bent dan ook een enthousiast deelnemer van de welbekende ‘donderdagochtendclub’ en heeft hiervoor zelfs een cursus ‘veilig bedienen van machinaal maaigereedschap’ gevolgd. Gelukkig maar, want vrijwilligers als u houden we graag intact. Daarnaast bent u sinds 2004 betrokken bij de Oranje Stichting Wilhelmina. Eerst als vrijwilliger en sinds 2013 als voorzitter. In het zich ontwikkelende Vleuten is het de uitdaging om de tradities rondom het sinterklaasfeest, kerst en Koningsdag in stand te houden. Onder uw leiding is dit voor een groot deel gelukt. U weet de kwaliteiten van de verschillende bestuursleden op de juiste manier aan te spreken en u heeft een groot team van vrijwilligers om zich heen verzameld. In deze tijd is dat een prestatie op zich…

Meneer Mocking en meneer Smorenburg, op vrijwilligers als u mogen we zuinig zijn. Wil dat onderstrepen door mijn waardering uit te spreken voor uw inzet en door u nu beiden namens Zijne Majesteit te onderscheiden tot Lid in de Orde van Oranje-Nassau.

De heer Arno Molenbeek, De heer Gerben Verheul (Halve van de Haar)

Geachte aanwezigen, vind het nu al reuzegezellig hier in de Schouwburg. Belooft voor sommigen een onvergetelijke dag te worden. Maar meneer Molenbeek en meneer Verheul, u had afgelopen maandag een dag om niet snel te vergeten. Het was Tweede Paasdag. Op die dag is Haarzuilens de hardloop-hoofdstad van Nederland. Ben zelf een zwem-fan, maar heb gehoord dat iedere hardloper één keer in zijn leven de Halve van de Haar, de Kasteelloop, moet lopen. Stelt u zich eens voor: duizenden lopers die door het dorp denderen. Een veelvoud van het aantal inwoners. Allemaal enthousiaste mensen uit Haarzuilens die klaarstaan voor al die duizenden hardlopers.

Sinds het eerste uur bent u allebei drijvende krachten achter de Kasteelloop. Eén van de vele hoogtepunten in Haarzuilens. En als er iets te vieren valt, iets georganiseerd moet worden, staat u allebei vooraan in de rij. Haarzuilens heeft een prachtige website: www.haarzuilens-punt-net. Meneer Molenbeek, u heeft de website ontworpen. Daarmee is dit dorp digitaal ontsloten. U ontwierp ook de websites van de stichting Dierenweide Haarzuilens en de Kermis-Oranjevereniging. Haarzuilens – en omgeving – kent u als begeleider bij de stichting Haarfijn. U was een van de initiatiefnemers van het Eeuwfeest Haarzuilens, in het jaar 2000.

Het vrijwilligerswerk zit u beiden in het bloed. Al op jonge leeftijd was u bestuurslid van de Icarus Jeugdsociëteit Vleuten-De Meern. U was allebei bestuurslid van de Jeugdsociëteit ’t Hamhuus in Vleuten. Deurdiensten, bardiensten, DJ-diensten draaien, u deed het allemaal. Als de AVRO in de voormalige bloemenveiling in Vleuten een disco-avond hield, nam u een deel van de organisatie op zich. U trommelde in de buurt vrijwilligers op. U regelde het allemaal tot in de puntjes.

Daarnaast bent u allebei actief bij de Kermis- en Oranjevereniging Vleuten-Haarzuilens. Op bestuurlijk vlak. En altijd bereid om de handen flink uit de mouwen te steken. Bij de Haarse Kermis. Tijdens de Haringparty. Arno Molenbeek en Gerben Verheul zijn klinkende namen in Haarzuilens Arno woont letterlijk in het hart van Haarzuilens. Gerben emigreerde helemaal naar het verre Vleuten. Maar Haarzuilens blijft in uw hart...

Meneer Molenbeek, Meneer Verheul, Haarzuilens mag u beiden koesteren. Dat werd tijdens de vijfde editie van de Kasteelloop maandag weer duidelijk. Maar ook vandaag wordt een dag om niet snel te vergeten. U zeker niet, heren. Want Zijne Majesteit de Koning heeft besloten om u beiden, vanwege uw grote verdiensten, te benoemen tot Lid in de Orde van Oranje-Nassau.

De heer Arjan Noordhoek

Meneer Noordhoek, enkele maanden geleden bent u met pensioen gegaan en kijkt terug op een werkzaam leven waarin u bijna 40 jaar actief geweest als geestelijk verzorger in verschillende justitiële inrichtingen. Dit werk was voor u meer dan een baan. U zag dit ook als een roeping. Daarom heeft u zich ook buiten werkuren volop ingezet voor deze doelgroep, voor ex-gedetineerden.

Uw motivatie verwoordde u als volgt – en ik citeer: ‘De samenleving heeft een verantwoordelijkheid om perspectief te bieden. Hoop te geven op een nieuw begin’. U voegde de daad bij het woord. Voorkwam door uw activiteiten dat ex-gedetineerden terugvielen in criminaliteit en verslaving en was van beslissende invloed bij de opbouw van een nieuw, zinvol bestaan.

