Wijken Portret op West

In Utrecht West wonen en werken veel bijzondere mensen, elk met hun eigen verhaal. Ze zetten zich in voor de wijk en voor bewoners. Denk aan de vele vrijwilligers, ondernemers, kunstenaars en professionals die de wijk levendiger, veiliger en prettiger maken.

Aan die mensen en hun verhaal willen we meer aandacht besteden op deze pagina. Kent u iemand die een plek verdient in deze rubriek, geef het dan door via west@utrecht.nl onder vermelding van 'Portret op West'. 

‘Mooi om te zien hoe inwoners elkaar helpen’

Net zoals in de rest van Utrecht en Nederland is het flink aanpassen geblazen sinds de uitbraak van het corona-virus. Wijkwethouder Lot van Hooijdonk ziet ondanks de heftige tijden ook mooie dingen ontstaan in de wijk West.

Wijkwethouder

‘Als wijkwethouder zie ik mezelf als eerste loket van het college waar inwoners van de wijk terecht kunnen. Je kunt als inwoner natuurlijk altijd je vragen stellen en hulp zoeken bij het wijkbureau en op onze site. Maar wil je toch graag in gesprek met een bestuurder, dan kun je eens per maand naar het wijkspreekuur. Daar kun je met me in gesprek gaan over leuke initiatieven in de wijk. Zo heb ik een club mensen geholpen die zeilles gaven en op zoek waren naar een opslagplek voor de zeilbootjes. Samen hebben we afgesproken dat ze daarvoor een plekje onder de brug mochten gebruiken.

En natuurlijk is er ook ruimte voor vragen of problemen. Denk bijvoorbeeld aan overlast bij de muntkade in de zomer of overlast van bouwwerkzaamheden.

Geen wijkspreekuur

Op dit moment is het wijkspreekuur afgelast in verband met corona. Als deze situatie langer gaat duren , dan zetten we zo snel mogelijk een digitale oplossing op poten. Je ziet veel inwoners dat ook al doen met werk en in contact met de familie.

In de wijk ziet het openbare leven er opeens heel anders uit. Veel is inmiddels gesloten en afgezegd. Gemeentelijke speeltuinen zijn gesloten, net zoals buurthuizen, de bibliotheek, het Wilde Westen en horeca. Dit zijn normaal gesproken de plekken waar inwoners elkaar ontmoeten. En het lukt niet iedereen om dit te compenseren met hulp van techniek. Voor die mensen is deze situatie extra vervelend en ik hoop dat buren elkaar hierin een handje helpen voor zover mogelijk. Af en toe een kaartje door de brievenbus bijvoorbeeld.

‘Hier in de wijk komen initiatieven heel snel tot bloei’

Mooie initiatieven

Tegelijkertijd zie ik ook ontzettend mooie dingen gebeuren. Bewoners die elkaar helpen met boodschappen doen en de hond uitlaten. Maar ook horecaondernemers die zorgen dat mensen nog eten kunnen afhalen of bestellen, of die zich opwerpen als vrijwilliger. En religieuze instellingen die diensten op afstand verzorgen. Veel mensen hebben het gevoel dat ze iets moeten bijdragen. Hier in de wijk komt dat heel snel tot bloei, want het is altijd al een heel actieve wijk met veel leuke initiatieven.

Help elkaar

Aan alle inwoners van de wijk wil ik zeggen: pas goed op jezelf en daarmee ook op anderen. Volg de instructies van de overheid op en probeer eens wat vaker te bellen of een berichtje te sturen aan familie, vrienden en bekenden. Help elkaar. Samen lukt het ons om door deze moeilijke tijd heen te komen.’

Naar boven

‘Volksbuurtbewoners en bewoners van niet-Westerse achtergrond samen aan de bingo, prachtig vind ik dat’

De verschillende buurten in de wijk leuker en leefbaarder maken. Samen met bewoners. Dat is de missie sociaal makelaar Mustafa Alay, werkzaam bij sociale welzijnsorganisatie DOCK. Hij is er voor iedereen: van jong tot oud en van welke komaf dan ook. Iedereen telt en doet mee.

