Burgemeester Herdenking oud-burgemeester Annie Brouwer-Korf

Toespraak burgemeester Jan van Zanen

Utrecht, Nicolaikerk, 23 mei 2017

Familie Brouwer, Hans, Simone, Thijs, Elisabeth, Alex, Malaika, vrienden, dames en heren,

Op 14 januari van dit jaar was er een bijzondere aflevering van het programma 'Andere tijden' op TV. Het programma ging over de aanpak van verslaafden in Hoog-Catharijne, eind jaren '90. Oud-burgemeester Annie Brouwer legde, samen met voormalig wethouder Spekman, het hoe en waarom van die aanpak uit. Annie kwam in beeld zoals we haar kennen. Stijlvol gekleed en met een fraai sieraad om, dat verdacht veel leek op een ambtsketen. En met die mengeling van Groningse ironie en onbevangenheid.

Herinner me met weemoed deze uitzending. Herinner me de momenten waarop ik Annie de afgelopen jaren in de stad tegenkwam. De momenten waarop wij elkaar in de privésfeer, samen met anderen, bleven ontmoeten nadat we allebei van functie waren veranderd. Herinner me de periode 1998 - 2005, toen ik wethouder was in door Annie geleide colleges van B en W.

Het is hier in de Nicolaikerk niet de plaats om uitgebreid terug te kijken op Annies betekenis voor de stad. Wil toch een paar redenen noemen waarom Utrecht Annie Brouwer niet mag en niet zal vergeten.

In de eerste plaats was Annie een stabiele, samenbindende factor in een aantal gemeentebesturen, in de roerige tijden van de opkomst en bloei van Leefbaar Utrecht. De gevolgen daarvan beleven we nog steeds. Plannen die toen zijn gemaakt, zijn of worden nu uitgevoerd. Dat waren véél en grotendeels goede plannen. Want mede door Annies toedoen zat het bijzondere college met drie Leefbaar-wethouders een periode van vijf jaar uit en bracht het van alles tot stand.

Als tweede noem ik iets waar ze zelf terecht trots op was: de verslaafdenaanpak in Hoog-Catharijne, met gebruikersruimten en hostels in de wijken. Onderdeel van een veiligheidsaanpak die twee kanten had: stevig èn sociaal. Hoe stevig, liet Annie overigens nog vlak voor haar aftreden zien met de afsluiting van de wijk Ondiep.

Ik denk ook dat Utrecht zonder Annie minder goed in staat was geweest in het groot feest te vieren. Al in 2000 maakte ze met een (ontzettend) geestige speech een feest van de opening van het tijdelijke (!) casino aan de Overste Den Oudenlaan. Zij stond mede aan de wieg van de Utrechtse Tourstart. In 2004, ter gelegenheid van 750 jaar Domkerk, liet Annie zien hoe je partners uit de stad bijeenbrengt om zoiets als grote stad te vieren. Onvergetelijk was ook het 25-jarig regeringsjubileum van koningin Beatrix, een jaar later. Dat stond het teken van de ontmoeting tussen religies en levensbeschouwingen in ons land. Beide sterke persoonlijkheden bleven ook daarna in vrijheid verbonden.

Het laatste wat ik graag wil noemen is het pal staan door Annie voor de lhbt-gemeenschap in de stad. Dat bleek uit het naar Utrecht halen van de Eurogames in 2005, maar ook uit veel werk achter de schermen. De gemeentelijke prijs voor initiatieven op dit gebied is niet voor niets naar Annie vernoemd.

Er is en blijft, dames en heren, dus nog veel Annie in de stad, zoals er ook nog veel Annie is in onze herinnering.

Denk zelf soms terug aan de strengheid en afstandelijkheid die haar eigen konden zijn. Maar denk er dan meteen bij hoe vaak we samen plezier hebben gehad - hilarisch hebben gelachen op en rond Koninginnedagen bijvoorbeeld - en met volle teugen hebben genoten van Utrecht en de Utrechters. Ik denk ook aan haar trouw en loyaliteit.

Herinner me een autorit die ik samen met Annie maakte. Uit een rugleuning pakte ze met enige regelmaat een flesje water. Toen ik haar daarnaar vroeg, zei ze: "Ja, sinds de treinkaping in De Punt heb ik zo'n flesje altijd bij me. Ik zat bijna twee weken met weinig water in die trein." Al sprak ze er, als een echte Groningse, niet vaak over, wij weten allemaal hoezeer die kaping, vandaag precies 40 jaar geleden begonnen, Annie tot de vrouw en de bestuurder heeft gemaakt die wij hebben gekend en gewaardeerd. De vrouw die er toe heeft bijgedragen dat Utrecht definitief een andere stad is geworden. Een stad zonder calimerocomplex.

Hans, Simone, Thijs, Elisabeth, Alex, Malaika, familie, vrienden, dames en heren,

Annie is er niet meer en dat is een onherstelbaar verlies. En al die mooie woorden over wat ze als bestuurder tot stand heeft gebracht, zijn een schrale troost. Toch is het goed te weten dat er in onze stad, bij de gemeente Utrecht en ver daarbuiten veel mensen zijn die mooie herinneringen aan haar hebben.

Haar gezin, naaste familie en vrienden. Uiteraard. Maar ook collega-bestuurders in stad en land, haar medewerkers, stadgenotes en stadgenoten. Degenen die een persoonlijke passie met haar hebben gedeeld. Zingen, lezen, sieraden, de poëzie. Herinneringen die ons doen beseffen hoezeer we Annie missen. Maar die haar ook onvergetelijk maken.

Leden van de familie Brouwer, Hans, kinderen, kleinkinderen, familie en vrienden, namens de stad heel veel sterkte toegewenst met het verwerken van dit grote verlies.