U wist ook anderen te inspireren en te motiveren dit te doen. Tot ver over de landsgrenzen. Uw onstuimige enthousiasme heeft zelfs tot een initiatief geleid voor een langlopend gevangenisproject in Oeganda. Hier in Nederland stond u onder meer aan de basis van Stichting Kerken en Gevangenen Utrecht Stichting Exodus Utrecht en de oprichting van het Exodushuis. Bij gebrek aan een hypothecaire zekerstelling voor dit huis gaf u zelfs uw eigen huis in onderpand… Dat tekent het geloof in dit initiatief en vooral uw passie om deze mensen te helpen.

Ook heeft u binnen uw kerk, de Baptistengemeente Silo, de gemeenteleden keer op keer gewezen op het inclusieve denken. ‘Iedereen heeft even veel recht en plek onder Gods dak’, zo was uw boodschap. Dat resulteerde in het feit dat Silo de eerste zogenaamde ‘Kerk met Stip’ werd in Nederland. Dat is een soort keurmerk waarmee een kerk kan laten zien dat gedetineerden en ex-gedetineerden welkom zijn in de gemeente. Begreep dat inmiddels één op de tien bezoekers van Silo inmiddels een ex-gedetineerde is.

Ook heeft u binnen deze gemeente een maandelijkse eetgroep opgestart voor deze groep. De impact hiervan is onbetaalbaar en onmeetbaar groot. Het gaat om mensen die door de maatschappij vaak als ongewenst, ongezien en onwaardig worden ervaren. U heeft een plek gebouwd waar ze zichzelf mogen zijn. Een plek waar ze weer verantwoordelijkheid durven op te pakken en waardoor ze met hernieuwde zelfverzekerdheid en moed hun eigen plek kunnen innemen in de samenleving.

Meneer Noordhoek, U loopt er niet mee te koop werkt in het verborgene en als stille motor achter vele initiatieven. Maar vandaag ontvangt u toch een symbolische ‘kroon op uw werk’, want het heeft Zijne Majesteit behaagd u te benoemen tot Ridder in de Orde van Oranje-Nassau.

De heer Casper Post Uiterweer

Er waren tijden dat je als antroposofisch arts zelfs in Utrecht geen voet aan de grond kreeg. Weet u het nog, meneer Post Uiterweer?

Ga voor iedereen hier terug in de tijd, naar 1984. U was toen 30 jaar oud. Net klaar met uw huisartsenopleiding. In die tijd was er in Utrecht een grote vraag naar antroposofische huisartsen. Alleen: die artsen waren er niet… Met vijf collega-huisartsen richtte u daarom de Stichting ten Behoeve van de Antroposofische Geneeskunde in Utrecht op. Zo gezegd, zo gedaan. Nu alleen nog een huisartsenpraktijk openen… Maar de vestigingscommissie van de Utrechtse Huisartsen Vereniging zag dat anders. Ik citeer: “Waar een initiatiefgroep, bestaande uit leken, de euvele moed vandaan haalt, zoiets aan de vestigingscommissie voor te leggen...”

Daar kon u het mee doen… Maar u liet zich niet afschrikken en richtte een “wilde” praktijk op. In een pand aan de Buys Ballotstraat. Er werd zelfs een handtekeningenactie gehouden om bij de bank een hypotheek te krijgen. Vrijwilligers werkten drie weken keihard om het pand bedrijfsklaar en bewoonbaar te maken. Op 11 februari 1985 had u de eerste patiënt op spreekuur.

En kijk nu, 35 jaar later: een kerngezonde praktijk aan de Dekhuyzenstraat. Voor reguliere en antroposofische geneeskunde, het beste van twee werelden. Met vier huisartsen, zeventien therapeuten, en 4.400 patiënten. Meneer Post Uiterweer, u ging vorig jaar met pensioen. Als huisarts had u altijd veel liefde, tijd en aandacht voor uw patiënten. De allerbeste zorg stond bij u altijd voorop. Vanaf het begin was uw praktijk toegankelijk voor iedereen. Voor studenten. Voor daklozen. Ook voor niet-antroposofen… U bent de pionier van de antroposofische geneeskunde in Utrecht. Daarmee zorgde u voor meer acceptatie van de antroposofische geneeskunde in de stad.

Als arts zorgde u ervoor dat de praktijk draaide en groeide. Ook bestuurlijk was u actief. Bij de Landelijke Huisartsenvereniging, Kring Midden-Nederland. Bij de stichting Binnenstad GEZond. Bij de Nederlandse Vereniging Antroposofische Artsen. Eén van uw taken bij deze vereniging was het vinden van opvolgers voor antroposofische huisartsen die binnenkort met pensioen gaan. Daarmee bent u ook de architect van de toekomst van de antroposofische geneeskunde in Utrecht. En Nederland.

Waar euvele moed niet toe kan leiden, meneer Post Uiterweer… Op de eerste plaats tot een bloeiende huisartsenpraktijk. En meer acceptatie voor de antroposofische geneeskunde in Utrecht en in Nederland. En uw euvele moed en uw grote verdiensten hebben tot nog iets geleid… Namelijk het besluit van Zijne Majesteit de Koning om u te benoemen tot Ridder in de Orde van Oranje-Nassau.