‘Als sociaal makelaar werk ik 36 uur per week in allerlei buurten in Utrecht West: het Verdomhoekje, Spinozaplantsoen, Herderplein, Lombok en de Schepenbuurt. Mijn uitvalsbasis is Buurthuis Rosa in Lombok, maar ik ben regelmatig in panden in de rest van de wijk te vinden. Daar probeer ik de sociale cohesie tussen bewoners te vergroten.

Samen oplossing zoeken

Dat doe ik door te werken met thema’s zoals veiligheid, gezondheid en groenvoorziening, en mensen daarin met elkaar te verbinden. Maar ik pak ook individuele zaken op. Denk bijvoorbeeld aan schimmel in iemands sociale huurwoning of schulden. Ik verwijs buurtbewoners dan door naar de juiste instantie zoals de woningbouwvereniging of een buurtbeheerder. Het is niet zo dat je iets bij mij neerlegt en dat ik het dan voor je oplos. We zoeken echt samen naar een weg.

Zo hadden bewoners in Halve Maan-Noord last van sluipverkeer door de constante file aan de Lessinglaan. Opeens veranderde hun rustige wijk, waar kinderen veel buitenspelen, in een wijk vol verkeer. Samen met de bewoners en gemeente heb ik gekeken naar oplossingen. Uiteindelijk zijn daar drempels en paaltjes geplaatst.

Bemiddelaar

Eigenlijk ben ik een soort bemiddelaar, spin in het web, in de wijk. Mensen kennen je, want je bent vaak in de wijk tijdens activiteiten en kletst met ze. Soms hebben we spreekuur, maar niet overal. In een paar buurten heb ik me aangesloten bij de lokale bewonersapp. Uiteindelijk is naar buiten gaan het belangrijkste, outreachend werken. Daar haal ik informatie op: wat speelt er? Welke problemen? Maar soms willen mensen ook zelf iets positiefs voor de wijk doen, bijvoorbeeld als vrijwilliger.

Man van resultaat

Ik vind het mooi als ik zie hoe bepaalde initiatieven ook echt effect hebben; ik ben een man van resultaat. Zoals bijvoorbeeld de soosruimte voor jongeren in het Verdomhoekje, waar het Initiatievenfonds aan bijdraagt. Daar kunnen ze samenkomen en een zinvolle vrijetijdsbesteding hebben. Maar ook voorlichting krijgen over het gebruik van sociale media en sociale vaardigheden aanleren.

Op onze activiteit ‘Koffie met de buren’ komt iedereen af, heel divers en jong tot oud. Samen met de buren gezellig aan de koffie. Met halal-snacks en Hollandse kaas erbij. Prachtig vind ik dat. Voor kinderen in de wijk zetten we de ‘Speel mee-bus’ in. Dit doen we in Spinozaplantsoen en het Verdomhoekje. Dat is een bus met allerlei speelgoed, zoals skelters, dat we er ter plekke uithalen. Bewoners kunnen de kinderen dan begeleiden, terwijl ze lekker spelen.

Gezondheid

Voor verschillende vrouwengroepen organiseren we ontmoetingsmomenten. En als ze dan toch bij elkaar zitten, komt iemand van U-Centraal vertellen over Alzheimer of mantelzorg. Of we zorgen dat mensen een kleine fit-test kunnen doen, waarbij hun cholesterol, suiker en bloeddruk gemeten wordt. En dit doen we met verschillende organisaties! We hebben nu ook een samenwerking met Gezondheidscentrum Oog in Al: ‘Welzijn Op Recept’. Een zorgverlener kan een patiënt naar ons doorsturen. Bijvoorbeeld om wat meer sociale contacten op te doen via een wandel- of kaartclub. Ze kijken dus verder dan medicatie of alleen lichamelijke klachten. Ze kunnen ons als extra hulpmiddel inzetten.

Fijne wijk

Ik heb zelf 25 jaar in deze wijk gewoond en ik werk hier met veel plezier. Als klein jochie was ik veel te vinden op het Bankaplein. Daar heb ik zoveel geleerd van René Kronenburg. En nu zijn we collega’s, hij is sociaal beheerder bij DOCK. Heel bijzonder. Het is fijn om hier te werken: West is een diverse wijk, mooi en met warme mensen. Heb je hulp of ondersteuning nodig? Of wil zelf iets voor de wijk doen? Je kunt altijd contact opnemen via DOCK.

