Wijken Portret op West

In Utrecht West wonen en werken veel bijzondere mensen, elk met hun eigen verhaal. Ze zetten zich in voor de wijk en voor bewoners. Denk aan de vele vrijwilligers, ondernemers, kunstenaars en professionals die de wijk levendiger, veiliger en prettiger maken.

Aan die mensen en hun verhaal willen we meer aandacht besteden op deze pagina. Kent u iemand die een plek verdient in deze rubriek, geef het dan door via west@utrecht.nl onder vermelding van 'Portret op West'. 

Wisseling van de wacht: een ander gezicht in de wijk

Wim Goedvolk was jarenlang met veel plezier wijkregisseur. Nu is het tijd om afscheid te nemen en met pensioen te gaan. Zijn opvolger Frits Velthuijs, die eerder alleen in Utrecht-Zuid werkte, is al gestart. Wim vertelt over de mooie tijd die hij had in West en Frits stelt zich aan je voor.

Hoe lang heb je dit werk gedaan Wim en wat hield deze functie in?  

“In totaal heb ik 21 jaar wijkwerk in Utrecht gedaan, waarvan de laatste 7 jaar in Utrecht West. Als wijkregisseur was ik, samen met de collega’s van het wijkbureau, een schakel tussen de gemeente en bewoners, ondernemers en organisaties in de wijk. Je zorgt ervoor dat bepaalde zaken op de politieke agenda komen te staan, of in programma’s van vakafdelingen. Want snelle oplossingen alleen zijn niet altijd het antwoord. Soms moet je dingen ook structureel aanpakken, zoals de Kanaalstraat. Dat is een lang proces, maar er zijn grote stappen gezet. Voordat de werkelijke uitvoering zo ver is (2022), zijn ook al kortetermijnmaatregelen genomen. Ook het ondersteunen van bewonersinitiatieven hoorde bij mijn taak.”

Wat was voor jou zo leuk aan dit werk?

“Je moet van repareren houden en van directe contacten. Soms loopt de motor vast en is het nodig om eerst alle onderdelen uit elkaar te halen om te kijken waar het probleem precies ligt, voordat je de motor weer in elkaar zet. Het is een boeiende uitdaging want inwoners onderling en ondernemers hebben hun eigen belangen die kunnen botsen met het algemeen belang. Voor bewoners kunnen kleine dingen heel groot worden. En dat is ook logisch. Ik woon ook ergens, dus ik snap dat.”

Welke gebeurtenis in de wijk is jou bijgebleven?

“Dat was in 2013, toen ik net een maand deze functie had, en werd aangekondigd dat het koninklijk paar de Kanaalstraat zou bezoeken. ‘Maak er maar een mooi programma van’, kreeg ik te horen. Het versnelde mijn kennismaking met de culturele organisaties in de wijk. Ze hebben er één groot feest van gemaakt. Echt geweldig.

Een andere is de komst van asielzoekers in 2016. In West zowel de uitbreiding van het bestaande AZC, als een dependance in Welgelegen. Het waren pittige bewonersavonden, maar uiteindelijk hebben wijkbewoners zelfs een feest georganiseerd om hun nieuwe buren welkom te heten. Heel mooi hoe ze hiermee zijn omgegaan.”

Wat heb jij zien veranderen de laatste jaren?

“Het belangrijkste is denk ik de groei van het aantal inwoners. Daardoor krijg je vaker een belangenstrijd. Denk aan de last die bewoners rond de sluizen vorigezomer hadden van recreanten. Je ziet dat door de steeds warmer wordende zomers mensen verkoeling aan het water zoeken. Die mogelijkheid wil je ook bieden. Hoe ga je daarmee om? Dat is een opgave voor de komende periode.”

Frits, jij bent degene die hiermee nu aan de slag gaat. Hoe zie jij dit voor je?

“Het belangrijkste is denk ik dat inwoners elkaar dingen gunnen, ook al hebben ze tegenovergestelde belangen. Dus de bewoners aan de Keulsekade en Kanaalweg moeten recreanten zonder tuin/balkon hun verkoeling gunnen, zeker nu met corona, en de recreanten de bewoners hun avond- en nachtrust. We gaan nu hekken plaatsen die na tien uur ‘s avonds dichtgaan. Zo hebben we een mooie middenweg.”

De functie is veranderd, wat wordt er anders?

“Klopt. Mijn werkgebied wordt groter: van alleen Zuid naar Zuidwest en West erbij. Inhoudelijk verandert de functie ook. In plaats van wijkregisseurs zijn er nu ‘managers wijken’ en dat zijn er een stuk minder door de samenvoegingen van wijken. Mijn team is daardoor gegroeid van zes naar twintig mensen en ik heb vooral een coachingsfunctie. Je ziet mij dus minder in de wijk. In West gaat het aantal adviseurs met wie bewoners contact hebben van twee naar drie. Er zijn nu dus minder coaches en meer spelers en dat is helemaal goed vind ik.”

