Wijken Portret op West

In Utrecht West wonen en werken veel bijzondere mensen, elk met hun eigen verhaal. Ze zetten zich in voor de wijk en voor bewoners. Denk aan de vele vrijwilligers, ondernemers, kunstenaars en professionals die de wijk levendiger, veiliger en prettiger maken.

Aan die mensen en hun verhaal willen we meer aandacht besteden op deze pagina. Kent u iemand die een plek verdient in deze rubriek, geef het dan door via west@utrecht.nl onder vermelding van 'Portret op West'. 

“Ons doel is dat je je hier verwondert over het leven”

Veel plannen vielen afgelopen jaar in het water door corona, maar bij het Stadsklooster hebben ze alweer tig nieuwe plannen voor als ze open mogen. Coördinator Anneke Eijpe: “Ik krijg er zoveel energie van!”

“Tot drie jaar geleden waren we een parochiekerk. Door de teruggang in gelovigen besloot het bisdom dat onze locatie moest sluiten. Ik woon in west en kom hier zelf al 30 jaar. Zowel parochianen als buurtbewoners wilden de kerk behouden als ontmoetingsplek voor zinvolle activiteiten. Gelukkig is dat gelukt en werd de kerk omgedoopt tot het Stadsklooster.

Ideeën welkom

Ik ben sinds juni vorig jaar coördinator en werk hier ongeveer twee dagen per week, naast mijn baan als docent Engels en Levensbeschouwing. Samen met vrijwilligers proberen we van het Stadsklooster een plek te maken van cultuur en verwondering over het leven. We organiseren allerlei culturele activiteiten, maar mensen die zelf leuke ideeën hebben, zijn ook van harte welkom. We zijn op zoek naar dingen die beroeren. Ons doel is dat je hier weggaat met een andere blik op het leven.

Flinke verbouwing

Helaas hebben we vorig jaar bijna alles moeten aflassen door corona. Ook nu zijn we nog gesloten. We bieden op dit moment tot de zomer onderdak aan 5 vwo-leerlingen van het UNIC. Hierdoor kunnen ze elke dag naar school in plaats van dat de lessen online zijn. 

Die kloostertuin wordt nu trouwens helemaal opgeknapt. We hebben deze periode gebruikt voor een flinke verbouwing. Zo hebben we nu extra wc’s, een keuken met koffieapparaat, camera’s en een beamer voor livestreaming, en grote gordijnen voor een betere akoestiek. Ook het kerkplein gaat, in samenwerking met de gemeente, op de schop dit jaar. We willen er een verbindende plek van maken met bloembakken en fijne zitplekken. We zijn dus helemaal klaar voor de opening in de toekomst.

Nieuw programma

Er staat al van alles op het programma. Zo komt Vincent Bijlo meerdere keren optreden, geeft Annet Schaap (wijkgenoot en auteur van het boek Lampje, red.) een voorstelling tijdens de Kinderboekenweek, waarbij we ook een tweedehands kinderboekenmarkt willen houden, en komt theatergezelschap Project Wildeman optreden. Samen met Ekko organiseren we drie keer een alternatieve kerkdienst en we zijn nu bezig met het programma ‘Zinzoekers en levenskunst’. Juist in deze tijden zijn mensen bezig met vragen als ‘Wie ben ik?’ en ‘Waar word ik gelukkig van?’.

Grote droom

Ik krijg enorm veel energie van hier werken. Het leukst vind ik de ontmoetingen met allerlei verschillende mensen. Daar geniet ik enorm van. De sfeer is hier heel fijn.

Mijn grote droom is om dit jaar op eerste kerstdag samen met mensen die elkaar allemaal niet kennen spelletjes te doen, zoals sjoelen, en dan samen te eten. Net zoals ze in de Dominicuskerk in Amsterdam altijd doen. Mensen met elkaar verbinden, dat is waar ik blij van word.”

Heb je zelf een leuk idee voor een activiteit of wil je als vrijwilliger helpen in het Stadsklooster? Stuur dan een mail naar info@stadskloosterutrecht.nl.

Naar boven

“Het Schimmelplein is en blijft echt het hart van deze buurt”

Eddy Habben is sinds vorig jaar voorzitter van de Beheergroep Schimmelplein waarin tientallen buurtbewoners actief zijn en allerlei activiteiten organiseren voor jong en oud. “Ondanks corona hebben we toch manieren gevonden om er iets leuks van te blijven maken.”