Naar boven

“Mensen willen steeds meer dingen doen die van betekenis zijn”

In mei vorig jaar werd de Dominicuskerk in Oog in Al onderdeel van het Huis van Dominicus. De kerkfunctie bleef, maar het huis kreeg een meer maatschappelijk, cultureel en sociaal gezicht. Als coördinator wil Hermen van Dorp de kerk weer tot een relevante plek maken.

“De Dominicuskerk werd gebouwd rond 1950 en tot 1992 woonden er verschillende Dominicanen (paters) in het klooster. Sinds die tijd worden het klooster en de zalen gebruikt voor allerlei activiteiten en vergaderingen. In het voorjaar van 2019 was het tijd voor de volgende grote verandering: de opbouw van het Huis van Dominicus.

Kerken leeg, wachtkamers vol

De maatschappij verandert. Het geloof krijgt minder invloed en het individualisme neemt toe. Terwijl de kerken leeglopen, stromen de wachtkamers vol. Er is een gebrek aan zingeving. Als je geloof en de kerk weer relevant wil maken, zul je ze een ander gezicht moeten geven. En een boodschap uitdragen die jongeren aanspreekt. Sinds mijn aanstelling heb ik veel contacten gelegd in de wijk: met gezinnen, het AZC en de Noodopvang. Het is goed om te weten wat speelt, welke vragen er leven, maar ook welke kansen er liggen. En die zijn er volop.

“Mensen zien elkaar in de Albert Heijn, maar echt contact is er niet”

Huiskamer van de wijk

Zo organiseren we bijeenkomsten voor jonge gelovigen/theologen die middenin de samenleving staan. Ook hebben we elke dinsdagochtend een inloopochtend waarmee we een soort huiskamer voor de wijk willen zijn, met aandacht voor ieders verhaal. Hier kunnen bewoners van het AZC, de Noodopvang en wijkgenoten elkaar ontmoeten, een potje sjoelen en koffiedrinken. Want ze zien elkaar wel in de Albert Heijn, maar echt contact is er vaak niet.

Burn-out en stress

Daarnaast zijn we bezig met bijeenkomsten over burn-out en stress, want ook dat zie je hier in de wijk. We willen een plek creëren waar mensen elkaar ontmoeten, een gesprek hebben en voor bemoediging. Een soort lotgenotencontact zonder dat het therapie is. Het aankomende jaar willen we ook aan de slag met de thema’s geloof & duurzaamheid en waardig ouder worden.

Met de tijd meegaan

Je zult als kerk met de tijd mee moeten gaan. Wat vroeger was, komt niet meer terug. Maar je kunt zoveel mooie dingen doen. Mensen willen steeds meer dingen doen die van betekenis zijn, of ze nou gelovig zijn of niet. Ze zijn op zoek naar rust, bezinning en reflectie. Voor plekken als de onze is dat een mooie uitdaging. Als ik zie hoeveel samenwerking er in deze wijk is, geloof ik erin dat het kan. Toen we een expertmeeting hadden over burn-out zat de zaal op vrijdagmiddag 15.00 uur vol met medewerkers van het gezondheidscentrum, Zin In Utrecht, Studentenpastoraat, coachingspraktijk en de diaconie. Mensen nemen echt de moeite om mee te denken.

Toekomst

Wat ik mooi zou vinden is als we in de toekomst de kerk helemaal openstellen. Zodat toeristen, maar ook wijkbewoners er een kijkje kunnen nemen. Om tot rust en bezinning te komen, een kaarsje op te steken of zich te laten inspireren door de mooie tuin, kunst, verhalen of muziek.”

Naar boven


“De dynamiek van de Kanaalstraat heb je nergens anders”

Dennis Polman is een van de 3 wijkagenten in Lombok en Nieuw Engeland. “We kunnen niet 24/7 in de wijk aanwezig zijn, maar we vinden het belangrijk dat bewoners ons vinden als we nodig zijn.”