Je woont zelf ook in de wijk, is dat niet lastig?

“Dat valt wel mee, het heeft vooral voordelen. Ik voel me heel erg verbonden met de stad en daarom wilde ik destijds ook zo graag voor de gemeente werken. Nu is de link nog directer. En ach, buren spraken me toch altijd al aan als er iets aan de hand was in de wijk. Ik weet nu sneller wat er speelt en soms hoor ik andere geluiden dan die ik via de gemeente zou horen. Toen de Dafne Schippersbrug praktisch in mijn achtertuin werd gebouwd, was het wel iets lastiger. Maar dat houd je toch als je in de stad woont en ik vind het heerlijk om hier te wonen.”

Waar kijk je het meest naar uit?

“In principe ben ik vorig jaar al begonnen, maar ik vind het erg leuk om mensen te coachen. Daar is nu veel meer ruimte voor. Ik kijk vooral uit naar het moment dat ik mijn team weer live kan zien in plaats vanachter een scherm. En uitdagingen zoals het sluisjesverhaal, daar houd ik wel van. Ervoor zorgen dat iedereen het uiteindelijk aangenaam gaat hebben in de wijk.”

Naar boven

"Het is mooi om te zien dat onze investeringen echt wat opleveren voor de wijk"

Als wijkboa van Utrecht West heeft Haider Al Sadi als missie om samen met zijn collega Marieke Neijenhuis de wijk schoon en veilig te houden. "Wij zijn er zowel voor bewoners als winkeliers en proberen iedereen zo goed mogelijk te helpen".

"Ik werk ondertussen al 11 jaar voor de gemeente Utrecht als buitengewoon opsporingsambtenaar (boa) en sinds juni van dit jaar in de wijk West. Marieke werkt hier nu sinds 3 jaar. Zij is hiervoor wijkcontactpersoon geweest van een andere wijk. Sinds februari is zij wijkcontactpersoon van West. Ons werk lijkt een beetje op dat van een wijkagent. We reageren op meldingen van bewoners en winkeliers over afval, jongerenoverlast, parkeerproblemen en verkeerde uitstalling bij winkels in de Kanaalstraat. We sluiten daarnaast ook aan bij bewonersavonden en overleggen van winkeliers om te kijken wat voor structurele problemen er spelen. En natuurlijk werken we samen met politie en jongerenwerk. Soms zijn mensen verbaasd dat wij zoveel bevoegdheden hebben. Het is echt heel leuk en afwisselend werk.

Goed aanspreekbaar op de fiets

Marieke en ik zitten bijna altijd op de fiets, want zo maken we makkelijker contact met mensen. En dat is natuurlijk waar het om gaat. We willen goed aanspreekbaar zijn. Zo krijgen we meer informatie en kunnen we bewoners en winkeliers beter helpen. We proberen zo veel mogelijk samen op pad te gaan en als dat niet lukt overleggen we regelmatig via de app en mail. We zorgen ervoor dat er altijd iemand van ons 2 aanwezig en bereikbaar is voor vragen vanuit de gemeente en mensen uit de wijk.

Investeren in goed contact

We zijn van het doorpakken. En daar bedoel ik niet mee dat we met bekeuringen strooien, maar wij spreken iedereen die zich niet aan de regels houdt wel meteen aan. En als we wel een bekeuring geven, dan leggen we het altijd goed uit. Voor ons is het belangrijk te investeren in goed contact. Dan merk je al snel dat bijvoorbeeld sommige winkeliers in de Kanaalstraat niet bewust regels overtreden, maar ze simpelweg niet kennen. Als dat me in het Nederlands niet lukt, voer ik mijn gesprekken in het Arabisch, de taal die ik zelf, naast het Nederlands, ook spreek. Dat helpt vaak, want zo kan ik de regels alsnog goed uitleggen en kunnen we afspraken op papier zetten. Het is mooi om te zien dat onze investeringen ook echt wat opleveren voor de wijk. Medewinkeliers en bewoners zijn vaak opgelucht en waarderen het dat er ook daadwerkelijk iets met hun melding gebeurt.

"Mensen denken bij Utrecht West vaak alleen aan de Kanaalstraat, maar deze wijk is zoveel groter. We willen inwoners van andere delen laten weten dat ze niet het vergeten hoekje zijn."