“De afgelopen tijd stond vooral in het teken van afgelasten. Elk jaar organiseren we in de zomer het Schimmelpleinfestival, maar ook dat kon vorig jaar niet doorgaan. Toch wilden we graag wat doen voor de buurt. We huurden de Platenbakkers in die met een bakfiets en draaitafels door de buurt fietsten en verzoeknummers afspeelden voor het huis van de aanvragers. Het was een groot succes. Mensen zaten voor de deur met vlaggetjes en er waren zoveel verzoeken dat ze niet alle adressen konden afgaan.

Hierna hadden we de smaak te pakken en hebben we ook nog 4 zomerconcerten georganiseerd. Iedereen nam zijn eigen klapstoel mee en op 1,5 meter afstand hebben de bewoners de hele zomer genoten van klassieke muziek tot jazz en singer songwriter.

Zomerconcerten

De grotere activiteiten, zoals de concerten, organiseren we met steun van het Initiatievenfonds van de gemeente. Op deze manier kunnen we bijvoorbeeld ook de muzikanten, die nu natuurlijk zonder werk zitten, betalen. Super dat zo’n fonds er is. Het helpt om de leefbaarheid en de sociale contacten te stimuleren, tegen relatief lage kosten.  In de winter hebben we het plein onder water laten lopen voor de ijsbaan. De hele buurt liep uit om het plein sneeuwvrij te maken. Er ontstond een soort uitbarsting van buurtbetrokkenheid. Prachtig om te zien. Voor dit jaar staan er ook weer allerlei activiteiten op de planning. Of het Suikerspinfeest dit jaar door kan gaan is onzeker, maar er blijft genoeg over.

Voor ieder wat wils

Ik vind het belangrijk dat we het plein, juist in deze tijd, blijven gebruiken om elkaar als buurtbewoners te ontmoeten. Het is dé plek waar mensen normaal gesproken een wijntje drinken of in groepjes sporten. En door verschillende dingen te organiseren, trek je elke keer weer andere bewoners naar het plein. Op de Rommelmarkt, die we altijd in het najaar organiseren, komen bijvoorbeeld veel buurtbewoners met een Turkse en Marokkaanse achtergrond af, die je tijdens een klassiek concert dan weer minder ziet. Zo is er voor ieder wat wils. Het Schimmelplein is en blijft echt het hart van deze buurt.

Suikerspinhuisje

Ik ben dan ook heel blij dat er binnenkort gestart wordt met het opknappen van het 25 jaar oude ‘Suikerspinhuisje’. Dit huisje met wc en keukenblok gebruiken buurtbewoners regelmatig om feestjes te geven en het is de plek van de speelgoeduitleen. Het staat echt op instorten. De tegels laten los, er is een raam vernield en het lekt. Het is nu een onveilige plek. Het zou fijn zijn als het weer opgeknapt is op het moment dat feestjes weer mogelijk zijn.

Ideeën voor de toekomst

De muur die aan het huisje vastzit, wordt ook nog opgeknapt. Dat is voor ons het moment om samen te kijken of er nog meer dingen zijn die we willen aanpakken. Er zijn bijvoorbeeld ideeën voor het neerzetten van een fitnesstoestel en andere speeltoestellen. En dan maar hopen dat we ergens dit jaar weer onze normale programmering kunnen draaien. Daar kijk ik echt naar uit.” 

Naar boven

“Het is gelukkig nog steeds druk, maar ik mis de gasten op het terras”

In Landhuis in de Stad, een horecagelegenheid middenin Park Oog in Al, kunnen mensen met afstand tot de arbeidsmarkt terecht voor een leerplek of werk. Leon Nieuwland (19 jaar) is een van de bekende gezichten in de bediening.

“Ik werk hier nu alweer twee jaar, 20 uur per week. Daarvoor liep ik via Stichting Abrona stage bij Buitenkans, de horecagelegenheid die voor het Landhuis in de Stad op deze plek zat. In het begin werd ik nog begeleid door Abrona, maar sinds kort begeleidt mijn collega Evy mij.

Praatjes maken

Ik woon zelf in Leidsche Rijn, maar kom wel regelmatig hier in de wijk. Mijn favoriete plek? Landhuis in de Stad natuurlijk! Ik heb het heel erg naar mijn zin hier. Er werken leuke mensen en de klanten zijn ook heel aardig. Met sommige ben ik echt vrienden geworden. Het allerleukste vind ik gasten helpen en praatjes met ze maken. Wat ik soms lastig vind is met geld rekenen, maar daar krijg ik hulp bij.