De heer Titus Schlatmann

Het is al bijna acht maanden geleden, maar het voelt als gisteren: uw afscheid, meneer Schlatmann, als buurtpastor van de Rivierenwijk. Na 25 jaar… Het zal in het begin vast even wennen zijn geweest. Voor de Rivierenwijkers. Voor u. Kan me goed voorstellen dat u wel eens per ongeluk naar De Nieuwe Jutter bent gefietst.

Als buurtpastor in Rivierenwijk. was u constant aanwezig, altijd aanspreekbaar, overal bereikbaar. U stond aan de wieg van veel initiatieven. Kan ze allemaal opsommen, maar dan staan we hier om vier uur nog. Noem de belangrijkste. In 1999 richtte u de Stichting Ruimte voor de Buurt op. En u bracht mooie bewonersinitiatieven in Rivierenwijk tot stand: buurthuis Het Trefpunt, buurtkrant De Rivierenwijker, het uitgiftepunt van de voedselbank. En ook het project Dwarsverband, een onderlinge uitwisseling en samenwerking tussen buurthuizen in zelfbeheer.

Naast een opbouwer bent u ook een verbinder. U bracht organisaties bij elkaar, zoals de Interkerkelijke Werkgroep Etnische Groeperingen en de Marokkaanse Stichting Tamount Met drukbezochte dialoogavonden en de gezamenlijke Iftar- en Pinkstermaaltijden. En u bracht mensen samen… Vooral de kwetsbare mensen in de wijk. U zei het al eens treffend: ‘We leven niet in een Anton Pieck-samenleving’. Waarmee u wilde zeggen: Er is altijd gedoe. Er is altijd pijn. Onderlinge relaties raken verstoord.

Daar waar het schuurde, daar was u de smeerolie. U verbond mensen met elkaar. En daarmee zorgde u dat mensen vertrouwen in elkaar kregen. En u zorgde ervoor dat mensen weer vertrouwen in zichzelf kregen. En hielden… U lost geen problemen voor anderen op. Maar u bent aanwezig. U inspireerde wijkbewoners om zelf projecten op te pakken en uit te voeren. Zo gaf u iedereen het gevoel erbij te horen. U gaf mensen het gevoel dat ze iets helemaal zelf voor elkaar hadden gekregen. Dat is uw werkwijze: “Typisch Titus”.

Misschien wel het allerbeste voorbeeld van het beste in mensen naar boven halen is De Nieuwe Jutter. Een buurthuis dat buurtbewoners in eigen beheer hebben. Wat je met recht ‘hun buurthuis’ mag noemen. Een voorbeeld voor Utrecht en heel Nederland. Prinses Maximá [toen nog] kwam naar Utrecht om De Nieuwe Jutter te openen. Die koninklijke openingshandeling was de kroon op jarenlang hard werken. Absoluut uw verdienste…

Meneer Schlatmann,iIn september ontving u, “Mister Rivierenwijk”, al de Speld van de Stad. Tijd voor nog een bekroning. En wat voor één… Want uw grote verdiensten voor de Rivierenwijk, voor Utrecht zijn ook Zijne Majesteit opgevallen. Hij heeft besloten om u te benoemen tot Lid in Orde van Oranje-Nassau.

Mevrouw Ineke Schols-Miltenburg

Mevrouw Schols, je kunt het je in deze volle zaal, met die gezellige muziek van Bram Brouwers, bijna niet voorstellen…maar in Utrecht voelen 36.000 mensen zich eenzaam. Ben dus blij met organisaties en mensen die iets tegen eenzaamheid willen doen. Met leuke activiteiten, koffie, of gewoon een praatje.

U bent een van die mensen, mevrouw Schols. U zorgt al jaren voor gezelschap en gezelligheid in Dienstencentrum De Roef in De Meern. Die ging in 2013 bijna dicht, maar kon gelukkig een doorstart maken. Een succesvolle doorstart, mede dankzij uw kennis en ervaring. In zes maanden zette u een goed georganiseerd, financieel gezond en een zelfstandig draaiend centrum op. U ontpopte u al snel tot het “Zeeuws Meisje van De Meern”… Geen cent teveel wordt er uitgegeven. U speurt Marktplaats af naar koopjes. Voor een prikkie regelt u een bijna gloednieuwe koersbalmat. Bij supermarkten houdt u alle aanbiedingen in de gaten. En de barvoorraad vult u soms uit eigen zak aan.

Naast de hoofd inkoop bent u ook de regelneef van De Roef. U ontvangt de bezoekers. Zorgt voor een prettige sfeer. Plant en coördineert de activiteiten. Verdeelt het werk onder vrijwilligers. Stuurt vrijwilligers aan, begeleidt en ondersteunt hen. Maakt de ruimtes gezellig. En u onderhoudt de contacten met externe partijen. De Roef is geen gewoon buurthuis. Hier komen vooral 55+’ers. U zorgt voor: gezelligheid, contact, beweging, ontmoeting, ontspanning en samen eten. Voor u zijn dit de ingrediënten tegen eenzaamheid. Ook de mensen die ziek zijn of net een dierbare hebben verloren, krijgen van u alle liefde en aandacht. U bent een luisterend oor…en een trouble-shooter. Als iemand door een handicap niet mee kan doen aan een potje jeu de boules, pakt u een regenpijp en een zaag en maakt daar, heel vindingrijk, een lanceerinrichting van.