In elk deel andere uitdagingen

Het leukste aan ons werk vinden we de diversiteit in deze wijk. Lombok vinden we een van de mooiste wijken in Utrecht. Natuurlijk is de drugsoverlast aan de kop van Lombok vervelend en daar proberen we samen met de wijkagenten op in te zetten. Zo is er nu bijvoorbeeld een lachgasverbod van het Moskeeplein tot de J.P. Coenstraat. De diversiteit in de wijken is ook wel te zien. Neem bijvoorbeeld Oog in Al. Daar zijn weer andere problemen, zoals parkeeroverlast door campers die te lang op een plek staan en thuislozen die in de zomer in het park slapen. Waar wij echt trots op zijn is de aanpak in Lage Weide. Daar troffen we milieuovertredingen, illegale medewerkers en gestolen goederen aan in een zaak die we onder andere samen met de politie en douane draaiden. We blijven daar ook structureel aandacht aan besteden. Mensen denken bij Utrecht West vaak alleen aan de Kanaalstraat, maar deze wijk is zoveel groter. We willen inwoners van andere delen laten weten dat ze niet het vergeten hoekje zijn.

Coronadrukte

Sinds corona is het flink drukker geworden qua werk. Vooral in het winkelgebied, de Kanaalstraat en Damstraat zijn we constant bezig. Er zijn looplijnen getrokken, waardoor er meer ruimte voor voetgangers is. De drukte in winkels zelf is natuurlijk een verantwoordelijkheid van de winkeliers zelf. Meldingen over te veel bezoekers en het niet houden aan de coronamaatregelen zetten wij door aan medewerkers die zich bezighouden met de Drank- en horecawet. We delen dus geen bekeuringen uit, maar spreken mensen wel op de verantwoordelijkheid die ze hebben richting naasten en geliefden. Zo proberen we ze bewust te maken van de risico’s. Al met al vinden wij het een geweldige wijk om in te werken. Het feit dat hier een paardenslager zit tussen bijna 90% Islamitische ondernemers en dat iedereen elkaar accepteert vind ik mooi te zien."

Naar boven

“Ik vind het mooi om ervoor te zorgen dat mensen hun straat weer terugkrijgen”

Maar liefst 39 jaar werkt Arie Koot van Koot Infrawerken al in Utrecht. Voor de wijk West is hij de vaste onderhoudsman als het om infrastructuur gaat. Van het plaatsen van prullenbakken in park Oog in Al tot het trekken van corona-wandellijnen in de Kanaalstraat. Het komt allemaal uit de koker van Arie.

“Tot 3 jaar terug voerde ik zelf alles uit, maar nu werk ik op kantoor en geef ik leiding aan 10 medewerkers die elke dag op pad zijn om zaken te plaatsen en een opknapbeurt te geven. Ik heb echt de hele stad gezien en ook veel van Utrecht West. Ons familiebedrijf is een begrip in de stad. Mijn vader begon al op zijn 14e te werken voor de gemeente en in 1983 ging ik in dienst bij het bedrijf van hem en zijn broer. Nu werk ik als zzp’er voor mijn neef die het bedrijf van mijn overleden oom overnam.

Blije bewoners

Mijn officiële functie is verkeersmanager. Al die verkeers- en omleidingsborden die je in de stad en in West ziet, komen bij ons bedrijf vandaan. De Spinozabrug waar je afgelopen zomer niet overheen kon? Daar was ik de veroorzaker van met mijn omleidingsbord. Net zoals de betaald parkerenautomaten die overal in de wijk hun intrede deden. Niet iedereen is daar natuurlijk even blij mee. Gelukkig de bewoners zelf wel. Ik vind het mooi om ervoor te zorgen dat mensen hun straat weer terugkrijgen. Eindelijk was er weer ruimte voor kinderen om te stoepranden. In het Majellapark dacht ik mee over het plaatsen van prullenbakken die hufterproof zijn. Die werden daar regelmatig vernield en zelfs uit de grond getrokken.

Veiligheid in de wijk

Ik heb echt eer van mijn werk als dingen er weer mooi uitzien en ik oplossingen voor problemen kan verzinnen. Zo waren er in Oog in Al en aan de Leidseweg veel klachten over omhoogkomende boomwortels en mensen die over de tegels struikelden. Daar heb ik een plan voor bedacht, waardoor iedereen er nu weer veilig kan lopen. Nu met corona heb ik gezorgd dat er wandellijnen kwamen in de Damstraat en Kanaalstraat. Het is daar natuurlijk ontzettend druk met winkelend publiek, dus het moet daar goed geregeld. Mijn werk houdt eigenlijk nooit op. Zodra er ergens in de wijk onderhoud nodig is, gaan wij weer aan de slag.