Horeca-opleiding

Voordat de Engelse variant van corona in Nederland kwam, werkte ik twee dagen in Landhuis in de Stad en via Abrona nog twee dagen in De BraZZerie in de Meern.

Maar twee werkgevers mag nu niet, dus ik werk nu alleen nog bij Landhuis in de Stad. Naast mijn werk doe ik ook nog een horeca-opleiding, een pittige opleiding maar wel heel leuk. Daarna hoop ik naar het ROC te gaan om assistent-horeca te worden. En wie weet word ik wel ooit leidinggevende hier!

Afhaalloket

Door corona is het wel heel anders nu. Het is gelukkig nog steeds druk, maar ik mis de gasten op het terras. We hebben nu alleen een afhaalloket open. Daar kun je van alles halen: koffie, taartjes, lunch en avondeten. Ik werkte eerst ook op zondag, maar dan is het nu vaak zo druk dat ik te veel last heb van prikkels. Voorlopig werk ik daarom alleen door de week.

Als corona voorbij is

Naast mijn werk bij het Landhuis en mijn studie dans ik nog bij Beatz Dance Studio en daar mogen we nu gelukkig wel weer buiten dansen, in plaats van online. Maar verder vind ik het echt vervelend en ben ik de situatie met corona wel zat. Toch houd ik me wel aan de regels. Ik vind het jammer dat sommige mensen dat niet doen. Je moet toch een beetje rekening met elkaar houden.

Waar ik het meest naar uit kijk? De tijd dat corona voorbij is en de horeca weer open mag. Lekker op het terras zitten, uitgaan, gewoon leuke dingen doen. Ik kan niet wachten!”

Naar boven

Wisseling van de wacht: een ander gezicht in de wijk

Wim Goedvolk was jarenlang met veel plezier wijkregisseur. Nu is het tijd om afscheid te nemen en met pensioen te gaan. Zijn opvolger Frits Velthuijs, die eerder alleen in Utrecht-Zuid werkte, is al gestart. Wim vertelt over de mooie tijd die hij had in West en Frits stelt zich aan je voor.

Hoe lang heb je dit werk gedaan Wim en wat hield deze functie in?  

“In totaal heb ik 21 jaar wijkwerk in Utrecht gedaan, waarvan de laatste 7 jaar in Utrecht West. Als wijkregisseur was ik, samen met de collega’s van het wijkbureau, een schakel tussen de gemeente en bewoners, ondernemers en organisaties in de wijk. Je zorgt ervoor dat bepaalde zaken op de politieke agenda komen te staan, of in programma’s van vakafdelingen. Want snelle oplossingen alleen zijn niet altijd het antwoord. Soms moet je dingen ook structureel aanpakken, zoals de Kanaalstraat. Dat is een lang proces, maar er zijn grote stappen gezet. Voordat de werkelijke uitvoering zo ver is (2022), zijn ook al kortetermijnmaatregelen genomen. Ook het ondersteunen van bewonersinitiatieven hoorde bij mijn taak.”

Wat was voor jou zo leuk aan dit werk?

“Je moet van repareren houden en van directe contacten. Soms loopt de motor vast en is het nodig om eerst alle onderdelen uit elkaar te halen om te kijken waar het probleem precies ligt, voordat je de motor weer in elkaar zet. Het is een boeiende uitdaging want inwoners onderling en ondernemers hebben hun eigen belangen die kunnen botsen met het algemeen belang. Voor bewoners kunnen kleine dingen heel groot worden. En dat is ook logisch. Ik woon ook ergens, dus ik snap dat.”

Welke gebeurtenis in de wijk is jou bijgebleven?

“Dat was in 2013, toen ik net een maand deze functie had, en werd aangekondigd dat het koninklijk paar de Kanaalstraat zou bezoeken. ‘Maak er maar een mooi programma van’, kreeg ik te horen. Het versnelde mijn kennismaking met de culturele organisaties in de wijk. Ze hebben er één groot feest van gemaakt. Echt geweldig.

Een andere is de komst van asielzoekers in 2016. In West zowel de uitbreiding van het bestaande AZC, als een dependance in Welgelegen. Het waren pittige bewonersavonden, maar uiteindelijk hebben wijkbewoners zelfs een feest georganiseerd om hun nieuwe buren welkom te heten. Heel mooi hoe ze hiermee zijn omgegaan.”