U richtte ook een internetcafé op. Dat was meteen een hit. Iedere dinsdag helpt u ouderen wegwijs te worden met PC, tablet, laptop en smartphone. Als er problemen zijn met de computer thuis, rijdt u daar hoogstpersoonlijk langs om het probleem te verhelpen. U haalt ouderen uit het isolement. En zo zijn zij in hun element…

Bezoekers van de Roef en buurtgenoten kunnen bij vragen altijd bij u aanbellen. Daarnaast organiseert u reanimatiecursussen, bent u mantelzorger van zieke buurtbewoners en zet u zich in voor de jaarlijkse kindervakantieweek in De Meern.

Mevrouw Schols, voor Zijne Majesteit de Koning zijn dit allemaal redenen om u, vanwege uw grote verdiensten, te benoemen tot Lid in de Orde van Oranje-Nassau.

De heer Guus Schrijvers

Professor Schrijvers, het woord ‘influencer’ associëren we meestal met youtube-sterren als Dylan Haegens, NikkieTutorials en Enzo Knol die in hun vlogs allerlei producten aan de man proberen te brengen. Toch is dit woord wat mij betreft ook op u van toepassing.

Zou u willen betitelen als niet minder dan de Enzo Knol van ons zorgstelsel… Dag en nacht bent u met heel veel passie bezig met het verspreiden van kennis gericht op het verbeteren en toegankelijk maken van onze zorg. Op een charismatische manier weet u zorgproblemen aan de orde te stellen en waar mogelijk op de agenda van de beleidsmakers te krijgen.

Zo heeft u bijvoorbeeld aan het begin gestaan van de ketenzorg voor chronisch zieken In een tijd waarin dit onderwerp niet op de agenda stond wist u aandacht te vragen voor de immer groeiende problematiek van de chronische zieken. Dit initiatief heeft grote navolging gekregen. U heeft het vermogen om ontwikkelingen in de zorg te zien aankomen deze te spiegelen aan de internationale context en om nieuwe inzichten naar de praktijk te vertalen. Uw sterke gerichtheid op de samenleving is bijzonder en van grote waarde.

U deed - en doet - uw werk niet vanuit een ivoren toren. Maar pakt actuele en maatschappelijk relevante thema’s op, bent vernieuwend bezig en zoekt voortdurend de openbare discussie. U ziet het als een belangrijke taak om wetenschappelijke kennis en inzichten over te brengen naar de betrokkenen bij de zorg. Door boeken te schrijven, congressen te organiseren, masterclasses op te zetten en lezingen te geven.“

Ik word nog steeds beheerst door een sterke prestatie- en zendingsdrang”, zo liet u eens in de Oud-Utrechter weten. De basis hiervoor legde u eind jaren ’70, begin jaren ‘80 toen u als raadslid van de gemeente Utrecht onder meer de portefeuille Volksgezondheid deed en tegelijkertijd promoveerde aan de Universiteit Maastricht op een onderzoek naar de ‘regionalisatie en financiering van de gezondheidszorg.’ Dit leidde uiteindelijk in 1996 tot de oprichting van het Julius Centrum van de Medische Faculteit Utrecht. U was hiervoor één van de drijvende krachten. Dit centrum heeft als doel om kennis te vergaren en te verspreiden op het gebied van gezondheidswetenschappen en eerstelijnsgeneeskunde. En is uitgegroeid tot één van de toonaangevende instituten op dit gebied.

In al die jaren publiceerde u niet minder dan tweehonderd artikelen over zorginnovatie. Onder meer uw onderzoek naar effectiviteit versus de kosten van zorg heeft veel invloed gehad op de ontwikkeling van de zogenaamde zorgpaden.

Professor Schrijvers, De afgelopen 30 jaar heeft u een belangrijke bijdrage geleverd aan de Nederlandse gezondheidszorg in het algemeen en aan de public health en gezondheidseconomie in het bijzonder. U ontvangt hiervoor nu een zeer terechte blijk van waardering want het heeft Zijne Majesteit behaagd u te benoemen tot Officier in de Orde van Oranje-Nassau.

De heer Ronald Smit

Meneer Smit, we wensen het elkaar ieder jaar toe: een goede gezondheid. Zoiets komt niet aanwaaien – spreek uit ervaring. Ben blij dat ik kan vertrouwen op goede zorg.

Helaas is dit niet voor iedereen vanzelfsprekend. Niet iedereen heeft toegang tot een huisarts, een tandarts of specialistische zorg. Bijvoorbeeld dak- en thuislozen, verslaafden, en illegalen. Wat goed dat er mensen zijn die deze kwetsbare medemensen niet in de kou laten staan. U bent zo iemand, meneer Smit. Niet in de kou laten staan kunnen we letterlijk nemen, want u stond ooit aan de wieg van de Koudweerregeling voor daklozen in Utrecht. En u zorgde dat de vier grote steden hierover afspraken maakten.

Bijna 30 jaar bent u arts “maatschappij en gezondheid” bij de gemeente Utrecht. U zet zich in voor de bescherming van de algemene volksgezondheid. U waakt vooral over de basisgezondheidszorg voor dak- en thuislozen. Zij zijn meestal onverzekerd. U stond aan de basis van de sociaal-medische spreekuren. U zette op het Jaarbeursplein een huisartsenpraktijk op voor patiënten die in Utrecht geen huisarts konden vinden.