“Ik werk sinds 3 jaar als wijkagent in dit deel van de stad. Voorheen werkte ik in Oog in Al, daarna ben ik naar Lombok gegaan. Later is Nieuw Engeland aan mijn werkgebied toegevoegd. Wij zijn het aanspreekpunt voor de wijk vanuit de politie. Alles wat over de wijk gemeld wordt, komt bij ons terecht. Elke werkdag kijken we in het systeem wat er gebeurd is en op basis daarvan delen we onze dag in.

Kanaalstraat

Dat betekent ook overleggen met partners zoals de gemeente, het buurtteam en Stichting JoU. Ook gaan we langs bij de winkeliersvereniging en de moskee. Met buurtbewoners hebben we ook goede contacten. We zitten in zo’n 4 tot 5 buurtappgroepen. Op die manier kunnen buurtbewoners makkelijk rechtstreeks meldingen doen.
We krijgen vooral meldingen over geluidsoverlast, drugsgebruik en verkeersoverlast. Dat laatste speelt vooral in de Kanaalstraat. We bekeuren veel meer dan vroeger, maar je merkt dat het probleem blijft bestaan. Ook omdat de bezoekers uit het hele land komen. Daar zijn dus echt andere maatregelen nodig, zoals de herinrichting van de straat.

Bijzondere sfeer

Voor de dynamiek in ons werk is een drukke winkelstraat als de Kanaalstraat juist ook leuk. Die heb je nergens anders. Sowieso is dit deel van de wijk uniek. Er wonen allerlei soorten mensen: studenten, allochtone bewoners en de laatste jaren ook steeds meer jonge gezinnen. De bijzondere sfeer die hier hangt, wil je houden. Want los van de verkeers- en drugsoverlast gaat het best goed in de wijk. In hun eigen straat voelen de meeste inwoners zich fijn.

“Onze belangrijkste partner zijn toch de buurtbewoners”

Eerder bellen

Wat je vaak ziet is dat mensen pas een melding maken als het al uit de hand gelopen is. Dan bellen ze 112 als het niet meer op te lossen is. Terwijl je ons ook mag bellen om advies te vragen. Als wij er als politie niets mee kunnen, kan een andere organisatie dat wellicht wel. Dan verwijzen we door. Wij werken 36 uur per week, maar kunnen niet al die tijd buiten in de wijk zijn. Als je hier woont, zie je meer dan wij zien. Die appgroepen werken daarom ook heel goed. Zo hadden we ooit elke dag overlastmeldingen over de hoek van de Kanaalstraat en Javastraat. Afgelopen zomer hebben we er in totaal maar 5 gehad. Daar ben ik echt trots op.

Meer naar buiten

In de toekomst hoop ik dat er meer ruimte komt om buiten in de wijk te zijn en praatjes te maken. Uit tijdsgebrek pakken we nu vaak de auto in plaats van de fiets. Dat is jammer, want onze belangrijkste partner zijn uiteindelijk toch de buurtbewoners.”

Dennis en zijn collega’s zijn te bereiken via 0900-8844, maar ook via Twitter en Instagram. Bij spoed, bel je 112.

Naar boven


“Ik blijf vechten tegen het systeem van hokjes en stempels”

36 jaar lang was René Kronenburg speeltuinwerker in speeltuin Bankaplein. Een periode waarin hij veel betekende voor inwoners uit de wijk, ook voor probleemjongeren. Vanaf oktober 1980 werkt René in de wijk west en sinds 2019 als sociaal beheerder voor welzijnsorganisatie Dock en is hij vaak te vinden in Buurthuis Rosa. Ook daar wil hij mensen uit de wijk met elkaar verbinden.

“Die verbinding is voor mij heel belangrijk. Ik kom uit een arbeidersgezin met een Nederlandse vader en een moeder die vluchtte uit de toenmalige DDR. We woonden bij de Rode Brug en dat stempeltje droeg ik altijd met me mee. Wij hoorden er niet bij. Ik werd geweigerd op een goede school, want uit die wijk komen, betekende niet veel goeds. Op mijn 18e besloot ik: als ik mezelf via een opleiding niet kan bewijzen, dan maar via werk.