Wat heb jij zien veranderen de laatste jaren?

“Het belangrijkste is denk ik de groei van het aantal inwoners. Daardoor krijg je vaker een belangenstrijd. Denk aan de last die bewoners rond de sluizen vorigezomer hadden van recreanten. Je ziet dat door de steeds warmer wordende zomers mensen verkoeling aan het water zoeken. Die mogelijkheid wil je ook bieden. Hoe ga je daarmee om? Dat is een opgave voor de komende periode.”

Frits, jij bent degene die hiermee nu aan de slag gaat. Hoe zie jij dit voor je?

“Het belangrijkste is denk ik dat inwoners elkaar dingen gunnen, ook al hebben ze tegenovergestelde belangen. Dus de bewoners aan de Keulsekade en Kanaalweg moeten recreanten zonder tuin/balkon hun verkoeling gunnen, zeker nu met corona, en de recreanten de bewoners hun avond- en nachtrust. We gaan nu hekken plaatsen die na tien uur ‘s avonds dichtgaan. Zo hebben we een mooie middenweg.”

De functie is veranderd, wat wordt er anders?

“Klopt. Mijn werkgebied wordt groter: van alleen Zuid naar Zuidwest en West erbij. Inhoudelijk verandert de functie ook. In plaats van wijkregisseurs zijn er nu ‘managers wijken’ en dat zijn er een stuk minder door de samenvoegingen van wijken. Mijn team is daardoor gegroeid van zes naar twintig mensen en ik heb vooral een coachingsfunctie. Je ziet mij dus minder in de wijk. In West gaat het aantal adviseurs met wie bewoners contact hebben van twee naar drie. Er zijn nu dus minder coaches en meer spelers en dat is helemaal goed vind ik.”

Je woont zelf ook in de wijk, is dat niet lastig?

“Dat valt wel mee, het heeft vooral voordelen. Ik voel me heel erg verbonden met de stad en daarom wilde ik destijds ook zo graag voor de gemeente werken. Nu is de link nog directer. En ach, buren spraken me toch altijd al aan als er iets aan de hand was in de wijk. Ik weet nu sneller wat er speelt en soms hoor ik andere geluiden dan die ik via de gemeente zou horen. Toen de Dafne Schippersbrug praktisch in mijn achtertuin werd gebouwd, was het wel iets lastiger. Maar dat houd je toch als je in de stad woont en ik vind het heerlijk om hier te wonen.”

Waar kijk je het meest naar uit?

“In principe ben ik vorig jaar al begonnen, maar ik vind het erg leuk om mensen te coachen. Daar is nu veel meer ruimte voor. Ik kijk vooral uit naar het moment dat ik mijn team weer live kan zien in plaats vanachter een scherm. En uitdagingen zoals het sluisjesverhaal, daar houd ik wel van. Ervoor zorgen dat iedereen het uiteindelijk aangenaam gaat hebben in de wijk.”

Naar boven

"Het is mooi om te zien dat onze investeringen echt wat opleveren voor de wijk"

Als wijkboa van Utrecht West heeft Haider Al Sadi als missie om samen met zijn collega Marieke Neijenhuis de wijk schoon en veilig te houden. "Wij zijn er zowel voor bewoners als winkeliers en proberen iedereen zo goed mogelijk te helpen".

"Ik werk ondertussen al 11 jaar voor de gemeente Utrecht als buitengewoon opsporingsambtenaar (boa) en sinds juni van dit jaar in de wijk West. Marieke werkt hier nu sinds 3 jaar. Zij is hiervoor wijkcontactpersoon geweest van een andere wijk. Sinds februari is zij wijkcontactpersoon van West. Ons werk lijkt een beetje op dat van een wijkagent. We reageren op meldingen van bewoners en winkeliers over afval, jongerenoverlast, parkeerproblemen en verkeerde uitstalling bij winkels in de Kanaalstraat. We sluiten daarnaast ook aan bij bewonersavonden en overleggen van winkeliers om te kijken wat voor structurele problemen er spelen. En natuurlijk werken we samen met politie en jongerenwerk. Soms zijn mensen verbaasd dat wij zoveel bevoegdheden hebben. Het is echt heel leuk en afwisselend werk.