Bezoek koningin

Een van de meest bijzondere klussen die ik ooit gedaan heb was in 1999 tijdens het bezoek van koningin Beatrix aan onze stad. Toen heb ik op de hele route alle borden moeten weghalen die in het zicht van de camera’s stonden of hingen. Ik had uiteindelijk karren vol met verkeersborden. Daar heb ik van de gemeente nog een penning voor gekregen. Dat zijn mooie herinneringen. Ook bijzonder is het werk dat ik doe op de 4 gemeentelijke begraafplaatsen. Daar hoog ik bijvoorbeeld grafstenen op en herstel de bestrating.

Zorgheldenplein

Niet alles wat ik doe is in opdracht van gemeente. Zo heb ik op eigen initiatief straatborden laten maken met de naam “Zorgheldenplein” erop. Die heb ik aan verschillende ziekenhuizen, waaronder het UMC en het Diakonessenziekenhuis, geschonken om het zorgpersoneel een hart onder de riem te steken in deze lastige tijd. Mooi dat ik op deze manier mijn steentje kan bijdragen.”

Naar boven

‘Soms werken we in het theater, maar net zo vaak gewoon op straat’

Saskia Ottenhoff en Odak Onyango zijn de drijvende krachten achter Jongerentheater LINK. Maar zoals ze zelf zeggen: ‘We zijn veel meer dan een theater, eigenlijk zijn we meer verbinders. We leggen links tussen mensen in de wijk en daarbuiten, tot in Kenia en Mexico. We willen vooral mét mensen mooie dingen maken in plaats van voor mensen. We noemen onszelf dan ook sociaal creatief ondernemers.’

‘Saskia: We wonen sinds 2001 in deze wijk en hebben LINK in 2006 opgericht. Ik heb een dansopleiding gedaan en Odak heeft theater en educatie gestudeerd. Allebei worden we heel blij van community art. Dus samen met andere makers mooie dingen op touw zetten.’ ‘Het begon eigenlijk met uitwisselingsprojecten tussen jongeren hier en in Kenia, maar ook Senegal en Mexico’, vertelt Odak. ‘De jongeren traden dan in allebei de landen samen op. We ontwikkelen niet alles zelf. Er komen vaak studenten bij ons met allerlei ideeën. Zo kwam een stagiair van de Universiteit Utrecht met het idee om een danstheater project met kunstenaars uit Zuid-Afrika, Kenia en hier te doen. Na jarenlang zelf uitwisselingen te hebben georganiseerd, hebben wij dat begeleid en de voorstelling is onder andere gespeeld in het Stadsklooster, De Nijverheid en Tivoli.’

Van programma tot spontaan idee

‘Wat we doen is heel breed’, vertelt Saskia. ‘We zijn niet echt in een hokje te plaatsen. Soms hebben we een programma en soms ontstaat er gewoon spontaan een idee, zoals het zomerprogramma voor kinderen dat we net hebben gedaan. Veel mensen bleven in Nederland door corona en de meeste activiteiten konden niet doorgaan. Maar dit wel. 6 middagen was er in de wijk van alles te doen, zoals allerlei spellen, mode maken en showen, pizza bakken, kinderdisco en een speurtocht met een muziek orkest.’

‘Er komen vaak mensen naar ons toe met een leuk idee. Deze wijk is zo ontzettend rijk op dit vlak’

We werken overal

Odak: ‘Soms werken we in een theater, zoals het Mensenrechtencafé in Het Huis, waarvoor we een voorstelling maakten over internationale samenwerking. Maar net zo vaak werken we gewoon op straat, in een speeltuin of een gymzaal. Dat is echt iets wat we hebben meegenomen uit mijn geboorteland Kenia. We kennen zoveel mensen in de wijk, dat er vaak mensen naar ons toekomen met een leuk idee. Deze wijk is ook zo ontzettend rijk op dit vlak. Zo werken we samen met scholen, maar ook met initiatieven zoals Culturele Zondag, Spinoza Presenteert en Ubuntu.’ Saskia: ‘Omdat we klein zijn, kunnen we heel flexibel zijn. Terwijl we ook wel projecten draaien van 2 jaar waar we subsidie voor krijgen. Als we maar mensen met elkaar in verbinding kunnen brengen.’

Ook studenten welkom

‘In de toekomst willen we graag nog meer met studenten doen’, vertelt Odak. Zij zitten vol energie en hebben enthousiaste ideeën die ze met onze ondersteuning prima zelf kunnen uitvoeren. We laten jong talent ontdekken waar je wel en niet goed in bent, met ruimte om te experimenteren en fouten te maken en eigen dromen na te jagen. Wat we zien is dat studenten tijdens of na hun stage bij LINK zelf initiatieven starten, zoals een festival of danslessen geven aan kinderen in een speeltuin. Studenten en kinderen gaan ook zo goed samen. Wij geven ze het zelfvertrouwen dat ze dat gewoon kunnen. We willen dat jongeren met talent verder kunnen groeien.’