Verwaarloosd

En zo begon ik als jong broekie als speeltuinmedewerker. Uit het niets werd ik op mijn 21e op speeltuin Bankaplein gezet. Ik ging er met angst en beven heen. In die tijd was Lombok nog een van de slechtste wijken van Utrecht. De speeltuin was compleet verwaarloosd en probleemjongeren vernielden van alles. Maar al snel bouwde ik een band met die jongens op. Ik herkende hun gevoel dat je nergens voor deugt. Maar als je mensen de kans geeft, dan ontplooien ze zichzelf. Ze zeiden: ‘Jij let tenminste ergens op’. Ik stelde grenzen en dat werkte.
In de speeltuin zag ik al snel wanneer kinderen de verkeerde kant opgingen, eerder dan de school dat deed. Ik heb een aantal jongens uit de criminaliteit weten te houden. Sommigen vonden zelfs een baan bij welzijnsorganisaties. Ik kom ze nog wel eens tegen. Mooi is dat. 

“Ik ging als 21-jarige met angst en beven naar speeltuin Bankaplein”

Prachtplek

Het Bankaplein werd uiteindelijk een prachtplek waar iedereen kwam: autochtoon, allochtoon, gehandicapt, het maakte niet uit. Ik bouwde met velen een bijzondere band op. Een Turkse man noemt mij nog steeds zijn broer. Toen mijn vrouw en ik net verhuisd waren en ik in het ziekenhuis belandde, stond er een hele groep buurtbewoners voor onze deur om haar te helpen. Als ik op alle etentjes moet ingaan, zou ik nooit meer thuiszijn.

Naar Dock

Op een gegeven moment besloot de gemeente dat bewoners speeltuinen zelf moesten gaan beheren. Dat betekende het einde van mijn tijd als speeltuinwerker. Ontzettend jammer.
Sinds 2019 werk ik voor Dock, als sociaal beheerder van Buurthuis Rosa en Buurthuis Oase aan de Cartesiusweg.
Buurthuis Rosa is 98 uur per week open, zelfs op feestdagen. We hebben zo’n 45 vaste groepen die hier regelmatig zalen huren voor hun activiteiten. Denk aan yogales, Marokkaanse taalles, dansles, een maatjesproject en een spelletjesochtend. Ik zorg ervoor dat het aanbod divers genoeg blijft, dat iedereen naar binnen kan en dat er koffie en thee is. Ook organiseer ik gebruikersoverleggen.

Inzetten voor anderen

Ook in dit werk probeer ik mensen met elkaar in verbinding te brengen. Ik blijf vechten tegen het systeem van hokjes en stempels. Ik behandel iedereen gelijk en los dingen vaak met humor op. Ik zorg ook dat al die groepen elkaar een beetje leren kennen. Bijvoorbeeld door het organiseren van thema-avonden over gezondheid en eenzaamheid. Dan zitten er soms wel 150 mensen in de zaal. Ik word blij van me inzetten voor anderen, een luisterend oor zijn. Die mensen zijn de reden dat ik dit werk blijf doen tot aan mijn pensioen.”


Naar boven

"Door kunst leren wijkbewoners elkaar beter kennen én krijgen ze meer begrip voor elkaar"

Dorothé Lucassen woont zelf al bijna 30 jaar in de wijk en viert begin volgend jaar het 20-jarig bestaan van het Wilde Westen. Samen met zo’n 80 wijkbewoners zorgt ze dat de wijk kan genieten van kunst, muziek, theater, film en dans.

"Ik heb Muziek- en Theaterwetenschappen gestudeerd en had landelijk al veel in die sector gedaan. Toen ik hier kwam wonen en mijn dochtertje voor het eerst naar school ging, kreeg ik steeds meer de behoefte om iets in mijn eigen wijk te doen. Ik wilde mijn dochter grootbrengen op een plek waar kunst normaal is.