Goed aanspreekbaar op de fiets

Marieke en ik zitten bijna altijd op de fiets, want zo maken we makkelijker contact met mensen. En dat is natuurlijk waar het om gaat. We willen goed aanspreekbaar zijn. Zo krijgen we meer informatie en kunnen we bewoners en winkeliers beter helpen. We proberen zo veel mogelijk samen op pad te gaan en als dat niet lukt overleggen we regelmatig via de app en mail. We zorgen ervoor dat er altijd iemand van ons 2 aanwezig en bereikbaar is voor vragen vanuit de gemeente en mensen uit de wijk.

Investeren in goed contact

We zijn van het doorpakken. En daar bedoel ik niet mee dat we met bekeuringen strooien, maar wij spreken iedereen die zich niet aan de regels houdt wel meteen aan. En als we wel een bekeuring geven, dan leggen we het altijd goed uit. Voor ons is het belangrijk te investeren in goed contact. Dan merk je al snel dat bijvoorbeeld sommige winkeliers in de Kanaalstraat niet bewust regels overtreden, maar ze simpelweg niet kennen. Als dat me in het Nederlands niet lukt, voer ik mijn gesprekken in het Arabisch, de taal die ik zelf, naast het Nederlands, ook spreek. Dat helpt vaak, want zo kan ik de regels alsnog goed uitleggen en kunnen we afspraken op papier zetten. Het is mooi om te zien dat onze investeringen ook echt wat opleveren voor de wijk. Medewinkeliers en bewoners zijn vaak opgelucht en waarderen het dat er ook daadwerkelijk iets met hun melding gebeurt.

"Mensen denken bij Utrecht West vaak alleen aan de Kanaalstraat, maar deze wijk is zoveel groter. We willen inwoners van andere delen laten weten dat ze niet het vergeten hoekje zijn."

In elk deel andere uitdagingen

Het leukste aan ons werk vinden we de diversiteit in deze wijk. Lombok vinden we een van de mooiste wijken in Utrecht. Natuurlijk is de drugsoverlast aan de kop van Lombok vervelend en daar proberen we samen met de wijkagenten op in te zetten. Zo is er nu bijvoorbeeld een lachgasverbod van het Moskeeplein tot de J.P. Coenstraat. De diversiteit in de wijken is ook wel te zien. Neem bijvoorbeeld Oog in Al. Daar zijn weer andere problemen, zoals parkeeroverlast door campers die te lang op een plek staan en thuislozen die in de zomer in het park slapen. Waar wij echt trots op zijn is de aanpak in Lage Weide. Daar troffen we milieuovertredingen, illegale medewerkers en gestolen goederen aan in een zaak die we onder andere samen met de politie en douane draaiden. We blijven daar ook structureel aandacht aan besteden. Mensen denken bij Utrecht West vaak alleen aan de Kanaalstraat, maar deze wijk is zoveel groter. We willen inwoners van andere delen laten weten dat ze niet het vergeten hoekje zijn.

Coronadrukte

Sinds corona is het flink drukker geworden qua werk. Vooral in het winkelgebied, de Kanaalstraat en Damstraat zijn we constant bezig. Er zijn looplijnen getrokken, waardoor er meer ruimte voor voetgangers is. De drukte in winkels zelf is natuurlijk een verantwoordelijkheid van de winkeliers zelf. Meldingen over te veel bezoekers en het niet houden aan de coronamaatregelen zetten wij door aan medewerkers die zich bezighouden met de Drank- en horecawet. We delen dus geen bekeuringen uit, maar spreken mensen wel op de verantwoordelijkheid die ze hebben richting naasten en geliefden. Zo proberen we ze bewust te maken van de risico’s. Al met al vinden wij het een geweldige wijk om in te werken. Het feit dat hier een paardenslager zit tussen bijna 90% Islamitische ondernemers en dat iedereen elkaar accepteert vind ik mooi te zien."

Naar boven

“Ik vind het mooi om ervoor te zorgen dat mensen hun straat weer terugkrijgen”

Maar liefst 39 jaar werkt Arie Koot van Koot Infrawerken al in Utrecht. Voor de wijk West is hij de vaste onderhoudsman als het om infrastructuur gaat. Van het plaatsen van prullenbakken in park Oog in Al tot het trekken van corona-wandellijnen in de Kanaalstraat. Het komt allemaal uit de koker van Arie.