U bent de geestelijk vader van Jouw Mondzorg, een tandartspraktijk voor mensen die niet terecht kunnen bij een reguliere tandartspraktijk. Daarnaast was u mede-initiatiefnemer en projectleider van het project ‘Recept voor Goed Handelen’. Daarin zijn alle verantwoordelijkheden voor de medische en maatschappelijke zorg aan cliënten in de maatschappelijke opvang geregeld. Daarin staat ook hoe zorgverleners met hun patiënten communiceren. Deze Utrechtse ‘Veldnorm’ werd ook landelijk als norm erkend.

Ook leidt u promovendi en co-assistenten sociale geneeskunde op. U inspireert een nieuwe generatie artsen. Artsen die bezig zijn met preventie. Die niet alleen naar het individu kijken, maar ook naar ontwikkelingen in de buurt, wijk, school en stad.

Daarnaast bent u lid van de stuurgroep van het Landelijk Advies en Ondersteuningspunt voor de zorg aan Illegalen, LAMPION. U bent medeoprichter van de Nederlandse Straatdokters Groep, en bestuurslid van de stichting Doctors for Homeless Foundation. U treedt op als voorzitter van de Meldingen Incidenten Cliëntenzorg-commissie. U schrijft nog steeds [waar haalt u de tijd vandaan?] columns in de Straatkrant. Uw conduitestaat is er een om in te lijsten. Heb je wel een hele grote lijst nodig…

Meneer Smit, Zonder u zou het leven van veel dak- en thuislozen, verslaafden en illegalen – in Utrecht en Nederland – er totaal anders uit zien. U bracht onbereikbare zorg binnen handbereik. U geeft verslaafden en daklozen uitzicht op een beter en gezonder leven. Met minder zorgen, en meer toekomst… Zijne Majesteit de Koning heeft grote waardering voor uw enthousiasme, betrokkenheid, inzet en liefde voor uw medemens. Vind het een grote eer u te mogen meedelen dat hij heeft besloten u te benoemen tot Officier in de Orde van Oranje-Nassau.

De heer Imro Verwey

Meneer Verwey, lekker koken. Ik vind het heerlijk. En nog beter: als er voor je gekookt wordt. Een mooi opgemaakt bord voor je, waar de liefde en passie vanaf spatten. Culinaire kunststukjes die je je jaren later nog herinnert. Er zijn koks wiens gerechten je de rest van je leven bijblijven. Een chef de cuisine uit die buitencategorie, dat bent u.

Ben vereerd, meneer Verwey. Want u staat al jaren in de keuken. En maakt de heerlijkste gerechten klaar voor mensen die moeilijk mee kunnen komen in onze maatschappij. Mensen die niet gezien worden. Verslaafden, prostituees, daklozen, mensen met psychische problemen.

U bent zelf ooit afgekickt van een verslaving. Weet dus als geen ander dat het voor deze mensen moeilijk is om aansluiting te vinden. Erbij te horen. Om gewoon boodschappen te doen. Eten te koken. Gezond, gevarieerd en lekker te eten. Voor deze mensen kookt u warme maaltijden. Eerlijk, heerlijk en gezond.

U begon bij Stichting Burcht Armenzorg. In een grote pan kookte u een heerlijk gerecht, verdeelde het over de bakjes en deelde het eten uit aan de daklozen in Hoog Catharijne. Daarna ging u koken bij Joy4You.

En tegenwoordig bent u vrijwilliger in de keuken van het Leger des Heils. U bent niet alleen een master-chef, maar ook een meester-inkoper. Bij supermarkten en via sponsors regelt u de lekkerste ingrediënten. In de keuken bent u ook een coach. U brengt anderen de fijne kneepjes van het vak bij.

Op woensdagen en donderdagen maakt u de lekkerste gerechten uit de Surinaamse keuken klaar. Wordt heel nieuwsgierig nu… Al dat lekkere eten wordt niet op een plastic bord gedaan. Nee, in de keuken van Imro Verwey gaan gerechten pas de keuken uit als de couverts mooi zijn opgemaakt. En u houdt rekening met de smaak van de eters. Kortom; bij u krijgt iedereen een vijfsterren-behandeling. Bij u wordt iedereen gezien. En dat mag ook wel eens gezien worden.

Meneer Verwey, Een Michelinster, ik gun het u van harte. Daar ga ik helaas niet over... Maar alle liefde en passie die u in uw gerechten stopt, het zijn de allerbelangrijkste ingrediënten, en uw waardevolle werk voor alle mensen die een extra steuntje in de rug kunnen gebruiken, zijn veel meer waard dan wel drie Michelinsterren… Het is mij een genoegen om u, meneer Verwey, te kunnen meedelen dat het Zijne Majesteit de Koning heeft behaagd u te benoemen tot Lid in de Orde van Oranje-Nassau.