Kwaliteit en laagdrempelig

Er gebeurden in die tijd al wel dingen, maar dat waren meer individuele wijkbewoners die bijvoorbeeld muzieklessen aanboden. Soms verdwenen ze na verloop van tijd weer. Het leek me mooi als onze wijk bij elkaar zou komen. Dat mensen elkaar leren kennen en daardoor ook meer begrip voor elkaar krijgen. Kunst kan daarin echt een verbindende factor zijn, want je bent samen iets aan het leren. Ik wilde dat het kwaliteit had, maar ook laagdrempelig was.

Zwervend bestaan

Ik ben gewoon gestart zonder groot plan. Ik benaderde mensen in de wijk, vroeg of scholen en later ook het AZC ruimtes vrij hadden waar we lessen en cursussen konden geven. We hebben jarenlang door de hele wijk gezworven. Net zoals de Indianen in Amerika dat oorspronkelijk deden. De naam het Wilde Westen past ons dus heel goed. Uiteindelijk kwamen we in 2014 terecht in de Cereolfabriek.

Iedereen kan zich aansluiten

Ondertussen werken we met een team van 8 mensen. We lijken wellicht een gewoon cursuscentrum, maar ons concept is totaal anders. Iedereen in de wijk die iets op cultureel vlak doet, kan zich bij ons aansluiten. Ik zeg altijd tegen wijkbewoners: jullie zijn het Wilde Westen. Elk groepje denkt na over haar eigen programma en de invulling daarvan. We proberen wel steeds vaker de programma’s op elkaar te laten aansluiten. Dan hebben we bijvoorbeeld spontaan en Afrikaanse week met films, dans, koken en muziek.

Veel diversiteit

Ik vind het belangrijk dat er gedeeld eigenaarschap is. Ik zal mezelf ook nooit de eigenaar noemen. Het enige wat ik doe is ruimte maken om dingen te laten ontstaan, een plek creëren waar allerlei verschillende soorten wijkbewoners samenkomen. Wat dat betreft is West echt een geweldige wijk. Er is zoveel diversiteit hier. We hebben overal lijntjes lopen. Met het ACZ, het conservatorium, het hospice, scholen en hulpverleners. Sinds kort werken we ook samen met huisartsen. Ze kijken dan of ze cliënten die daar regelmatig komen op een andere manier kunnen helpen. Denk aan lessen volgen, geven of een filmavond bezoeken. Alles waar die persoon maar behoefte aan heeft.

Grote droom

Mijn grote droom is dat er op steeds meer plekken in Nederland ruimte komt voor deze manier van werken. Als professionals het overnemen verdwijnt het eigen initiatief vaak. En dat is zonde, want zo ontstaan de mooiste dingen."

Weten wat er allemaal te doen is in het Wilde Westen? Kijk dan op www.hetwildewesten.nl. Wil je je aansluiten? Stuur dan een mail naar info@hetwildewesten.nl.


Naar boven

"Ik wil het leven van mensen een stukje gezonder en leuker maken"

Als voormalig Nederlands jeugdkampioen Kickboksen zit Houda Loukili helemaal op haar plek bij SportUtrecht. Ze is daar beweegmakelaar voor onder andere de wijk Utrecht West. Met haar enthousiasme weet ze mensen aan het sporten te krijgen, die dat anders waarschijnlijk niet hadden gedaan. 

Sporten is altijd al mijn grote passie geweest en na mijn studie Sportmanagement heb ik er ook mijn werk van gemaakt. Ik was al beweegmakelaar in de binnenstad en de wijken Oost en Noordoost en sinds een paar maanden doe ik dit ook voor de wijk West. Het woord makelaar zegt het al: ik breng vraag en aanbod bij elkaar. Ik help zowel mensen die via bijvoorbeeld de huisarts zijn doorverwezen, maar je kunt ook zelf contact met me opnemen.

Jong en oud

Wat ik doe is kijken naar de wensen van iemand. Wil diegene graag wandelen, fietsen, voetballen of kickboksen? Waar kan dat in de wijk of eventueel daarbuiten? Verder help ik ook mensen die een eigen sportclubje willen oprichten of regel ik een beweegmaatje als iemand wat motivatie en steun nodig heeft. Ik help iedereen: van jong tot oud.