“Tot 3 jaar terug voerde ik zelf alles uit, maar nu werk ik op kantoor en geef ik leiding aan 10 medewerkers die elke dag op pad zijn om zaken te plaatsen en een opknapbeurt te geven. Ik heb echt de hele stad gezien en ook veel van Utrecht West. Ons familiebedrijf is een begrip in de stad. Mijn vader begon al op zijn 14e te werken voor de gemeente en in 1983 ging ik in dienst bij het bedrijf van hem en zijn broer. Nu werk ik als zzp’er voor mijn neef die het bedrijf van mijn overleden oom overnam.

Blije bewoners

Mijn officiële functie is verkeersmanager. Al die verkeers- en omleidingsborden die je in de stad en in West ziet, komen bij ons bedrijf vandaan. De Spinozabrug waar je afgelopen zomer niet overheen kon? Daar was ik de veroorzaker van met mijn omleidingsbord. Net zoals de betaald parkerenautomaten die overal in de wijk hun intrede deden. Niet iedereen is daar natuurlijk even blij mee. Gelukkig de bewoners zelf wel. Ik vind het mooi om ervoor te zorgen dat mensen hun straat weer terugkrijgen. Eindelijk was er weer ruimte voor kinderen om te stoepranden. In het Majellapark dacht ik mee over het plaatsen van prullenbakken die hufterproof zijn. Die werden daar regelmatig vernield en zelfs uit de grond getrokken.

Veiligheid in de wijk

Ik heb echt eer van mijn werk als dingen er weer mooi uitzien en ik oplossingen voor problemen kan verzinnen. Zo waren er in Oog in Al en aan de Leidseweg veel klachten over omhoogkomende boomwortels en mensen die over de tegels struikelden. Daar heb ik een plan voor bedacht, waardoor iedereen er nu weer veilig kan lopen. Nu met corona heb ik gezorgd dat er wandellijnen kwamen in de Damstraat en Kanaalstraat. Het is daar natuurlijk ontzettend druk met winkelend publiek, dus het moet daar goed geregeld. Mijn werk houdt eigenlijk nooit op. Zodra er ergens in de wijk onderhoud nodig is, gaan wij weer aan de slag.

Bezoek koningin

Een van de meest bijzondere klussen die ik ooit gedaan heb was in 1999 tijdens het bezoek van koningin Beatrix aan onze stad. Toen heb ik op de hele route alle borden moeten weghalen die in het zicht van de camera’s stonden of hingen. Ik had uiteindelijk karren vol met verkeersborden. Daar heb ik van de gemeente nog een penning voor gekregen. Dat zijn mooie herinneringen. Ook bijzonder is het werk dat ik doe op de 4 gemeentelijke begraafplaatsen. Daar hoog ik bijvoorbeeld grafstenen op en herstel de bestrating.

Zorgheldenplein

Niet alles wat ik doe is in opdracht van gemeente. Zo heb ik op eigen initiatief straatborden laten maken met de naam “Zorgheldenplein” erop. Die heb ik aan verschillende ziekenhuizen, waaronder het UMC en het Diakonessenziekenhuis, geschonken om het zorgpersoneel een hart onder de riem te steken in deze lastige tijd. Mooi dat ik op deze manier mijn steentje kan bijdragen.”

Naar boven

‘Soms werken we in het theater, maar net zo vaak gewoon op straat’

Saskia Ottenhoff en Odak Onyango zijn de drijvende krachten achter Jongerentheater LINK. Maar zoals ze zelf zeggen: ‘We zijn veel meer dan een theater, eigenlijk zijn we meer verbinders. We leggen links tussen mensen in de wijk en daarbuiten, tot in Kenia en Mexico. We willen vooral mét mensen mooie dingen maken in plaats van voor mensen. We noemen onszelf dan ook sociaal creatief ondernemers.’

‘Saskia: We wonen sinds 2001 in deze wijk en hebben LINK in 2006 opgericht. Ik heb een dansopleiding gedaan en Odak heeft theater en educatie gestudeerd. Allebei worden we heel blij van community art. Dus samen met andere makers mooie dingen op touw zetten.’ ‘Het begon eigenlijk met uitwisselingsprojecten tussen jongeren hier en in Kenia, maar ook Senegal en Mexico’, vertelt Odak. ‘De jongeren traden dan in allebei de landen samen op. We ontwikkelen niet alles zelf. Er komen vaak studenten bij ons met allerlei ideeën. Zo kwam een stagiair van de Universiteit Utrecht met het idee om een danstheater project met kunstenaars uit Zuid-Afrika, Kenia en hier te doen. Na jarenlang zelf uitwisselingen te hebben georganiseerd, hebben wij dat begeleid en de voorstelling is onder andere gespeeld in het Stadsklooster, De Nijverheid en Tivoli.’