Discriminatie en racisme

Saskia: ‘Waar we over in gesprek zijn met verschillende mensen in de buurt, is het oprichten van een platform/open podium om discriminatie en racisme bespreekbaar te maken. Een plek waar kinderen, jongeren en volwassenen hun verhaal kunnen delen. Of dat nou in de vorm van muziek of een gedicht is.’ Odak: ‘Er is behoefte aan ruimte en aandacht voor meer nuances, meer kleur, meer begrip, meer samenwerking, meer vertegenwoordiging want representatie is belangrijk. We kunnen zoveel van elkaar leren, maar daarvoor moeten we wel met elkaar in gesprek gaan. Ik wil mijn persoonlijke ervaringen delen en als theatermaker en educator heb ik de mogelijkheid om het bespreekbaar te maken. We zijn dus met veel meer bezig dan alleen met kunst en cultuur. We willen vooral maatschappelijk bezig zijn.’  

Heb jij een leuk idee waarover je wilt sparren? Saskia en Odak denken graag met je mee. Neem contact op via de site jongerentheaterlink.nl. Je kunt daar ook terecht voor meer informatie over lesaanbod, workshops en projecten.

Naar boven

‘Hier is heel Zuilen en het museum van Zuilen geboren’

Op 26 juni opende burgemeester Jan van Zanen in de Werkspoorfabriek het verhuisde en vernieuwde Museum van Zuilen. De eerste tentoonstelling gaat heel toepasselijk over het Werkspoorkwartier. Oprichter Wim van Scharenburg is blij: ‘We zijn terug op onze geboortegrond’.

‘Ik kom uit een echte verzamelaarsfamilie en heb mijn verzamelwoede lang onderdrukt. Maar zo’n 40 jaar geleden gaf ik er toch aan toe en begon ik met het verzamelen van foto’s over de wijk Zuilen, waar ik geboren ben en ook een juwelierswinkel had. Na verloop van tijd wisten mensen me te vinden en brachten ze me zelf foto’s en later ook allerlei andere producten. 99,9% van mijn collectie heb ik gekregen. Ik ken het verhaal achter elk voorwerp.  Mijn collectie werd omarmd door de Zuilenaren, want ik zorgde ervoor dat hun geschiedenis bewaard werd.’

Iedereen een bijzonder verhaal

‘Die geschiedenis is onlosmakelijk verbonden met de grond waarop ons museum nu staat. Door de komst van de Werkspoorfabriek en Demka staalfabrieken naar dit gebied groeide Zuilen, destijds nog een eigen gemeente, vanaf 1913 van zo’n 1.000 naar 26.000 inwoners. En zo werden we van een dorpje aan de Vecht de vierde gemeente van de provincie Utrecht. Want al die directeuren en arbeiders wilden graag dichtbij hun werk wonen, op loopafstand. 3 van onze vrijwillige gastheren hebben zelf nog in de Werkspoorfabriek gewerkt. En mijn vader bij Demka. Al die inwoners hebben hun eigen bijzondere verhaal dat ik graag wil vertellen.’

‘We willen hier verhalen vangen, en er een echte verhalenkamer van maken’

Van 6 foto’s naar heel museum

‘Het begon met 6 foto’s uit fotoalbums van een ondertussen overleden buurtgenote en groeide uit tot een enorme verzameling. In 2009 besloot ik mijn juwelierswinkel voorgoed te sluiten en opende ik het museum in hetzelfde pand. Het was niet meer te combineren. Van elke straat in Zuilen heb ik een hele multomap met foto’s en verhalen. En dan natuurlijk nog alle andere voorwerpen zoals een klok die het leven van een kind heeft gered, een EHBO-fiets, een wieg en ga zo maar door. Er helpen zo’n 30 vrijwilligers mee. En dan nog ben ik zo’n 60 tot 70 uur per week bezig met dit werk. Maar dat is zeker geen straf hoor, het is 1 groot feest.

Ondertussen ben ik nu bezig met mijn 95e boek over de wijk. Ik blijf maar nieuwe informatie vinden. Bezoekers die een mooi verhaal hebben, mogen het hier achterlaten. We willen hier verhalen vangen en er een echte verhalenkamer van maken.’

Voor iedereen interessant

‘Het mooie is dat iedereen indirect met deze fabrieken te maken heeft. Zonder dat ze het weten. Hier komen de Waalbrug in Nijmegen en de Bommelsebrug in Zaltbommel vandaan. Maar ook kippengaas en de mallen voor onze marsrepen. We hadden een keer Braziliaanse bezoekers en die sloegen steil achterover toen ik vertelde dat de Werkspoorfabriek de suikerfabrieken heeft gebouwd die daar staan. Ons museum is dus voor een groot publiek interessant. Voor inwoners van Zuilen, Utrecht West, de hele stad én daarbuiten.’