Van vraag naar aanbod

Ik wil mensen in beweging brengen die dit niet vanzelfsprekend doen. Daarom vertel ik mijn verhaal ook op bijeenkomsten van bepaalde doelgroepen en wil ik langsgaan bij bijvoorbeeld moskeeën, kerken en gezondheidscentra. Als mensen enthousiast zijn kunnen ze een afspraak met me maken. Zo heb ik onlangs een vader en zijn 12-jarige zoon geholpen. Die jongen wilde graag voetballen of kickboksen. Ik heb ze toen doorgestuurd naar Kanaleneiland. Als er heel veel vraag naar een bepaalde sportles is, maar geen aanbod, overleg ik met samenwerkingspartners of we wat kunnen regelen in de wijk.

Toegevoegde waarde

Ik vind mijn werk ontzettend leuk en mijn missie is om zoveel mogelijk mensen aan het sporten krijgen. Bewegen is goed voor mensen. Je zit lekkerder in je vel, doet sociale contacten op en het is natuurlijk positief voor je gezondheid. Ik wil echt van toegevoegde waarde zijn voor mensen en hun leven graag een stukje leuker maken.

Ook bewegen?

Houda werkt gemiddeld 16 uur in wijk West. Dat doet ze vanuit buurthuis Rosa, aan de Malakkastraat 6. Iedereen is daar welkom voor een gesprek en advies. Ben je benieuwd naar het sportaanbod in Utrecht? Neem dan een kijkje op www.sportstad-utrecht.nl. Daar kun je precies zien wat er in jouw wijk allemaal mogelijk is.


Naar boven

"Muziek brengt al deze verschillende mensen bij elkaar"

Dit jaar bestaat dB’s aan de Cartesiusweg 25 jaar. Het bedrijf van Paul de Brabander groeide van 8 naar maar liefst 17 oefenruimtes voor bands. Wekelijks oefenen er 200 bands en jaarlijks komen er zo’n 17.000 bezoekers op de live-avonden af. Paul blikt terug, maar kijkt ook vooruit.

"Ik startte dB’s in een pand aan de Croeselaan. Ik wilde een plek maken waar bands kunnen oefenen. In 2003 was ik op zoek naar een nieuwe locatie en belandde in het voormalig CAB-gebouw aan de Cartesiusweg. Het pand stond leeg en op het terrein stond alleen Citybox. Het was een grote zooi: er lag geen weg, maar grote betonnen platen met ijzeren rand, zogenoemde stelcon-platen. Het terrein was onverlicht en verontreinigd, ramen waren dichtgetimmerd en overal zag je brandvlekken. We hebben alles eruit gesloopt en het pand en het terrein in 2,5 maand weer opgebouwd. En dat terwijl het oefenen in het oude gebouw gewoon doorging. We zijn destijds welgeteld 1 dag gesloten geweest en dat was tijdens de verhuisdag.

Muziek brengt mensen bij elkaar

Op de nieuwe locatie maakten we 2 keer zoveel oefenruimtes en hebben we een concertzaal gemaakt. In Studio Moskou kunnen bands studio-opnames maken en Stichting Ruis zorgt voor het concertprogramma. We programmeren zo’n 170 concerten per jaar en met vrijwilligers erbij werken er zo’n 30 man. In het café kun je terecht voor een biertje of kop koffie. Het is echt een muzikale broedplaats hier. Wat ik mooi vind is dat bijvoorbeeld ook leerlingen van het ROC hier muziekles krijgen. Studenten kunnen zomaar de band Blaudzun tegen het lijf lopen. Of oude muzikanten van Marokkaanse komaf die hier al jaren oefenen. Muziek brengt al deze verschillende mensen bij elkaar.

Grote droom

Op dit moment zijn het spannende tijden voor ons. Er worden hier straks 2.700 woningen gebouwd, ook boven dB’s. Iedereen, inclusief gemeente, wil dat we blijven. Maar dan moeten we wel goede oplossingen verzinnen. Want hoe combineer je een plek die tot half 2 's nachts open is met mensen die om 7 uur 's morgens opstaan om naar hun werk te gaan? Ik hoop dat we daar uit komen met elkaar, want ik heb nog veel mooie plannen in mijn hoofd. De kracht van Utrecht ligt in de muziek, dat moeten we koesteren. We hebben echt iets bijzonders hier met dB’s en podia als Tivoli, Ekko en Zimihc. Mijn grote droom is om van deze stad dé muziekstad van Nederland te maken.’