Van programma tot spontaan idee

‘Wat we doen is heel breed’, vertelt Saskia. ‘We zijn niet echt in een hokje te plaatsen. Soms hebben we een programma en soms ontstaat er gewoon spontaan een idee, zoals het zomerprogramma voor kinderen dat we net hebben gedaan. Veel mensen bleven in Nederland door corona en de meeste activiteiten konden niet doorgaan. Maar dit wel. 6 middagen was er in de wijk van alles te doen, zoals allerlei spellen, mode maken en showen, pizza bakken, kinderdisco en een speurtocht met een muziek orkest.’

‘Er komen vaak mensen naar ons toe met een leuk idee. Deze wijk is zo ontzettend rijk op dit vlak’

We werken overal

Odak: ‘Soms werken we in een theater, zoals het Mensenrechtencafé in Het Huis, waarvoor we een voorstelling maakten over internationale samenwerking. Maar net zo vaak werken we gewoon op straat, in een speeltuin of een gymzaal. Dat is echt iets wat we hebben meegenomen uit mijn geboorteland Kenia. We kennen zoveel mensen in de wijk, dat er vaak mensen naar ons toekomen met een leuk idee. Deze wijk is ook zo ontzettend rijk op dit vlak. Zo werken we samen met scholen, maar ook met initiatieven zoals Culturele Zondag, Spinoza Presenteert en Ubuntu.’ Saskia: ‘Omdat we klein zijn, kunnen we heel flexibel zijn. Terwijl we ook wel projecten draaien van 2 jaar waar we subsidie voor krijgen. Als we maar mensen met elkaar in verbinding kunnen brengen.’

Ook studenten welkom

‘In de toekomst willen we graag nog meer met studenten doen’, vertelt Odak. Zij zitten vol energie en hebben enthousiaste ideeën die ze met onze ondersteuning prima zelf kunnen uitvoeren. We laten jong talent ontdekken waar je wel en niet goed in bent, met ruimte om te experimenteren en fouten te maken en eigen dromen na te jagen. Wat we zien is dat studenten tijdens of na hun stage bij LINK zelf initiatieven starten, zoals een festival of danslessen geven aan kinderen in een speeltuin. Studenten en kinderen gaan ook zo goed samen. Wij geven ze het zelfvertrouwen dat ze dat gewoon kunnen. We willen dat jongeren met talent verder kunnen groeien.’

Discriminatie en racisme

Saskia: ‘Waar we over in gesprek zijn met verschillende mensen in de buurt, is het oprichten van een platform/open podium om discriminatie en racisme bespreekbaar te maken. Een plek waar kinderen, jongeren en volwassenen hun verhaal kunnen delen. Of dat nou in de vorm van muziek of een gedicht is.’ Odak: ‘Er is behoefte aan ruimte en aandacht voor meer nuances, meer kleur, meer begrip, meer samenwerking, meer vertegenwoordiging want representatie is belangrijk. We kunnen zoveel van elkaar leren, maar daarvoor moeten we wel met elkaar in gesprek gaan. Ik wil mijn persoonlijke ervaringen delen en als theatermaker en educator heb ik de mogelijkheid om het bespreekbaar te maken. We zijn dus met veel meer bezig dan alleen met kunst en cultuur. We willen vooral maatschappelijk bezig zijn.’  

Heb jij een leuk idee waarover je wilt sparren? Saskia en Odak denken graag met je mee. Neem contact op via de site jongerentheaterlink.nl. Je kunt daar ook terecht voor meer informatie over lesaanbod, workshops en projecten.

Naar boven

‘Hier is heel Zuilen en het museum van Zuilen geboren’

Op 26 juni opende burgemeester Jan van Zanen in de Werkspoorfabriek het verhuisde en vernieuwde Museum van Zuilen. De eerste tentoonstelling gaat heel toepasselijk over het Werkspoorkwartier. Oprichter Wim van Scharenburg is blij: ‘We zijn terug op onze geboortegrond’.

