Portret op West

Dit jaar viert voetbalclub PVC in Oog in Al zijn 110-jarig bestaan. Voor bestuurslid en erelid Michel Marree (62), die al sinds de jaren 70 lid is van zijn geliefde club, een mooi moment. “Ik steek een groot deel van mijn vrije tijd in de club, maar voor mij is dat geen inspanning, maar ontspanning.”

“Als klein jochie was ik kind aan huis bij mijn opa en oma, ik speelde er vaak. Ik woonde in Overvecht, zij woonden in de buurt Halve Maan, hier in Utrecht West. Ik was een hyperactief jochie en het leek mijn ouders een goed idee als ik op voetbal zou gaan om mijn energie kwijt te kunnen. De voetbalclub lag vlakbij mijn grootouders, aan de overkant van het kanaal. Om erbij te mogen, heb ik een jaartje bovenop mijn leeftijd gelogen. Je moest 7 jaar oud zijn, ik was pas 6. Sinds die tijd ben ik lid van PVC Voetbal en nooit meer weggegaan. 

Benoemd tot erelid

Ik genoot enorm van het voetballen, maar na het breken van mijn knie op mijn 17^e heb ik nooit meer het niveau gehaald dat ik daarvoor had. Uiteraard bleef ik tegen het advies van de arts in gewoon voetballen, ik kon het niet loslaten. Mijn knie heb ik daardoor compleet kapotgelopen. 
Als puber had ik al een vrijwilligersbaantje als redacteur van het clubblaadje en daarna heb ik allerlei functies bekleed: van barmedewerker en bestuursvoorzitter tot bestuurslid met als extra taak de externe zaken. Dat laatste doe ik nu nog steeds. Voor die inzet voor de club ben ik een tijd terug tot erelid benoemd, voor mij een grote eer. Ik werk drie dagen per week in vaste dienst. Een groot deel van mijn vrije tijd steek ik in de club, maar voor mij is dat geen inspanning, maar ontspanning.”

“Kinderen uit de buurt die geen lid zijn, kunnen hier ook voetballen en we hebben een speciaal team met jongens uit het AZC”

Belangrijke functie in de wijk 

In de rol van bestuurslid heb ik veel contact met andere voetbalverenigingen in de gemeente Utrecht en ook met de gemeente zelf. De gemeente beheert en onderhoudt de velden, wij huren ze. Met de gemeente heb ik een goed contact. Toen een tijd terug een veld vervangen moest worden, hing ik op donderdagavond aan de telefoon met een gemeentemedewerker en maandag stond een bedrijf het veld te vervangen. Ook zij zien het belang van onze club in. 

Hier leren kinderen dat alles alleen doen niet werkt, dat je elkaar nodig hebt om tot resultaat te komen. Dat is het mooie van een teamsport. Kinderen uit de buurt die geen lid zijn, kunnen hier ook voetballen. En we hebben een speciaal team met jongens uit het AZC uit de wijk. We gaven ze voetballen en zetten een crowdfunding op waarmee we binnen no time geld ophaalden voor kleding en schoenen, zodat ze hier lekker kunnen spelen en iets te doen hebben. Van de donaties kunnen we busjes van huren om het team naar uitwedstrijden te vervoeren. 

Niet groeien, maar beter worden 

In 2005 zijn we met de club verhuisd naar het Marco van Basten Sportpark. Marco is opgegroeid in deze wijk. In mijn kindertijd hebben we nog met hem gevoetbald. Die verhuizing was een hele happening. Op een boot van Rijkswaterstaat werden Marco en een hele bubs kinderen naar de overkant van het Kanaal gevaren om daar het sportpark te openen. Iemand zei toen: “Wat zonde om het hart (ons oude clubhuis) uit de club te halen.” Maar zo zag ik het niet. Het hart van onze club zijn de (destijds 300) leden en die gingen gewoon mee. Een soort harttransplantatie, zo zag ik het. Nu hebben we zo’n 1100 leden, waarvan 800 spelende leden. Nog groter willen we in de toekomst niet worden, maar wel beter. We hebben nu een betaalde technisch jeugdcoördinator, zodat er ook plek is voor jongeren die op hoger niveau voetballen. Maar we willen wel echt een amateurvoetbalclub blijven.

Op de middenstip 

Het liefst zou ik nog 60 jaar vrijwilliger voor deze mooie club willen zijn, maar ik denk dat dat wel heel optimistisch is gezien mijn leeftijd. Maar als ik dan uiteindelijk ga, dan heb ik mijn afscheid het liefst in een kist op de middenstip.”