Toekomstplannen

‘Voor nu gaan we eerst nagenieten van de opening die we hadden, maar er zijn al allerlei leuke plannen. Bijvoorbeeld voor samenwerkingen met de bedrijven die hier in het pand zitten. Je merkt dat jonge mensen hier ook enthousiast van worden. Er zit zoveel geschiedenis hier. En het lijkt me mooi om met QR-codes op gebouwen te werken. Dan kun je op dit hele terrein informatie vinden over de geschiedenis. Sterker nog, niet alleen op dit terrein, maar door heel Nederland: van Rotterdam tot Nijmegen. Dan hebben we opeens een veel groter museum. Voor nu kunnen bezoekers hier terecht, op onze geboortegrond in de Werkspoorfabriek.’

Wil je een bezoek brengen aan het Museum van Zuilen? Ze zijn open van woensdag tot en met zaterdag van 10.00-17.00 uur. In verband met corona moet je een tijdslot van een uur reserveren via de site: www.museumvanzuilen.nl.

Naar boven

"Piekeren en in de tuin werken gaan niet samen"

Bij Common Ground (moes)tuinieren inwoners uit Utrecht met een vluchtelingenachtergrond samen met inwoners uit de wijk. Een project opgericht door Renée Menger. "Tuinieren is universeel en kent geen grenzen."

"Wij moestuinieren hier sinds 2017 op een stuk grond aan de Kanaalweg dat in het bezit is van Utrecht Natuurlijk. Na mijn werk in de jeugdzorg ben ik vrijwilligerswerk gaan doen bij Vluchtelingenwerk. Daar zag ik hoeveel stress een status als vluchteling geeft. Mensen werden tijdens de asielprocedure van AZC naar AZC gestuurd. Sommigen zijn in 2 maanden tijd wel 7 keer verhuisd, bus in en bus uit. Op dit moment zie je bijvoorbeeld hoeveel impact de enorme achterstanden bij de IND hebben op mensen. Wachten, je weet niet hoe lang; zonder duidelijk perspectief. Je krijgt dan geen rust, terwijl je die zo hard nodig hebt.

Universeel

Als er 1 ding is waarvan je ontspant, is het van (moes)tuinieren. En mensen over de hele wereld doen het, of het nou in het groot of klein is. Het is universeel. Velen hebben er goede herinneringen aan. Zo kwam ik op het idee om Common Ground Two op te richten. Ik klopte aan bij Utrecht Natuurlijk (van hen huren we de grond) en Welkom in Utrecht (zij verwijzen naar ons door). In 2018 werden we officieel een stichting.

We moestuinieren hier met tussen de 8 en 15 personen, afhankelijk van het seizoen. Nu in coronatijd hebben we een maximum van 8. We hebben nu 5 vrijwilligers met een vluchtelingenachtergrond en 2 vrijwilligers uit de wijk. We werken hier op dinsdag en zaterdag."

"Het zaaien, onkruid weghalen, water geven; mijn stress verdwijnt"

Werkervaring opdoen

Een van de vrijwilligers is Mirwais die oorspronkelijk uit Afghanistan komt die nu 5 jaar in Nederland woont. "Ik tuinier hier sinds het voorjaar van 2019. Ik voelde me somber tijdens de procedure. Ik mocht niet werken en ben 23 keer verhuisd totdat ik een eigen woning kreeg. Mijn lerares Nederlands wees me op dit project. Ik doe hier van alles als vrijwilliger: ik zet bloemen in potten, denk mee en help in de moestuin. Een tijdje terug heb ik ons terras aangelegd. Dat heb ik nooit eerder gedaan, dus ik doe hier ook werkervaring op. Het contact met de andere deelnemers is leuk en ik word rustig tussen de planten en bloemen."

Het is een soort therapie

Parisa en Shahab zijn getrouwd en komen uit Iran. Via Welkom in Utrecht zijn ze hier terecht gekomen. Ze hebben geen ervaring met moestuinieren, maar hadden als kind wel een tuin met groenten en later een appartement met kamerplanten. Parisa: "Dit was echt een droom van mij, tuinieren. Het is een soort therapie. Het zaaien, onkruid weghalen, water geven; mijn stress verdwijnt." "Er is een fijne sfeer tussen de deelnemers", vertelt Shahab. We hebben af en toe een barbecue of lunch samen. "Soms is de taal wel wat lastig. Met Mirwais kunnen we Farsi spreken, maar met een deelnemer die Arabisch spreekt is het ingewikkelder. We proberen het zo goed mogelijk in het Nederlands en Engels. Ik vind het geweldig om iets te zaaien, het te zien opkomen en daarna te oogsten. De opbrengst delen we samen."