‘Ik kom uit een echte verzamelaarsfamilie en heb mijn verzamelwoede lang onderdrukt. Maar zo’n 40 jaar geleden gaf ik er toch aan toe en begon ik met het verzamelen van foto’s over de wijk Zuilen, waar ik geboren ben en ook een juwelierswinkel had. Na verloop van tijd wisten mensen me te vinden en brachten ze me zelf foto’s en later ook allerlei andere producten. 99,9% van mijn collectie heb ik gekregen. Ik ken het verhaal achter elk voorwerp.  Mijn collectie werd omarmd door de Zuilenaren, want ik zorgde ervoor dat hun geschiedenis bewaard werd.’

Iedereen een bijzonder verhaal

‘Die geschiedenis is onlosmakelijk verbonden met de grond waarop ons museum nu staat. Door de komst van de Werkspoorfabriek en Demka staalfabrieken naar dit gebied groeide Zuilen, destijds nog een eigen gemeente, vanaf 1913 van zo’n 1.000 naar 26.000 inwoners. En zo werden we van een dorpje aan de Vecht de vierde gemeente van de provincie Utrecht. Want al die directeuren en arbeiders wilden graag dichtbij hun werk wonen, op loopafstand. 3 van onze vrijwillige gastheren hebben zelf nog in de Werkspoorfabriek gewerkt. En mijn vader bij Demka. Al die inwoners hebben hun eigen bijzondere verhaal dat ik graag wil vertellen.’

‘We willen hier verhalen vangen, en er een echte verhalenkamer van maken’

Van 6 foto’s naar heel museum

‘Het begon met 6 foto’s uit fotoalbums van een ondertussen overleden buurtgenote en groeide uit tot een enorme verzameling. In 2009 besloot ik mijn juwelierswinkel voorgoed te sluiten en opende ik het museum in hetzelfde pand. Het was niet meer te combineren. Van elke straat in Zuilen heb ik een hele multomap met foto’s en verhalen. En dan natuurlijk nog alle andere voorwerpen zoals een klok die het leven van een kind heeft gered, een EHBO-fiets, een wieg en ga zo maar door. Er helpen zo’n 30 vrijwilligers mee. En dan nog ben ik zo’n 60 tot 70 uur per week bezig met dit werk. Maar dat is zeker geen straf hoor, het is 1 groot feest.

Ondertussen ben ik nu bezig met mijn 95e boek over de wijk. Ik blijf maar nieuwe informatie vinden. Bezoekers die een mooi verhaal hebben, mogen het hier achterlaten. We willen hier verhalen vangen en er een echte verhalenkamer van maken.’

Voor iedereen interessant

‘Het mooie is dat iedereen indirect met deze fabrieken te maken heeft. Zonder dat ze het weten. Hier komen de Waalbrug in Nijmegen en de Bommelsebrug in Zaltbommel vandaan. Maar ook kippengaas en de mallen voor onze marsrepen. We hadden een keer Braziliaanse bezoekers en die sloegen steil achterover toen ik vertelde dat de Werkspoorfabriek de suikerfabrieken heeft gebouwd die daar staan. Ons museum is dus voor een groot publiek interessant. Voor inwoners van Zuilen, Utrecht West, de hele stad én daarbuiten.’

Toekomstplannen

‘Voor nu gaan we eerst nagenieten van de opening die we hadden, maar er zijn al allerlei leuke plannen. Bijvoorbeeld voor samenwerkingen met de bedrijven die hier in het pand zitten. Je merkt dat jonge mensen hier ook enthousiast van worden. Er zit zoveel geschiedenis hier. En het lijkt me mooi om met QR-codes op gebouwen te werken. Dan kun je op dit hele terrein informatie vinden over de geschiedenis. Sterker nog, niet alleen op dit terrein, maar door heel Nederland: van Rotterdam tot Nijmegen. Dan hebben we opeens een veel groter museum. Voor nu kunnen bezoekers hier terecht, op onze geboortegrond in de Werkspoorfabriek.’

Wil je een bezoek brengen aan het Museum van Zuilen? Ze zijn open van woensdag tot en met zaterdag van 10.00-17.00 uur. In verband met corona moet je een tijdslot van een uur reserveren via de site: www.museumvanzuilen.nl.

Naar boven

Hulp en contact Wijkbureau West

Telefoon

14 030

E-mail

west@utrecht.nl

Wijkwethouder

Lot van Hooijdonk
Kijk wanneer het wijkspreekuur is

Bezoekadres

Stadskantoor 3e etage, Stadsplateau 1

Postadres

Postbus 16200, 3500 CE Utrecht