De heer Kees Voogd

Meneer Voogd, zou uw inzet willen beschouwen als bijna heroïsch. Al jarenlang gaat u verschillende wijken door om met een spa de Reuzenberenklauw te bestrijden. Het is een kenmerkend gezicht. Op uw oude fiets in uw oude legerkloffie dat u nog steeds past. Vindt u er eentje dan steekt u die dertig centimeter diep uit. En als een plant ergens zaad heeft gezet kunnen er daarna nog 5 jaar lang zaden kiemen. Al die plekken houdt u nauwkeurig in de gaten.

Dit doet u omdat u als toxicoloog weet hoe gevaarlijk deze plant is. Van het sap van de Reuzenberenklauw kun je lelijke brandwonden krijgen en zelfs blind worden. En je merkt het pas vaak als het veel te laat is. Een groot gevaar met name ook voor spelende kinderen. Het bestrijden van deze plant is niet gemakkelijk en een zaak van de lange adem. Bewonder uw doorzettingsvermogen en het risico dat u zelf loopt tijdens het verwijderen ervan. Sinds kort zijn gemeenten verplicht om de reuzenberenklauw op te sporen en te bestrijden. Als wij een beetje ons best doen kunt u binnenkort echt met pensioen…

Daarnaast bent u ruim 40 jaar betrokken bij het Natuur en Milieu Platform Leidsche Rijn. Door de inbreng van uw kennis als toxicoloog zijn verschillende plannen gewijzigd. Bijvoorbeeld bij de geluidswand bij Veldhuizen. Hier was er een risico op uitlek van zware metalen en u met uw inbreng is er een permanente monitoring van het drainwater opgezet.

Noem tenslotte ook graag uw inzet voor de Fietsersbond. U heeft er mede voor gezorgd dat de beide rotondes in Vleuten en De Meern voorrang kregen voor fietsers. Een belangrijke stap want mede naar aanleiding daarvan is er nu een landelijke richtlijn dat fietsers op rotondes binnen de bebouwde kom voorrang hebben.

Meneer Voogd, Al ruim 40 jaar lang zet u zich als een zeer gedreven vrijwilliger in voor het verbeteren van de leefomgeving. Er is veel waardering voor uw grote inzet en betrokkenheid. Ook van Zijne Majesteit want hij benoemt u tot Lid in de Orde van Oranje-Nassau.

Mevrouw Aquila Walenkamp-van Bemmel

Mevrouw Walenkamp, ‘Als er meer mensen zoals u zouden zijn, dan zouden er minder eenzame ouderen zijn, dan zouden mensen die verdriet hebben, vaker worden getroost en dan zou er meer aandacht voor elkaar zijn.’ Verzin dit niet zelf want dit is wat de mensen die veel met u te maken hebben mij hebben laten weten.

Een prachtige omschrijving en volkomen terecht. Als vrijwilliger bij de Stichting Hospice Utrecht en bij de Stichting Sterven Utrecht begeleidt u mensen in de laatste fase van hun leven. U kunt dan urenlang stil naast iemands bed zitten met iemand praten bidden of zingen. Of gewoon stil zijn en rustig zitten te haken. Dan maakt u iets voor het goede doel. Dat is dus dubbel vrijwilligerswerk… Door de rust die u uitstraalt en uw betrokkenheid komen de mensen als vanzelf met hun verhalen. U bent hiermee na uw pensionering begonnen.

Maar ook uw werkzame leven werd gekenmerkt door die oprechte aandacht voor de ander. Pas op latere leeftijd, u was de veertig al gepasseerd volgde u een opleiding tot verzorgende en ging aan de slag in het verzorgingshuis Titus Brandsma. Hier heeft u zich ingezet voor zowel de lichamelijke maar zeker ook het geestelijke welzijn van de bewoners. Zo nam u het initiatief om een pastorale commissie op te zetten die de geestelijke noden van de ouderen in kaart bracht en hier mee aan de slag ging.

Vaak op een heel praktische manier. Bijvoorbeeld door de bewoners naar de communie of kerkdienst te brengen. U ontwikkelde zich tot een vertrouwenspersoon van de bewoners die hierdoor de aandacht kregen die zij op dat moment nodig hadden.

Die zorg was er ook voor uw naasten. Uw ouders heeft u tot het laatst verzorgd en ook bent u jarenlang mantelzorger voor uw zus Lies geweest. Dat ging soms heel ver. Hele dagen bracht u bij haar door en tot haar overlijden heeft u haar liefdevol verzorgd. Begrijp heel goed dat u haar nog altijd enorm mist.

Mevrouw Walenkamp, Kom nog even terug bij waar ik mee begonnen ben. Als er meer mensen zoals u zouden zijn, dan zou de wereld er een stuk mooier uitzien. Het is mij dan ook een genoegen om u mee te delen dat het Zijne Majesteit heeft behaagd u te benoemen tot Lid in de Orde van Oranje-Nassau.

De heer Jan Weergang

Meneer Weergang, was onlangs in de Torenpleinkerk, in het fraaie Vleuten. De kerk die bekend is van het historische Bätz-orgel – dat nu wordt gerestaureerd. Mocht daar toen Arie en Annette Griffioen, ongetwijfeld bekenden van u, in het zonnetje te zetten. Vanwege hun grote verdiensten voor, onder andere, de kerk.