Kijk op dbstudio.nl voor de programmering en het huren van een oefenruimte.


Naar boven

“Je vindt hier nog steeds inspiratie en rust, maar dan los van het katholieke geloof.”

In september 2019 wordt het Stadsklooster Utrecht in de voormalige Sint Antoniuskerk officieel geopend. Ondertussen vinden er al allerlei sociale en culturele activiteiten plaats. Projectleider Joachim Vreeman: “Je vindt hier nog steeds inspiratie en rust, maar dan los van het katholieke geloof.” 

“In 2018 werd de Sint Antoniuskerk in Lombok door teruglopend bezoek verkocht. Tot opluchting van het kerkbestuur en bewoners niet aan een partij die er appartementen van wilde maken, maar aan iemand die het gebouw 10 jaar lang ter beschikking stelt aan onze Stichting Stadsklooster Utrecht. We willen een positieve bijdrage aan de wijk leveren. Een plek zijn waar je inspiratie vindt, naar culturele evenementen kunt en de stilte kunt opzoeken. Dat doen we zonder winstoogmerk. Althans, onze ‘winst’ zit in het verhogen van het spirituele en sociale welzijn.

Altijd al affiniteit met zingeving

Als zoon van een katholieke moeder en protestantse vader kwam ik regelmatig in de kerk. Als klein jochie zat ik in de kerkbank en voelde de diepgang van de bijbelse verhalen. Ook al vond ik van de interpretatie niets kloppen. Toen ik als volwassene voor een carrière als assistent accountant koos, voelde ik al snel dat het niets voor mij was. Ik nam ontslag, volgde de studie Religiewetenschappen en deed een master Geestelijke verzorging. Later volgde ik de opleiding psychosynthese, gericht op persoonlijke ontwikkeling en spiritualiteit. Ik had dus altijd al die affiniteit met zingeving. Opeens ontstond het idee om een stadsklooster op te richten, gericht op inspiratie en het opzoeken van stilte. Gewoon kleinschalig.

Bijdrage aan de wijk en stad

Deze plek kwam per toeval op mijn pad. Ik googlede en ontdekte tot mijn verbazing dat er al een website bestond met de naam stadskloosterutrecht.nl. Ik sloot me aan bij de stichting en werd projectleider. We zijn nu druk bezig met de opening in september, maar er vinden al allerlei activiteiten plaats, zoals musicals van scholen uit de wijk en op 12 april de dansvoorstelling Xposed (Facebook). Begin april was er een bijeenkomst van Duurzaam030, een initiatief waar wij als stichting over meedenken. Voor dit soort culturele evenementen verhuren we de locatie voor een niet-commercieel tarief, zodat het voor iedereen toegankelijk is.
We willen echt een bijdrage leveren aan de wijk en de stad. Dit is een plek waar mensen al meer dan 100 jaar samenkomen voor inspiratie, stilte en belangrijke momenten in het leven. Dat willen we graag voorzetten, maar dan zonder specifieke religieuze kleur.”

Wil je helpen?

Het Stadsklooster is nog op zoek naar mensen die willen helpen. Bijvoorbeeld met marketing, het programmeren van evenementen en de financiële administratie. Heb je interesse? Stuur een mail naar info@stadskloosterutrecht.nl. Het programma van het Stadsklooster vind je binnenkort op hun website. Bekijk de activiteiten op Facebook.


 

Naar boven

Hulp en contact Wijkbureau West

Telefoon

14 030

E-mail

west@utrecht.nl

Wijkwethouder

Lot van Hooijdonk
Kijk wanneer het eerstvolgende wijkspreekuur is

Bezoekadres

Stadskantoor, 5e etage, Stadsplateau 1, Utrecht

Openingstijden

maandag t/m donderdag 9.00-17.00
vrijdag 9.00-12.00 uur

Postadres

Postbus 16200, 3500 CE Utrecht

Uw mening