Delen en elkaar steunen

Renée gaat verder: "Ondertussen heb ik mijn werk bij Vluchtelingenwerk opgezegd en ben ik hier 20-40 uur per week mee bezig. Ik vind het mooi om te zien wat het iedereen brengt om hier samen te moestuinieren. Ik zie het zelfvertrouwen groeien en mensen maken trots filmpjes die ze naar hun thuisfront opsturen. Hier kom je dichter bij je gevoel. We delen, steunen elkaar en zijn loyaal aan elkaar. We maken de tuin echt samen, je hebt heel concreet resultaat en dat geeft veel voldoening. Mensen zeggen vaak dingen tegen me als "Ik had hoofdpijn toen ik kwam en nu is het weg" of "Ik houd echt van deze plek". Het is zo fijn om zo’n stukje natuur in de stad te hebben. En piekeren en in de tuin werken gaan niet samen. Hier kunnen mensen echt ontspannen."

Wil je je ook aanmelden als vrijwilliger of ken je iemand voor wie dit een leuk project is om aan deel te nemen? Kijk dan op www.commonground-two.nl. Je vindt daar ook het nummer van Renée. Bel gerust voor meer informatie. Er is ook nog een tuin in Overvecht.

Naar boven

"Hier weet je dat jouw buren altijd voor je klaar staan"

Tessa Vermaire maakt als bestuurslid deel uit van het woonproject Majella Wonen. Een bijzonder project waar huurders van Portaal en voormalige dak- en thuislozen van de Tussenvoorziening samen in een wooncomplex wonen. En niet alleen wonen, maar bijvoorbeeld ook klussen, tuinieren en spelletjes doen.

“Dit project startte zo’n 4 jaar geleden. Als bewoners van een sociale huurwoning van Portaal moesten we bewust kiezen of we deel wilden uitmaken van dit project. Het was bijna een soort sollicitatiegesprek. Logisch, want je moet sociaal sterk in je schoenen staan en tegen een stootje kunnen. Ik wist meteen ‘dit wil ik’. We wonen hier met ongeveer 60 huishoudens, waarvan de helft voormalig dak- of thuisloos is.

Beste vrienden

In het begin hadden ‘wij’, de huurders van Portaal het idee dat we de andere helft van de bewoners gingen helpen. Het project zou 3 jaar duren. Daarna was het de bedoeling dat de deelnemers van de Tussenvoorziening zelfstandig konden wonen en officiële huurders van Portaal zouden worden. En dat is bij ongeveer 80% gelukt. Het grappige is: onze nieuwe buren hebben ons ook geholpen. Er zijn vriendschappen ontstaan, we hebben allemaal geleerd om beter grenzen aan te geven en te respecteren en we doen van alles samen. In sommige delen van de stad kennen buren elkaar niet eens, wij zijn elkaars beste vrienden. Voor ons allemaal is het een toevoeging aan ons leven geweest.

“In sommige delen van de stad kennen buren elkaar niet eens, wij zijn elkaars beste vrienden”

Van wandelen tot een filmavond

We hebben allerlei werkgroepen: voor activiteiten, evenementen, tuinieren, klussen en de communicatie. Zelf zit ik in de activiteitengroep. 2 keer per maand organiseren we allerlei leuke dingen zoals een filmavond, bingo of een wandeling. En dan hebben we ook nog 4 keer per jaar een groot evenement samen met de inwoners van het Thomas à Kempisplantsoen. Toen de Tussenvoorziening uit zijn pand vertrok, besloten we als bewoners om het pand te huren om daar een deel van onze activiteiten te organiseren.

Meer begrip voor elkaar

In de 4 jaar dat we hier nu samen wonen, is er ontzettend veel veranderd. In het begin waren er regelmatig conflicten. Maar nu we zoveel met elkaar delen, is dat enorm verminderd. We hebben veel meer begrip voor elkaar en geleerd om elkaar aan te spreken. Buiten de werkgroepen om zoeken we elkaar ook op. We doen echt ons best om er voor elkaar te zijn. Dat vind ik nog het mooiste van dit hele project. Soms heeft iemand eten over en deelt dat met buren via onze Facebookgroep. Als iemand een lekke band heeft of een gordijnrails moet ophangen, staan er meteen mensen klaar. Een gekneusde enkel? Dan schieten 2 verpleegkundigen te hulp.

Hechte gemeenschap

Tekenend voor hoe hecht we als buren zijn, is wat er gebeurde toen er onlangs een buurman overleed. Hij werd gevonden door een van de andere bewoners. Heel heftig. Samen hebben we een mooie uitvaart geregeld en een afscheidsruimte ingericht om hem te herdenken. Toen dacht ik echt ‘wauw wat een fijne buurt is dit’.