En vandaag mag ik weer iemand toespreken die Torenpleinkerk van binnen en van buiten kent. Want u, meneer Weergang, bent al 40 jaar koster van de Torenpleinkerk. U houdt toezicht tijdens de diensten. U zorgt ervoor dat alles keurig klaarstaat bij vieringen en activiteiten, zoals doopvieringen, huwelijken en begrafenissen. U begeleidt vergaderingen. Na uw pensioen in 2006 bent u koster op invalbasis. Maar nog steeds met veel plezier en groot enthousiasme.

Ook bent u sinds 2000 penningmeester, heb begrepen een hele gedreven, secure en betrouwbare penningmeester, bij het zangkoor ‘Zingen houdt jong’ – van ouderenvereniging Anders Bezig Zijn. Naast het financieel beheer bent u voor allerlei hand- en spandiensten inzetbaar: ruimtes reserveren voor repetities, stoelen klaarzetten en na afloop weer opbergen en na afloop het zanglokaal weer spic en span maken. Ook voor het vervoeren of verplaatsen van een piano, ik geef het u te doen, kunnen ze een beroep op u doen. Ook minder mobiele koorleden haalt u op en brengt u na de repetities weer netjes thuis. U draait ook bardiensten, maakt afspraken voor optredens en alsof dat allemaal niet genoeg is, schrijft u ook nog de muziekstukken van het koor.

Meneer Weergang, Zingen Houdt Jong. Ben het daar helemaal mee eens…. Maar dat geldt zeker ook voor vrijwilligerswerk. Ook daar blijf je kwiek van… Al 40 jaar koster en hulpkoster. Met veel plezier, zonder morren, voor de kerkgemeenschap. Een hardwerkende, betrokken en punctuele penningmeester bij seniorenkoor Zingen Houdt Jong. Overal en altijd inzetbaar. Van drankjes rondbrengen tot koorleden thuisbrengen. En van stoelen slepen tot piano-schuiven. Jan Weergang doet dat met een enthousiasme, zonder weerga… Onze koning heeft enorm veel waardering voor mensen die zich al jaren, decennia inzetten voor de gemeenschap. Ik kan u meedelen, en dat doet me veel deugd, dat het Zijne Majesteit de Koning heeft behaagd u te benoemen tot Lid in de Orde van Oranje-Nassau.

De heer Bram van der Wees

Las laatst in de krant een artikel over hoeveel abonnementen we hebben. Blijken vaak meer te zijn dan we denken. En er zijn mensen die misschien meer vrijwilligerswerk doen dan ze denken… Meneer Van der Wees, misschien bent u ook zo iemand.

Velen kennen u van de Van der Wees Uitgeverij en de Utrechtse stadsuitgeverij Stichting De Plantage. Daarnaast grossiert u in onbetaalde functies op kerkelijk, cultureel en maatschappelijk gebied. U heeft zich jarenlang in meerdere functies ingezet voor de Tuindorpkerk. Als bestuurslid, maar ook als beheerder van de kerkelijke financiën, organisator van feestelijke bijeenkomsten en koffieschenker na de dienst.

Bij Sociëteit De Constructieve was u bestuurslid, penningmeester en bent u nog altijd vrijwilliger. Mocht u zich afvragen wie de motor is achter de vijftien tegeltableaus met daarop het stadsgezicht van een Utrechtse schilder: hij staat hier voor me.

Ook buiten onze stadsgrenzen bent u actief. Bij het Nederlands Genootschap van Sint-Jacob heeft u allerlei functies vervuld. U bent nog steeds zakelijk leider van het koor El Orféon. Mede door uw inzet groeide de vereniging van pelgrims naar Santiago de Compostela naar 7.000 leden.

Sinds vorig jaar bent u huismeester van het Sint Eloyen Gasthuis, het Gildenhuis van het Utrechtse Smedengilde. Eerder was u hier al bestuurslid en voorzitter van. U bent al 10 jaar verbonden aan het Utrechtse Klokkenluidersgilde. U was hier penningmeester en bent hoofdredacteur van het halfjaarlijkse nieuwsblad. Als penningmeester van de Stichting Orgel Comité Muziekcentrum Utrecht was u actief betrokken bij de komst van het barokorgel in de Grote Zaal van Tivoli Vredenburg.

U was medeoprichter en penningmeester van de Stichting Voorbereiding Herbouw Schip Domkerk. U was voorzitter van de Stichting Vrienden Toonkunst. U bent penningmeester van de Stichting Steunfonds Richard Hoogland.

En u bent voorzitter van de Stichting Camerata Trajectina. Deze stichting bevordert de beoefening en verbreiding van de muziek, renaissance en vroeg-barok. U ontpopte zich tot een fan en promotor van deze stichting. Met uw brede culturele interesse, uw muzikale ervaring en enorme netwerk beweegt u zich soepel tussen de muzikanten. U zorgde voor waardevolle samenwerkingsverbanden met musea, herdenkingscomités en festivals. Daarmee zet u Camerate nationaal en internationaal op de kaart.

Meneer Van der Wees, Al meer dan 30 jaar rijgt u de ene vrijwillige functie aan de ander. U bent een koning in vrijwilligerswerk. Onze koning is ook onder de indruk van uw staat van dienst. En heeft besloten u te benoemen tot Ridder in de Orde van Oranje-Nassau.

Mevrouw Els Wegdam

Als burgemeester maak je veel aardige momenten mee, mevrouw Wegdam. Dit is zo’n moment. Oog in oog met zoveel hardwerkende, gedreven en lieve mensen die zich inzetten voor anderen. Zoals u.

U bent sinds 2005 actief voor de Wijkraad Overvecht in Utrecht. Eerst als lid, later als voorzitter en secretaris. En sinds een paar jaar weer als voorzitter. Met name bij het thema gezondheid ligt uw passie. U werd op 30 juni 2005 verwelkomd als wijkraadslid. En exact twee maanden later gaf u al aan een werkgroep Gezondheid op te willen zetten. Wat een visitekaartje…

En toen maakte iedereen kennis met Els. U stimuleerde de wijkraad om samen met GG&GD, huisartsen en de gemeente Zorg in Overvecht op de kaart te zetten. En ook op het gebied van onderwijs en wonen heeft u veel voor Overvecht betekend. U organiseerde wijkavonden. En als Els Wegdam zo’n avond organiseert, wordt dat geen saai hoorcollege. U zorgt voor een leuke presentatie, laat schoolkinderen filmpjes opnemen en u stelt een panel met interessante sprekers samen. Losjes en met veel humor leidt u de aanwezigen door de avond. ‘Echt Els’…

U agendeert onderwerpen die er toe doen. U weet de juiste snaar te raken bij deelnemers. En als voorzitter bewaakt u de grote lijn – en let u op de klok. Ook belangrijk, weet er alles van… Met uw ruimte ervaring in het onderwijs en als jurist heeft u Overvecht verder geholpen in het professionaliseren van de wijkraad.

Niet alleen in ‘Over de Vecht’, maar ook ‘over de oceaan’ dragen ze u op handen. U zet zich in voor ontwikkelingssamenwerking in Suriname. Dat doet u vanuit stichting Nickerie Konmakandra. U bent penningmeester van twee comités: het organisatiecomité Nickerie Konmakandra & Fondsenwerving, dat elk jaar geldt inzamelt voor een sociaal of cultureel project in Nickerie. En u bewaakt het huishoudboekje van het Nederlandse organisatiecomité van de Nickerie Reünie. Deze organisatie brengt oud-leerlingen van de Muloschool Nickerie uit de jaren 1960-1970 bij elkaar. En er wordt geld ingezameld voor boeken en computerapparatuur. En toen u een paar jaar geleden 65 werd, schonk u een deel van uw eigen bibliotheek aan deze school.

Mevrouw Wegdam, Uw passie, energie en humor zijn een gouden combinatie. Daar neemt iedereen zijn hoed voor af, van Overvecht tot in het verre Suriname. Zijn Majesteit de Koning heeft ook grote waardering voor uw grenzeloze inzet. Hij heeft daarom besloten u te benoemen tot Lid in de Orde van Oranje-Nassau.

De heer Piet van Zwieten

Meneer Van Zwieten, als een geliefde te maken krijgt met gezondheidsproblemen dan is dit iets wat meestal een grote impact heeft op de omgeving, en in het bijzonder op de directe naasten van die persoon. Helemaal als het om een echtgenoot gaat. U heeft hier al twintig jaar mee te maken.

In 1999 kwam uw vrouw Nel ten val wat leidde tot een posttraumatische dystrofie en wat vervolgens een opeenstapeling van problemen gaf. Dit alles leidde onder meer tot een totale bedlegerigheid van uw vrouw. Vanaf dat moment bent u als mantelzorger tot het uiterste gegaan om uw vrouw te verzorgen.

Tot 2011 was u bovendien werkzaam als rechter en vicepresident van de rechtbank Rotterdam. U begon dan het liefste zo vroeg mogelijk had dan overdag ook nog telefonisch contact en ging zo mogelijk op tijd naar huis zodat uw echtgenote niet te lang alleen thuis was. Uw voormalige collega’s hebben laten weten dat u desondanks meer zaken afhandelde dan menig collega…

De gezondheid van uw vrouw ging steeds meer achteruit waardoor u zich meer en meer moest concentreren op de mantelzorg. Het heeft een zware wissel op u getrokken. Uw wereld werd steeds kleiner en in 2017 kreeg u zelf acute gezondheidsproblemen als gevolg van overbelasting. U kreeg te maken met een hartritmestoornis en de arts vond het niet meer verantwoord om nog langer de mantelzorg uit te voeren.

Uw vrouw is sinds vorig jaar opgenomen in zorginstelling Bosch en Duin wat gelukkig een stuk rust heeft gegeven. Toch moet het niet makkelijk zijn om zo de zorg voor uw vrouw over te dragen aan anderen. Heb grote waardering voor uw doorzettingsvermogen al die jaren.

Daarnaast heeft u zich in het verleden vrijwillig ingezet als juridisch adviseur voor de Theologische Universiteit Apeldoorn als ouderling in de Christelijke Gereformeerde Kerk in Utrecht-Centrum en als voorzitter van de orgelcommissie van deze kerkelijke gemeente.

Meneer Van Zwieten, Uw inzet, trouw en doorzettingsvermogen zijn een voorbeeld voor velen. Vind het ook meer dan terecht dat Zijne Majesteit u nu benoemt tot Lid in de Orde van Oranje-Nassau.

Uw mening