Corona

Nu met de corona-crisis is het flink aanpassen. We kunnen geen activiteiten meer organiseren, maar we zorgen wel dat we contact met elkaar blijven houden. Gewoon even bij elkaar aanbellen een vragen hoe het gaat. Uiteraard op 1,5 meter afstand. Er zijn mensen die helemaal opleefden van de gezamenlijke activiteiten en het is zwaar als dat opeens wegvalt. We proberen er zoveel mogelijk voor elkaar te zijn. Je leeft hier niet alleen voor jezelf.

Toekomst

Hoe de toekomst eruit gaat zien, weten we niet. Ons complex staat op de lijst om gesloopt te worden. We willen heel graag samen blijven wonen en hopen dat we tijdens de verbouwing ergens anders terecht kunnen met z’n allen. Daarover zijn we in gesprek met de gemeente en Portaal. Hopelijk lukt het ons om nog even samen te kunnen wonen. Want hoe bijzonder is het dat we ons na 4 jaar nog steeds met zoveel enthousiasme voor elkaar inzetten.”

Naar boven

‘Mooi om te zien hoe inwoners elkaar helpen’

Net zoals in de rest van Utrecht en Nederland is het flink aanpassen geblazen sinds de uitbraak van het corona-virus. Wijkwethouder Lot van Hooijdonk ziet ondanks de heftige tijden ook mooie dingen ontstaan in de wijk West.

Wijkwethouder

‘Als wijkwethouder zie ik mezelf als eerste loket van het college waar inwoners van de wijk terecht kunnen. Je kunt als inwoner natuurlijk altijd je vragen stellen en hulp zoeken bij het wijkbureau en op onze site. Maar wil je toch graag in gesprek met een bestuurder, dan kun je eens per maand naar het wijkspreekuur. Daar kun je met me in gesprek gaan over leuke initiatieven in de wijk. Zo heb ik een club mensen geholpen die zeilles gaven en op zoek waren naar een opslagplek voor de zeilbootjes. Samen hebben we afgesproken dat ze daarvoor een plekje onder de brug mochten gebruiken.

En natuurlijk is er ook ruimte voor vragen of problemen. Denk bijvoorbeeld aan overlast bij de muntkade in de zomer of overlast van bouwwerkzaamheden.

Geen wijkspreekuur

Op dit moment is het wijkspreekuur afgelast in verband met corona. Als deze situatie langer gaat duren , dan zetten we zo snel mogelijk een digitale oplossing op poten. Je ziet veel inwoners dat ook al doen met werk en in contact met de familie.

In de wijk ziet het openbare leven er opeens heel anders uit. Veel is inmiddels gesloten en afgezegd. Gemeentelijke speeltuinen zijn gesloten, net zoals buurthuizen, de bibliotheek, het Wilde Westen en horeca. Dit zijn normaal gesproken de plekken waar inwoners elkaar ontmoeten. En het lukt niet iedereen om dit te compenseren met hulp van techniek. Voor die mensen is deze situatie extra vervelend en ik hoop dat buren elkaar hierin een handje helpen voor zover mogelijk. Af en toe een kaartje door de brievenbus bijvoorbeeld.

‘Hier in de wijk komen initiatieven heel snel tot bloei’

Mooie initiatieven

Tegelijkertijd zie ik ook ontzettend mooie dingen gebeuren. Bewoners die elkaar helpen met boodschappen doen en de hond uitlaten. Maar ook horecaondernemers die zorgen dat mensen nog eten kunnen afhalen of bestellen, of die zich opwerpen als vrijwilliger. En religieuze instellingen die diensten op afstand verzorgen. Veel mensen hebben het gevoel dat ze iets moeten bijdragen. Hier in de wijk komt dat heel snel tot bloei, want het is altijd al een heel actieve wijk met veel leuke initiatieven.

Help elkaar

Aan alle inwoners van de wijk wil ik zeggen: pas goed op jezelf en daarmee ook op anderen. Volg de instructies van de overheid op en probeer eens wat vaker te bellen of een berichtje te sturen aan familie, vrienden en bekenden. Help elkaar. Samen lukt het ons om door deze moeilijke tijd heen te komen.’

Naar boven

Hulp en contact Wijkbureau West

Telefoon

14 030

E-mail

west@utrecht.nl

Wijkwethouder

Lot van Hooijdonk
Kijk wanneer het wijkspreekuur is

Bezoekadres

Stadskantoor 3e etage, Stadsplateau 1

Postadres

Postbus 16200, 3500 CE Utrecht